Zespół wątrobowo-nerkowy

Share Tweet Pin it

Zespół wątrobowo-nerkowy - przerwanie nerek, które rozwija się na tle ciężkiej patologii wątroby z nadciśnieniem wrotnym i jest związane ze zmniejszeniem skutecznej filtracji w urządzeniu kłębuszkowym. Głównymi czynnikami etiologicznymi są marskość, ostre wirusowe zapalenie wątroby, uszkodzenie nowotworu wątroby. Objawy są niespecyficzne: skąpomocz, osłabienie, nudności w połączeniu z objawami choroby podstawowej. Rozpoznanie zespołu wątrobowo-nerkowego opiera się na definicji laboratoryjnych markerów uszkodzenia nerek na tle ciężkiej choroby wątroby. Leczenie obejmuje korektę hipowolemii, brak równowagi elektrolitów, zwiększone ciśnienie w tętnicach nerkowych, przeszczep wątroby jest skuteczny.

Zespół wątrobowo-nerkowy

Zespół wątrobowo-nerkowy - ostre, szybko postępujące upośledzenie przepływu krwi przez nerki i filtracja w urządzeniu kłębuszkowym o charakterze funkcjonalnym, rozwijająca się na tle niewyrównanych chorób wątroby. Częstość występowania zespołu wątrobowo-nerkowego sięga 10% wśród pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby, a po 5 latach od pojawienia się głównej patologii liczba ta osiąga już 40%. Trudność polega na niskiej skuteczności leczenia zachowawczego, jedyną metodą, która pozwala całkowicie przywrócić funkcję nerek jest przeszczep wątroby. Choroba charakteryzuje się wyjątkowo niekorzystnym rokowaniem z wysoką śmiertelnością w pierwszych tygodniach bez zapewnienia skutecznej opieki (przywrócenie funkcji wątroby).

Przyczyny zespołu wątrobowo-nerkowego

Etiologia i mechanizmy rozwoju zespołu wątrobowo w gastroenterologii nie są dobrze poznane. Najczęstszą przyczyną choroby u dzieci - wirusowe zapalenie wątroby, choroba Wilsona, atrezja dróg żółciowych, choroby autoimmunologiczne i rak. U dorosłych, zespół wątrobowo występuje zdekompensowanej marskości wątroby, wodobrzusze, powikłań bakteryjne zapalenie otrzewnej, przeciętny uzupełniania niedoboru białka w paracentezy (usuwanie wysięku), krwawienia z żylaków przełyku i odbytnicy.

Udowodniono, że oznaki uszkodzenia nerek występują podczas normalnej pracy ich aparatów rurowych z powodu naruszenia przepływu krwi w tętnicy nerkowej. Występuje rozszerzenie tętnic nadnerczy, obniżenie układowego ciśnienia krwi, zwiększenie oporu naczyniowego, a w konsekwencji zmniejszenie szybkości filtracji kłębuszkowej. Na tle ogólnej ekspansji naczyń krwionośnych (wazodylatacji) obserwuje się wyraźne zwężenie tętnic nerkowych (zwężenie). W tym samym czasie serce zapewnia wystarczającą ilość krwi do ogólnego przebiegu, ale skuteczny przepływ krwi przez nerki jest niemożliwy z powodu redystrybucji krwi do ośrodkowego układu nerwowego, śledziony i innych narządów wewnętrznych. Ze względu na spadek szybkości filtracji kłębuszkowej wzrasta poziom reniny w osoczu. Ważna rola w wystąpieniu zespołu wątrobowo-nerkowego należy do hipowolemii. Jego zastąpienie krótko poprawia przepływ krwi przez nerki, ale dodatkowo zwiększa ryzyko krwawienia z ekranu LCD z żylaków przewodu pokarmowego.

W patogenezie zespołu wątrobowo znaczenie podano portal perfuzji, zwiększoną produkcję zwężającym naczynia: leukotrieny, endotelinę-1, endotelinę-2 i zmniejszać wytwarzanie tlenku azotu przez nerki, kalikreiny i prostaglandyn.

Objawy zespołu wątrobowo-nerkowego

Objawy tej patologii w początkowej fazie obejmują niewielki wypływ moczu przy przeprowadzaniu obciążenia wodnego i spadku sodu we krwi. W przypadku progresji zespołu wątrobowo-nerkowego powstaje azotemia, niewydolność wątroby, niedociśnienie tętnicze i oporne wodobrzusze. Jednocześnie pacjenci zauważają wyraźne ogólne osłabienie, zmęczenie i zmniejszony apetyt, nie ma konkretnych skarg. Osmolarność moczu wzrasta i rozwija się hiponatremia.

Główne dolegliwości pacjentów z powodu ciężkich chorób wątroby: możliwe zażółcenie twardówki i skóry, rumień dłoni, wodobrzusze (powiększenie brzucha, rozszerzenie żył powierzchniowych, przepukliny pępkowej), obrzęk obwodowy, powiększenie wątroby (wątroby) i śledziony, i inne. Objawy te pojawiają się przed uszkodzeniem nerek, przystąpienie wątrobowo objawy syndromu zaburzając kłębuszkowego urządzenie szybko postępuje.

Istnieją dwa rodzaje przebiegu zespołu wątrobowo-nerkowego. Pierwszą determinuje gwałtownie postępujące pogorszenie czynności nerek (poniżej 2 tygodni), wzrost poziomu kreatyniny we krwi 2 i więcej razy, a także azotu mocznikowego do 120 mg / dl, skąpomocz lub bezmocz. W drugim typie niewydolność funkcji nerek rozwija się stopniowo. Kwas azotowy zwiększa się do 80 mg / dL, zmniejsza się ilość sodu we krwi. Ten typ jest bardziej korzystny prognostycznie.

Rozpoznanie zespołu wątrobowo-nerkowego

Zwiększone ryzyko wystąpienia zespołu wątrobowo występuje u pacjentów z ciężką chorobą Hepatology, wraz śledziony, wodobrzusze, żylaki i żółtaczka, stopniowego wzrostu poziomu kreatitina mocznika i biochemicznych analizy krwi, zmniejszenie ilości wydalanego moczu.

Weryfikacja rozpoznania opiera się na następujących objawach: obecność niewyrównanej patologii wątroby; zmniejszenie skutecznej filtracji w kłębuszkowej aparaturze nerkowej (GFR poniżej 40 ml / min, stężenie kreatyniny we krwi do 1,5 mg / dL), chyba że istnieją inne czynniki niewydolności nerek; brak klinicznych i laboratoryjnych objawów poprawy po wyeliminowaniu hipowolemii i eliminacji diuretyków; poziom białka w analizie moczu wynosi nie więcej niż 500 mg / dl i brak ultrasonograficznych objawów uszkodzenia nerek miąższu nerki.

Ważną rolę w rozpoznawaniu zespołu wątrobowo-nerkowego należy dopplerografia naczyń nerkowych, co pozwala ocenić wzrost oporu tętniczego. W przypadku marskości wątroby bez wodobrzusza i azotemii znak ten wskazuje na wysokie ryzyko niewydolności nerek.

Nośne kryteria diagnostyczne zespół wątrobowo się skąpomocz (objętość moczu wydzielanego dziennie mniej niż 0,5 litra), poziom sodu z moczem jest mniejsza niż 10 mEq / l w krwi - mniej niż 130 mEq / l, poziom w moczu osmolarność wyższą zawartością plazmy erytrocytów w moczu, nie jest więcej niż 50 w zasięgu wzroku. Rozpoznanie różnicowe jest wykonywane z jatrogennego (spowodowane przez narkotyki), niewydolność nerek, której przyczyną może być zastosowanie diuretyków, NLPZ, cyklosporyna i innych środków.

Leczenie zespołu wątrobowo-nerkowego

Terapię pacjentów z zespołem wątrobowo-nerkowym wykonuje gastroenterolog, nefrolog i resuscytator, pacjenci powinni przebywać na oddziale intensywnej terapii. Główne obszary leczenia to eliminacja zaburzeń hemodynamicznych, patologii wątroby i normalizacja ciśnienia w naczyniach nerkowych. Dietoterapia polega na ograniczeniu ilości spożywanego płynu (do 1,5 litra), białka, soli (do 2 g dziennie). Leki nefrotoksyczne są anulowane. Pozytywny efekt powoduje stosowanie analogów somatostatyny, angiotensyny II, ornityny i wazopresyny oraz trwają badania nad stosowaniem preparatów tlenku azotu. W celu zapobiegania hipowolemii dożylnie wkrapla się albuminy.

Hemodializa w przypadku zespołu wątrobowo-nerkowego jest stosowana niezwykle rzadko, ponieważ na tle ciężkiej niewydolności wątroby znacznie zwiększa się ryzyko krwawienia z żylaków przewodu pokarmowego. Najskuteczniejsza metoda, która całkowicie eliminuje zespół wątrobowo-nerkowy - przeszczep wątroby. W warunkach zakończenia czynnika etiologicznego funkcja nerek zostaje całkowicie przywrócona. W ramach przygotowań do planowanego zabiegu możliwa jest przezskórna operacja obejścia portocaval, ale jako samodzielne leczenie ta operacja jest nieskuteczna.

Rokowanie i profilaktyka zespołu wątrobowo-nerkowego

Prognozy dla tej patologii są wyjątkowo niekorzystne. Bez odpowiedniego leczenia pacjenci z pierwszym rodzajem zespołu wątrobowo-nerkowego umierają w ciągu dwóch tygodni, z drugim typem - w zakresie od trzech do sześciu miesięcy. Po transplantacji wątroby trzyletnia przeżywalność osiąga 60%. Poprawa czynności nerek bez przeszczepu obserwowana jest tylko u 4-10% pacjentów, głównie z powodu zespołu wątrobowo-nerkowego, który rozwinął się na tle wirusowego zapalenia wątroby.

Zapobieganie polega na zapobieganiu chorobom wątroby, na czas i skutecznym leczeniu, odpowiednim zastąpieniu białek osocza podczas laparocentezy. Przestrzeganie ostrożności w wyznaczaniu leków moczopędnych w puchlinach, wczesne wykrywanie zaburzeń elektrolitowych i powikłania infekcyjne w niewydolności wątroby może zapobiegać rozwojowi zespołu wątrobowo-nerkowego.

Zespół wątrobowy jest

Syndrom wątrobowo - różne naruszenie wątroby lub nerek w występowania patologicznego procesu w jednym z tych organów i ich równoczesne zniszczenie pod wpływem endogennych i egzogennych czynników szkodliwych dla organizmu.

Według A. Ya. Pytel (1962), zespół wątrobowo-nerkowy rozwija się po operacji na drogach żółciowych u 18% pacjentów. U osób cierpiących na różne choroby wątroby, uszkodzenie nerek zostało stwierdzone przez IE Tareeva et al. (1983) w 10-20% przypadków.

Objawy

Przyjmuje się rozróżnienie dwóch rodzajów zespołu wątrobowo-nerkowego.

Typ I charakteryzuje się szybkim przebiegiem i nasileniem objawów niewydolności nerek przez nie więcej niż 2 tygodnie. Występuje częściej w przypadkach ciężkiego uszkodzenia wątroby alkoholowej. Bez leczenia śmiertelny wynik występuje w ciągu 10 do 14 dni.

Typ II ma bardziej miękki i powolny przepływ.

Obraz kliniczny zespołu wątrobowo-nerkowego może szybko rozwinąć się (w typie I) i przebieg łagodniejszy (typ II).

W początkowym stadium choroby występuje zmniejszenie diurezy z obciążeniem wodą, hiponatremią. W miarę postępu pacjenci zaczynają skarżyć się na zwiększone zmęczenie, osłabienie, pojawienie się bólów głowy i brak apetytu. Te dolegliwości towarzyszą bólom w dolnej części pleców, brzuchu, pojawieniu się obrzęków, zaburzeń dysurycznych i dyspeptycznych. We krwi występuje wzrost poziomu kreatyniny, mocznika, resztkowego azotu. Obserwowano skąpomocz, białkomocz, krwiomocz jest możliwy, wszystkie funkcje nerek cierpią.

Dieta wątroby hepatosis wątroby przez odniesienie.

Patogeneza

Główne objawy zespołu wątrobowo-nerkowego:

zmniejszenie wolnego wydalania wody;

redukcja perfuzji nerek i filtracja kłębuszkowa.

Najwcześniejszym objawem zespołu wątrobowo-nerkowego w marskości wątroby jest zmniejszenie wydalania sodu. Głównymi przyczynami retencji sodu są nadciśnienie wrotne i rozszerzenie naczyń krwionośnych tętnic, które rozwijają się wraz z wyrównaną marskością wątroby, jak również działanie mineralokortykoidów.

O przebiegu choroby świadczy niezdolność wydzielania przez nerki nawet niewielkiej ilości sodu, co ma miejsce w przypadku diety hyposalt. W takim przypadku perfuzja nerkowa, filtracja kłębuszkowa, zdolność wydzielania przez nerki wolnej wody, aktywność reniny i stężenie aldosteronu i norepinefryny w osoczu pozostają w normalnych granicach.

Tak więc retencja sodu nie jest związana z zaburzeniami w RAAS lub współczulnym układzie nerwowym - głównych systemach konserwujących sód.

Jeśli stopień zatrzymania nerek sodu jest wyjątkowo wysoki, zwiększa się aktywność reniny i stężenie aldosteronu i norepinefryny w osoczu.

Częstsze są zaburzenia krążenia: zmniejszenie efektywnej objętości tętnic w wyniku trzewnego tętniczego rozszerzenia naczyń; zmniejszenie powrotu żylnego i pojemności minutowej serca, co prowadzi do kompensacyjnego zwiększenia aktywności RABS i współczulnego układu nerwowego.

Perfuzja nerek i przesączanie kłębuszkowe w granicach normy lub nieco zmniejszone. Perfuzja nerek krytycznie zależy od poziomu produkcji prostaglandyn przez nerki.

Prostaglandyny są związkami naczyniorozszerzającymi, które przeciwdziałają zwężającym naczynia działaniem angiotensyny II i norepinefryny.

Rozwój zespołu wątrobowo-nerkowego wskazuje na końcowy etap choroby. Zespół wątrobowo-nerkowy charakteryzuje się niskim ciśnieniem tętniczym, zwiększonym poziomem reniny, norepinefryny i wazopresyny w osoczu oraz zmniejszoną filtracją kłębuszkową (poniżej 40 ml / min).

Pogorszenie filtracji kłębuszkowej jest konsekwencją zmniejszonej perfuzji nerek i wtórnego skurczu naczyń nerkowych. Zmiany histologiczne w miąższu nerek są nieobecne. W marskości wątroby, wielkość nerkowego oporu naczyniowego zależy od aktywności RAAS i współczulnego układu nerwowego.

U pacjentów z zespołem wątrobowo obniżone wydzielanie prostaglandyny E2, 6-keto-prostaglandyny (metabolit prostacykliny) i kalikreiny, co wskazuje na spadek ich mocy przez nerki.

Niewydolność nerek w zespole wątrobowo-nerkowym może być konsekwencją braku równowagi w działaniu czynników zwężających naczynia krwionośne i rozszerzających naczynia krwionośne.

Opóźnienie sodu w zespole wątrobowo-nerkowym jest związane ze zmniejszeniem filtracji sodu i wzrostem jego reabsorpcji w kanaliku proksymalnym. W związku z tym ilość sodu docierająca do pętli Henle i dystalnego kanalików - miejsca działania furosemidu i spironolaktonu - jest bardzo ograniczona. Dostarczenie furosemidu i spironolaktonu do kanalików nerkowych zmniejsza się z powodu niedostatecznej perfuzji nerek. Z tych powodów pacjenci z zespołem wątrobowym źle reagują na leki moczopędne. Zdolność nerek do wydalania wolnej wody jest również znacznie zmniejszona, więc prawdopodobieństwo wystąpienia znaczącej hiponatremii jest wysokie.

Złożoność patogenezy skurczu naczyń nerkowych w zespole wątrobowo-nerkowym powoduje, że nieuzasadnione jest stosowanie leków, które wpływają tylko na jedno z ogniw w patogenezie.

Leczenie

Czynniki prowokujące. Pamiętaj, aby zidentyfikować i, jeśli to możliwe, wyeliminować wszelkie czynniki, które mogą spowodować niewydolność nerek. Diuretyki są znoszone, wraz z utratą lub odwodnieniem krwi, prowadzi się terapię infuzyjną w celu przywrócenia bcc, eliminacji zaburzeń elektrolitowych (hiponatremia i hipokaliemia), a infekcja jest leczona natychmiast. Pacjentom z ciężką marskością wątroby nie przepisano leków hamujących syntezę prostaglandyn (np. Aspiryna i inne NLPZ), ponieważ mogą one powodować niewydolność nerek.

Terapia infuzyjna. Obowiązkowe jest przeprowadzenie próbnego zastosowania roztworu fizjologicznego, roztworu albuminy bez soli lub osocza w celu zwiększenia skutecznej BCC. Pacjent jest uważnie obserwowany; Pożądane jest monitorowanie CVP w celu kontroli bcc i zapobiegania niewydolności serca. W przypadku braku diurezy terapia infuzyjna zostaje przerwana.

Leczenie farmakologiczne. Nie ma skutecznego leczenia zespołu wątrobowo-nerkowego. U niektórych pacjentów, w celu wyeliminowania zwężenia naczyń nerkowych do różnorodnych leków: fentolamina, papaweryna, aminofilina, metaraminolu, dopamina, fenoksybenzamina, prostaglandyny E1. Stabilny wynik dodatni, żaden z nich nie daje. Obecnie leczenie zespołu wątrobowo-nerkowego jest tylko objawowe.

Jeśli wątroba jest uszkodzona, co może być odwracalne (na przykład z błyskawicznym zapaleniem wątroby), dializa może być środkiem tymczasowym - w nadziei, że funkcja nerek ulegnie poprawie wraz z przywróceniem czynności wątroby. Prawdopodobieństwo spontanicznego zniknięcia zespołu wątrobowo-nerkowego z poprawą funkcji wątroby istnieje, chociaż zdarza się to rzadko.

Leczenie chirurgiczne. Istnieją odrębne raporty dotyczące postępowania w zespole wątrobowo-nerkowym po przetoczeniu portokawicznym lub transplantacji wątroby. Jednak w większości przypadków tak duże interwencje chirurgiczne nie są możliwe.

W przypadku zespołu wątrobowo-nerkowego przeszczep wątroby może być skuteczny. Dziś jest to jedyne radykalne leczenie zespołu wątrobowo-nerkowego; przywrócenie funkcji wątroby po transplantacji powinno być pełne przywrócenie funkcji nerek.

Leczenie pacjentów z zespołem wątrobowo-nerkowym zwykle nie udaje się. W leczeniu pacjentów z marskością wątroby, należy uważać, aby nie spowodować znaczącą zmianę w vnutosudistoy objętości płynu przez laparocentesis lub agresywnej diurezy, t. E. Procedury, które mogą przyspieszyć rozwój zespołu wątrobowo-nerkowego. Ponieważ zespół ten naśladuje przednerkowych azotemia, można uznać za uzasadnione ostrożną próbę osiągnięcia zwiększonej płynu vnutosudistoy. W niektórych przypadkach odzyskiwanie funkcji nerek u po portocaval obejściowy nakładki brzusznych-żylnej przetoki (Leveen) lub długi hemodializy. Jednak te terapie nie zostały odpowiednio przebadane w kontrolowanych badaniach. Nakładka brzusznych-żylnej przetoki mogą być związane z zapaleniem otrzewnej, vnutosudistym krzepnięcia krwi i zastoju krwi w płucach.

Poprawie czynności wątroby często towarzyszy jednoczesne polepszenie czynności nerek. Powinno wszelkich starań, aby zapewnić, że nie więcej specyficznych i mierzalne korekcji powoduje jednoczesne dysfunkcje wątroby i nerek, na przykład chorób zakaźnych (leptospiroza. zapalenia wątroby typu towarzyszy choroba kompleksów immunologicznych), toksyny (aminoglikozydy, czterochlorek węgla), oraz chorób układu krążenia (ciężką niewydolnością serca szok). Należy również pamiętać, że osoby cierpiące na żółtaczkę i choroby wątroby są szczególnie wrażliwe na ostrą martwicę kanalików nerkowych.

Zapobieganie

Profilaktyka zespołu wątrobowo-nerkowego polega na przeprowadzaniu badań moczu (i określaniu ilości amoniaku w nim) i krwi. Ponadto metody zapobiegawcze obejmują utrzymanie diety, zrównoważoną dietę.

Zespół wątrobowo-nerkowy

  • Co to jest zespół wątrobowo-nerkowy
  • Co wywołuje zespół wątrobowo-nerkowy
  • Patogeneza (co się dzieje?) Podczas syndromu wątrobowo-nerkowego
  • Objawy zespołu wątrobowo-nerkowego
  • Rozpoznanie zespołu wątrobowo-nerkowego
  • Leczenie zespołu wątrobowo-nerkowego
  • Zapobieganie syndromowi w wątrobie
  • Z jakimi lekarzami należy się skonsultować, jeśli masz zespół wątrobowo-nerkowy?

Co to jest zespół wątrobowo-nerkowy

Zespół wątrobowo-nerkowy - naruszenie różnych funkcji wątroby lub nerek, gdy patologiczny proces zachodzi w jednym z tych narządów, a także ich równoczesne uszkodzenie po wystawieniu na czynniki endogenne i egzogenne szkodliwe dla organizmu.

Według A. Ya. Pytel (1962), zespół wątrobowo-nerkowy rozwija się po operacji na drogach żółciowych u 18% pacjentów. U osób cierpiących na różne choroby wątroby, uszkodzenie nerek zostało stwierdzone przez IE Tareeva et al. (1983) w 10-20% przypadków.

Co wywołuje zespół wątrobowo-nerkowy

Przyczyny uszkodzenia wątroby i nerek są różnorodne. Najczęściej rozwija się syndrom wątrobowo w pracy i zatrucia ostre zatrucie, po operacji serca z krążenia pozaustrojowego i dróg oddechowych, ostre zapalenie trzustki, wirusowego zapalenia wątroby, posocznica, infekcje, oparzenia, reakcją hemolityczną zmian leków, zaburzenia krążenia i innych.

Rozważając syndrom wątrobowo jazdy odbywa się to pytanie stanu nerek, w chorobach wątroby, z których najważniejsze są ostre i przewlekłe zapalenie wątroby, marskość wątroby, chorobę dróg żółciowych.

Patogeneza (co się dzieje?) Podczas syndromu wątrobowo-nerkowego

Patogeneza uszkodzenia nerek w chorobach wątroby jest złożona i nie do końca poznana. Według większości badaczy, istnieje kilka kluczowych mechanizmów chorobotwórczych, które mogą prowadzić do chorób wątroby do zmian patologicznych w nerkach. Ten zaburzenia hemodynamiczne i bezpośredni wpływ na nerki różnych metabolitów, przeciwciała, kompleksy immunologiczne, itp Niektórzy autorzy (AF Blyuger et al, 1975;.. IB Tareeva i inni, 1983). Rola wycofane endotoksyny bakteryjne, w szczególności lipopolisacharyd bakterii Gram-ujemnych, drobnoustroje przewodu pokarmowego powodujących zwężenie naczyń, nerek i sprzyjać wykrzepiania wewnątrznaczyniowego.

Urazów i operacji wątroby i zespół wątrobowo występowania dróg żółciowych również nie jest całkowicie jasny. Oczekiwana liczba czynników, które mają negatywny wpływ na przepływ krwi przez nerki: czas trwania żółtaczki, wyrażone niedociśnienie, podrażnienia podczas operacji receptorów nerwowych (wątrobowo odruchów), masowe bibułkowych rozpadu absorpcyjnej w urazach i operacjach poprzednich wątroby i dróg żółciowych.

Jeśli chodzi o stan czynności wątroby w pierwotnych zmianach nerek, to przeprowadzone badania są nieliczne. Jednakże, wskazują na możliwość zmiany wtórne w wątrobie po wystawieniu na podwyższone stężenia krwi produktów rozkładu nierozliczonych tkanek ciała, włączając w to nerki, zwłaszcza z procesem zapalnym, w nich, a także produkty przemiany materii mikroorganizmów. Najczęstsze naruszenia czynności wątroby występuje u pacjentów z przewlekłą odmiedniczkowe zapalenie nerek, w których można wydają się działać na wątrobę w tym samym czasie te czynniki.

Z uszkodzenia wątroby na tle pierwotnych chorób nerek, zgodnie z AF Bluger et al. (1975), zmiany morfologiczne w tkance wątroby będzie się zmieniać w zależności od nasilenia i czasu trwania procesu chorobowego w nerkach: zwyrodnienie hepatocytów i mezenchymalnego umiarkowanej reakcji zwyrodnieniowe zapalne procesy, które prowadzą do całkowitej przegrupowania jego struktury.

Objawy zespołu wątrobowo-nerkowego

Szczegółowy klasyfikacji zespołu wątrobowo-nerkowego, w zależności od czynnika etiologicznego, a sekwencja zmian w wątrobie i nerkach zalecane AJ Pytel (1983), AF Blyuger i in. (1975), BN Sulutko (1976) i inni.

W praktyce istnieją dwa warianty kliniczne zespołu wątrobowo-nerkowego. Początkowo nie ma subiektywnych i obiektywnych objawów tego zespołu, ujawniły jedynie zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych we krwi, hipergammaglobulinemia, nieznacznie zwiększona szybkość sedymentacji erytrocytów, leukocytoza; w osadzie moczu, - małe ilości białka, erytrocytów, leukocytów, cylindry szklistej. Jednak podstawowe funkcje wątroby i nerek nie cierpią. W drugim przykładzie wykonania, nie jest głównym niewydolności wątroby i nerek różnej ważności. Wyraźne osłabienie, zmęczenie, bóle głowy, bóle brzucha i pleców, niestrawność, trudności w oddawaniu moczu, obrzęk, skazy krwotocznej. Znaleziono bilirubino- różnych zaburzeń albuminrobrazovatelnoy funkcji holesterinesterifitsiruyuschey i wątroby; Poziom we krwi zmniejszył się protrombiny i zwiększone poziomy resztkowego azotu mocznika, kreatyniny. Detected skąpomocz nerek, białkomocz eritrotsiturii, leukocyturią, ograniczenie funkcji stężenia, kłębuszkowej filtracji rurowatą wydzielanie o różnym nasileniu.

Praktyka pokazuje, że kompleksowe leczenie mające na celu wyeliminowanie szkodliwych czynników i przywrócenie zaburzonych funkcji wątroby i nerek jest często udane.

Rozpoznanie zespołu wątrobowo-nerkowego

Powyższe przykłady wykonania przebieg kliniczny zespół wątrobowo znaleźć w nerkach i w wątrobie w chorobach jednego z tych jednostek, albo, gdy są uszkodzone w wyniku narażenia na działanie różnych szkodliwych czynników. Jeśli te przyczyny są wyeliminowane, ale całkowite ustąpienie patologicznego procesu w wątrobie i nerkach nie wystąpiło w tych przypadkach, zespół wątrobowo należy odróżnić od tych organów takich chorób jak zapalenie wątroby, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie kłębuszkowe nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek, i inne.

Leczenie zespołu wątrobowo-nerkowego

Jednoczesne uszkodzenie wątroby i nerek przedstawia pewne trudności w leczeniu i wymaga uwzględnienia wielu czynników. Podobieństwo patogenezy wielu chorób wątroby i nerek, zaburzenia metabolizmu białka, głównie w tłuszczach i elektrolitów, niedotlenienie tkanek zależy od jednorodności pewnych sposobów leczenia. Istnieją jednak znaczne różnice, które wymagają leczenia planowego. Obserwacje w klinice pokazują, że całkowite ustąpienie zespołu wątrobowo-nerkowego możliwym zmniejszenie problemów, wątroby lub nerek, eliminując szkodliwe czynniki. Dlatego IE Tareeva et al. (1983) uważa, że ​​leczenie zespołu wątrobowo powinna być kompleksowa i ma na celu przede wszystkim zmniejszenie chenochno niewydolność ne komórek i zmniejsza nadciśnienie wrotne obie techniki chirurgiczne i zachowawcze.

Eliminacja lub osłabienie negatywnego wpływu czynników etiologicznych na organizm odgrywa również istotną rolę w skutecznym leczeniu zespołu wątrobowo-nerkowego.

Reszta łóżka jest konieczna zarówno w chorobach wątroby, jak i nerek, ale jest bardziej dotkliwa w przypadku chorób nerek. W tym miejscu należy pamiętać o negatywnym wpływie aktywnych ruchów na krążenie nerek. Osoby cierpiące na zespół wątrobowo-nerkowy powinny stosować się do ścisłego leżenia w łóżku (z objawami pozawałowymi 4-6 tygodni, z izolowanym zespołem moczowym 3-4 tygodnie).

Jeśli zespół wątrobowo-nerkowy, który przebiega bez niewydolności nerek i wątroby, ilość podanego białka nie jest znacząco ograniczona, to w obecności objawów niewydolności nerek wątroby, jego ilość często musi zostać zmniejszona. Jednak przy wyraźnej hipoalbuminemii należy podać pozajelitowe podanie albuminy. Ilość podawanego tłuszczu i węglowodanów nie jest ograniczona i zależy od niezbędnej ilości kalorii.

U pacjentów z zespołem wątrobowo-nerkowym bez nadciśnienia wrotnego i objawów pozanerkowych, ilość podanego chlorku sodu nie jest ograniczona. Jednak w trakcie tworzenia nadciśnienia wrotnego, nawet w przypadku braku płynu w brzuchu, w obecności śladów extrarenal (obrzęk, podwyższone ciśnienie krwi) musi koniecznie ograniczać wprowadzenie chlorku sodu, często do 2-3 g na dzień, tj. E. ilość, która zawiera w produktach. Aby poprawić smak jedzenia, możesz dodać chlorek potasu (przy braku hiperkaliemii). W ciężkich przypadkach hepatorrhoea, którym towarzyszy biegunka, wymioty, traci się dużą ilość chlorku sodu, dlatego należy go podawać dodatkowo w postaci izotonicznego lub hipertonicznego roztworu.

Powikłaniem zespołu wątrobowo-nerkowego jest często anemia. Dlatego u pacjentów należy zachęcać do spożywania produktów bogatych w żelazo i kobalt (żółtka jaj, zielonego groszku, gryka, buraki, żurawiny, truskawki i inne.).

Leczenie zespołu wątrobowo-nerkowego stanowi pewne trudności. Aby znormalizować upośledzone funkcje wątroby i nerek, wykazano terapię witaminową, która zwiększa skuteczność efektu terapeutycznego wielu leków. Korzystnie podawanie witaminy C - 500 mg, BI (tiamina) - 50 B2 (ryboflawina) - 50, PP (niacyna), - do 300 mg, w dawkach podzielonych, B6 - 100-200 mg, B12 - 200 mikrogramów dziennie.

hormony glikokortykosteroidów są najbardziej skuteczne w leczeniu różnych chorób wątroby i nerek. Wskazania do terapii hormonalnej są przedłużone postaci ostrego zapalenia wątroby, zaostrzenia przewlekłego korzystnie tworzyć żółciową marskość wątroby i ostra niewydolność wątroby, powikłań zmiany patologiczne w nerkach. Kortykosteroidy mogą być stosowane oddzielnie lub w połączeniu z lekami aminohinolinovogo 4-wiersza lub cytostatycznych ze zmniejszeniem dawek hormonów. Ponieważ rozproszone uszkodzenie wątroby zmniejsza się inaktywację hormonu wystarczającej przypisać 15-20 mg, od 30 do maksymalnie 40 mg prednizonu dziennie. Dawka hormonów powinny być dostosowane do stopnia ciężkości procesu i wagi pacjenta. Przebieg leczenia maksymalnych dawkach hormonów przez co najmniej 3 tygodnie, a następnie stopniowo zmniejsza się dawkę 2,5 mg co 2-3 dni.

Wysokie ciśnienie krwi, zaburzenia lipidowe, cukrzyca, choroba wrzodowa i inne warunki są przeciwwskazane kortykosteroidy, w takich przypadkach, jak również nieskuteczność leczenia kortykosteroidem jest celowe, aby wyznaczyć środki immunosupresyjne, środki cytotoksyczne i leków 4 aminohinolinovogo serii: azatiopryna, merkaptopuryna, cyklofosfamid leykeran (hlorbutin) delagil, Plaquenil. Preparaty te mogą być podawane pacjentom same lub w kombinacji z niskimi dawkami prednizolonu (bez przeciwwskazań) przez 6-8 tygodnie, po czym następuje przejście do dawki podtrzymującej (1/3 - 1/4 lecznicza dawka). Minor efekt immunosupresyjny ma indometacyny. Jednakże, leki steroidowe (indometacyna Brufen), jak również jako leki cytostatyczne i środki immunosupresyjne, są przeciwwskazane w marskość wątroby, co może przyczyniać się do rozwoju zespołu wątrobowo-nerkowego, w dużych dawkach hepatotoksyczne. Wspomniany hormonalne immunode-compressively i leczenie powinno być zapewnione pod osłoną antybiotyki, zwłaszcza w obecności ogniska zakażenia.

Oprócz podstawowej terapii, u pacjentów z zespołem wątrobowo-nerkowym, opracowanych na tle przewlekłego zapalenia wątroby, przedstawiono leki poprawiające metabolizm komórek wątrobowych. Aby zapobiec progresji niewydolności wątroby, konieczne jest wyeliminowanie nieprawidłowości ze strony metabolizmu białek i elektrolitów: albuminemii, hipokaliemii, amonemii. Uzyskuje się to przez podanie dożylne preparaty albuminy (Pananginum potasu, chlorek potasu, i podobne), antybiotyki sterylizacji okrężnicy (monomitsin - 0,25 g 4-6 razy dziennie, doustnie, polimyksyna B - 0,1 g do 4 razy na dobę, na podstawie których ).

Gdy pojawiają się oznaki przedoperacyjnej transplantacji wątroby, pokazano prednizolon (200-300 mg lub więcej dziennie), tlenoterapię, jeśli to możliwe w warunkach komory ciśnieniowej.

W przypadku wystąpienia krwawienia z przełyku i żołądka, zaleca się transfuzję świeżej krwi bezpośrednio od dawcy, mianowanie kwasu aminokapronowego, vicasolu, chlorku wapnia; zastosować hipotermię żołądkową, tamponadę balonową, wykonać awaryjny opatrunek na żylaki. W niektórych przypadkach, jeśli czynność wątroby jest wystarczająco zachowana, zespolenie portuocaval nakłada się.

W odniesieniu do nerki, objawowe leczenie zespołu wątrobowo należy kierować zwiększenie diurezy, zmniejszenie azotemii, płyn kompensacyjny oraz zaburzeń elektrolitu. U takich pacjentów korzystne jest zastosowanie okołonerkowy blokady mieszaninę glyukozonovokainovuyu wskazań, - beta-blokery, aminofiliny saluretyki, heparyna, polyglukin, reopoligljukin, gemodez, preparatów potasu.

Zapobieganie syndromowi w wątrobie

Zapobieganie rozwojowi zespołu wątrobowo możliwe wczesne wykrywanie i leczenie stanów patologicznych procesów występujących w wątrobie, nerkach i innych narządach i układów, a także wpływ na zapobieganie różnych szkodliwych czynników zewnętrznych.

Follow-up pacjentów zespół wątrobowo-nerkowy po głównym trakcie leczenia w szpitalu, musi przeprowadzić odpowiednie eksperta klinik, aw przypadku ich braku - okręgu terapeutów według głównych form choroby, spowodowane zespół wątrobowo-nerkowy, korzystając z dynamicznych systemów kontroli zatwierdzony przez władze sanitarne.

Leczenie zespołu wątrobowo-nerkowego

Zespół wątrobowo-nerkowy (zespół wątrobowo-nerkowy) jest ostatnim etapem sekwencji skurczów perfuzji nerek spowodowanych ciężkim uszkodzeniem wątroby. Zespół wątrobowo-nerkowy jest diagnozą wykluczenia i wiąże się z rozczarowującym rokowaniem. W XIX wieku Freichs i Flint dokonali oryginalnego opisu naruszenia funkcji nerek. W latach pięćdziesiątych kliniczny opis Sherlocka, Poppera i Vesina podkreślał funkcjonalny charakter tego zespołu, współistnienie układowych zaburzeń krążenia i jego mroczne rokowanie. W ciągu najbliższych dwóch lat, badania wykazały, że niewydolność nerek występuje z powodu zwężenia naczyń nerkowych i intensywnej rozszerzenie naczyń tętniczek ogólnoustrojowe w wyniku zmniejszenia obwodowego oporu naczyniowego i niedociśnienie tętnicze.

W GDS histologiczny wygląd nerek jest normalny i często powracają do normalnej funkcji po transplantacji wątroby. To sprawia, że ​​jest on unikalny w patofizjologii zaburzenia wątrobowo zespół, umożliwiający zbadanie oddziaływania między czynnikiem zwężającym naczynia nerek, układu krążenia i rozszerzających naczynia.

Badania te obejmują takie, które są związane z układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) współczulny układ nerwowy (SNS) i rola w nerce prostaglandyn (PG). Wiadomo o silnych związkach między spontanicznym bakteryjnym zapaleniem otrzewnej (SBP) a GDS, o stosowaniu analogów wazopresyny z dużymi ekspanderami w leczeniu i zapobieganiu. Chociaż podobny zespół występuje w ostrej niewydolności nerek, GDS jest zwykle opisywany w kontekście przewlekłej choroby wątroby. Pomimo zachęcających badań nad nowymi metodami leczenia farmakologicznego, rozwój chorób sercowo-naczyniowych u osób z marskością zapowiada ponurą perspektywę; Niewydolność nerek jest zwykle nieodwracalna, jeśli transplantacja nie jest wykonywana.

Wykazano, że ostra niewydolność nerek (ARF) została zaproponowana w celu scharakteryzowania dysfunkcji nerek u pacjentów z marskością wątroby. W tym przypadku pierwszy stopień GDS zostanie sklasyfikowany jako wzrost kreatyniny w surowicy o 0,3 mg lub wzrost o 50%, podczas gdy etapy 2 i 3 będą wyższe w dwóch i trzech.

Funkcje

Istnieją dwa rodzaje GDS: typ 1 wiąże się z przyspieszoną niewydolnością nerek, a drugi typ jest związany ze stopniową niewydolnością nerek.

Kiedy nerki przestają działać, toksyny zaczynają gromadzić się w organizmie. W końcu prowadzi to do niewydolności wątroby.

GDS jest niezwykle poważną chorobą. Ta choroba prawie zawsze prowadzi do śmierci. Według badania, u osób z GDS typu 1 średnia długość życia wynosi dwa tygodnie. Prawie wszyscy z typem 1 umrą w ciągu ośmiu do dziesięciu tygodni, jeśli transplantacja wątroby nie zostanie wykonana w trybie pilnym. Żywotność dla typu 2 wynosi sześć miesięcy.

Patofizjologia

Charakterystyczną cechą GDS jest zwężenie naczyń nerkowych, chociaż patogeneza nie jest w pełni zrozumiała. Prawdopodobnie zaangażowanych jest kilka mechanizmów i istnieje interakcja między zaburzeniami hemodynamiki układowej, aktywacją układów zwężających naczynia krwionośne i zmniejszeniem aktywności układów wazodylatacyjnych. Hemodynamiczny układ pacjentów charakteryzuje się zwiększoną aktywnością serca, niskim ciśnieniem krwi i obniżonym układowym oporem naczyniowym. Zwężenie naczyń nerkowych występuje w nieobecności zmniejszenia pojemności minutowej serca i objętości krwi, w przeciwieństwie do większości stanów klinicznych związanych z hipoperfuzją nerek.

Chociaż charakter zwiększającego się oporu naczyniowego nerek i zmniejszenie oporu obwodowego jest charakterystyczny dla GDS, to występuje również w innych stanach, takich jak anafilaksja i sepsa.

Objawy

Objawy GDS należy uważać za te, które wymagają natychmiastowej pomocy lekarskiej. Jeśli wystąpi którykolwiek z wymienionych poniżej objawów, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Leczenie jest szczególnie ważne, jeśli pacjent jest obecnie leczony z powodu innych problemów z nerkami.

Typowe objawy GDS to:

  • Nudności
  • Wymioty
  • Demencja
  • Przyrost wagi
  • Żółtaczka
  • Zmniejszono wydalanie moczu
  • Ciemny mocz
  • Obrzęk brzucha

Nawet z "zaniedbanych" kamieni w nerkach można się szybko pozbyć. Tylko nie zapomnij pić raz dziennie.

Przyczyny

GDS jest chorobą wywołaną marskością wątroby. Jeśli masz tę chorobę, powinieneś zdawać sobie sprawę, że niektóre czynniki zwiększają ryzyko wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych. Należą do nich:

  1. Niestabilne ciśnienie krwi.
  2. Zastosowanie diuretyków.
  3. Ostre alkoholowe zapalenie wątroby.
  4. Krwawienie z przewodu pokarmowego.
  5. Spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej.
  6. Inne infekcje, szczególnie w nerkach.

Diagnostyka

Rozpoznanie rozpoczyna się od badania, w którym znajdują się pierwsze oznaki choroby.

Diagnostyka GDS oznacza wykluczenie innych przyczyn niewydolności nerek. Wymaga to serii badań krwi i moczu. Testy pomogą lekarzowi ocenić czynność wątroby i nerek. W rzadkich przypadkach GDS występuje u pacjentów, u których wątroba została uszkodzona z innych przyczyn niż marskość. Jeśli nie masz tej patologii, twój lekarz ma prawo zamówić dodatkowe testy na wirusowe lub alkoholowe zapalenie wątroby.

Diagnostyka różnicowa

Rozpoznanie zespołu wątrobowo-nerkowego jest jednym z wyjątków, który został wprowadzony dopiero po wykluczeniu innych potencjalnych przyczyn ostrej niewydolności nerek. Jako przykład można zauważyć, że zarówno kłębuszkowe zapalenie nerek, jak i zapalenie naczyń występują u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i należy podejrzewać u pacjentów z aktywnym osadem moczu o zawartości erytrocytów.

U pacjentów z marskością wątroby choroba postępuje po leczeniu aminoglikozydami, po podaniu środka kontrastowego lub epizodu posocznicy oraz po krwawieniu. Obecność ostrą martwicą kanalików jest zwykle wykrywane w historii medycznej, a jest często ze względu na szybki wzrost stężenia kreatyniny w osoczu, co kontrastuje stopniowy wzrost zespołu wątrobowo-nerkowego. Nierozwiązanym problemem jest to, czy w niektórych przypadkach przedłużone niedokrwienie nerek w zespole wątrobowym może prowadzić do OTN.

Niektóre tradycyjne metody laboratoryjne stosowane do odróżnienia innych chorób od ostrej martwicy kanalików mogą być przeciwwskazane u pacjenta z chorobą wątroby. Na przykład ostra martwica kanalików (OTC) jest zwykle związana z częściowym wydalaniem sodu powyżej 2%, ziarnistymi i nabłonkowymi depozytami komórek w osadzie moczu. Jednakże ułamek w wydalaniu sodu pozostaje poniżej 1% u pacjentów z marskością wątroby z powodu uporczywego niedokrwienia nerek spowodowanego chorobą wątroby. Również analiza moczu czasami wprowadza w błąd. Odciski komórek ziarnistych i nabłonkowych można zobaczyć tylko przy wyraźnej hiperbilirubinemii, a zatem nie są one diagnostyczne w przypadku ostrej martwicy cewkowej. Dlaczego tak się dzieje, nie jest znane.

Zespół wątrobowo-nerkowy jest chorobą typu przednerkowego, ponieważ nerki są z powodzeniem stosowane histologicznie do transplantacji. Jednakże obniżenie perfuzji nerek może być spowodowane utratą przewodu pokarmowego, krwawienia z diuretykiem lub nie-steroidowym środkiem przeciwzapalnym terapii lekowej (jak prostaglandyny osłony rozszerzające naczynia częściowo wspiera perfuzji nerek, w tym przypadku). Dlatego w celu zdiagnozowania zespołu wątrobowo-nerkowego nie powinno dojść do poprawy czynności nerek po odstawieniu potencjalnej nefrotoksyczności i po teście transfuzji.

Niezwykle ważne jest rozróżnienie między zespołem wątroby i innymi zaburzeniami. Ostra martwica kanalików i inne przyczyny choroby są zwykle odwracalne. Z drugiej strony, rokowanie jest słaby zespół wątrobowo-nerkowy, większość pacjentów umiera w ciągu kilku tygodni po rozpoczęciu niewydolności nerek, transplantacji wątroby, jeśli nie przeprowadza się ani nie jest przypisany do skutecznego leczenia. Równoległa encefalopatia wątrobowa jest dość powszechna, a śmierć jest zwykle związana z powikłaniami choroby wątroby, takimi jak krwawienie z przewodu pokarmowego.

Leczenie

Leki, zwane środkami zwężającymi naczynia, pomagają obniżyć ciśnienie krwi spowodowane przez GDS. Dializa może być stosowana w celu poprawy objawów choroby nerek. Dializa filtruje szkodliwe odpady, nadmiar soli i nadmiar wody z krwi. Odbywa się to w szpitalu lub klinice dializ. Transplantacja wątroby jest uważana za najskuteczniejszą metodę leczenia GDS. Lista oczekujących na przeszczepienie wątroby jest wystarczająco długa, a wiele osób umiera, zanim operacja będzie dostępna dla nich. Jeśli masz możliwość wykonania przeszczepu, znacznie wzrośnie szansa na przeżycie.

Komplikacja

Warto zauważyć, że GDS prawie zawsze prowadzi do śmiertelnego wyniku. Niemniej przeszczep nerki wydłuży twoje życie. Powikłania GDS zwykle pojawiają się w końcowym stadium choroby nerek. Należą do nich:

  1. Zwiększony płyn w organizmie.
  2. Występowanie wtórnej infekcji.
  3. Uszkodzenie narządów.

Zapobieganie

Jedynym sposobem zapobiegania GDS jest monitorowanie zdrowia wątroby. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia marskości, należy unikać nadmiernej ilości alkoholu.

Powinieneś także unikać infekcji wirusem zapalenia wątroby. Wirusowe zapalenie wątroby typu A i B można zapobiegać poprzez szczepienia. Obecnie nie ma szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu C, ale są pewne środki, które należy podjąć, aby zapobiec jej pojawieniu się. Powinieneś:

  1. Umyć ręce po uścisku dłoni;
  2. Wskazane jest sprawdzenie partnera seksualnego pod kątem zapalenia wątroby typu C;
  3. Nie używaj żadnej igły z nikim;
  4. Nie używaj niedozwolonych narkotyków;
  5. Uprawiaj seks tylko w bezpieczny sposób, jeśli nie jesteś pewien zdrowia swojego wybranego.

Niektórym przyczynom marskości nie można zapobiec. Jeśli występuje ryzyko rozwoju marskości wątroby, lekarz powinien regularnie kontrolować czynność wątroby. Należy również zlecić badania krwi i wizualizację w celu zidentyfikowania wczesnych objawów choroby.

Zalecenia

Pacjenci z marskością wątroby z wodobrzuszem powinni zostać poinformowani, że są narażeni na rozwój GDS i ponure prognozy, których objawy przejawiają się w braku transplantacji wątroby. Pacjenci powinni być bardzo ostrożni w takim przypadku, jeśli lekarz jest zaznajomiony z ich choroby, przypisuje nowych leków, a pacjenci powinni unikać znane środki nefrotoksyczne, takie jak niesterydowe i aminoglikozydów. Każde pogorszenie stanu klinicznego powinno prowadzić do wczesnego wezwania lekarza.

W SRS należy zwrócić szczególną uwagę na żywienie. Konieczne jest przestrzeganie diety, która pozytywnie wpłynie na uszkodzone nerki i wątrobę. Oto kilka wskazówek:

  • Ogranicz spożycie soli.

Większość pacjentów cierpiała z powodu obrzęku z powodu nadmiaru sodu. Niektóre diety pogarszają stan, ponieważ sól zachęca nasze ciało do utrzymywania zapasów wody. Aby kontrolować spożycie soli, powinieneś:

  • Unikaj fast foodów. W końcu większość z tych produktów zawiera dużo sodu.
  • Wyklucz słone potrawy. Spróbuj posmakować żywności sokiem z cytryny lub ziołami. Świeże produkty są zwykle lepsze niż z dodatkiem przypraw.
  • Zwróć uwagę na etykiety żywności. Sprawdź ilość sodu w produktach, które kupujesz.

Poniżej znajduje się lista czynników ryzyka związanych z rozwojem GDS u pacjentów z marskością wątroby, które nie są azotemiczne. Wszystkie pomiary zostały wykonane po 5 dniach po diecie ubogiej w sól i bez diuretyków.

  • Niskie wydalanie sodu z moczem.
  • Niski poziom sodu w surowicy.
  • Niskie, średnie ciśnienie krwi.
  • Wysoka aktywność reniny w osoczu.
  • Wzrost noradrenaliny w osoczu.
  • Niska osmolalność osocza.
  • Wysoka osmolalność moczu.
  • Wysoki poziom potasu w surowicy.
  • Nieobecność hepatomegalii.
  • Umiarkowanie podwyższone stężenie mocznika w surowicy.
  • Umiarkowanie podwyższony poziom kreatyniny w surowicy.

I trochę o sekretach.

Czy kiedykolwiek cierpiałeś na problemy z powodu bólu nerek? Sądząc po tym, że czytasz ten artykuł - zwycięstwo nie było po Twojej stronie. I oczywiście nie wiesz, słysząc, co to jest:

  • Dyskomfort i ból pleców
  • Poranny obrzęk twarzy i powiek nie zwiększa pewności siebie.
  • Jakoś nawet się wstydzić, zwłaszcza jeśli cierpisz na częste oddawanie moczu.
  • Ponadto, stałe osłabienie i dyskomfort już mocno wkroczyły w twoje życie.

A teraz odpowiedz na pytanie: czy jesteś z tego zadowolony? Czy problemy mogą być tolerowane? A ile pieniędzy już "połączyłeś" z nieskutecznym traktowaniem? Zgadza się - czas to skończyć! Czy się zgadzasz? Dlatego postanowiliśmy podzielić się wyjątkową metodą, w której ujawnia się sekret walki z bólem nerek. Przeczytaj artykuł >>>

Zespół wątrobowo-nerkowy: Objawy i leczenie

Zespół wątrobowo-nerkowy - główne objawy:

  • Słabości
  • Nudności
  • Utrata apetytu
  • Zwiększona śledziona
  • Wymioty
  • Powiększenie wątroby
  • Czerwone plamy na dłoniach
  • Suchość skóry
  • Obrzęk stóp
  • Zwiększone zmęczenie
  • Niskie ciśnienie krwi
  • Zwiększona objętość żołądka
  • Zmniejszenie objętości wydalanego moczu
  • Suchość błon śluzowych
  • Akumulacja w jamie brzusznej płynu
  • Żółknięcie skóry
  • Pojawienie się sieci żył na żołądku
  • Obrzęk rąk
  • Przepuklina pępkowa

Zespół wątrobowo-nerkowy jest szybko postępującym upośledzeniem czynności nerek rozwijającym się na tle patologii tego narządu, nadciśnienia wrotnego i innych procesów. Choroba jest szczególnie niebezpieczna, ponieważ bez konkretnego leczenia, śmiertelny wynik następuje w ciągu kilku tygodni.

Ograniczenia dotyczące wieku i płci choroby nie są, więc dość często diagnoza jest już w zaawansowanym stadium.

Leczenie obejmuje leczenie i interwencję chirurgiczną. Najskuteczniejszą metodą jest przeszczepienie wątroby, jednak w praktyce takie operacje są przeprowadzane niezwykle rzadko.

Prognoza na taką chorobę jest niekorzystna, ponieważ zespół wątrobowo-nerkowy rozwija się szybko, a na tle już istniejących poważnych chorób sytuacja ulega jedynie pogorszeniu.

Etiologia

Zespół wątrobowo-nerkowy nie jest chorobą niezależną, ale jest następstwem następujących procesów patologicznych:

  • krwawienie z powiększonych żył przełyku i jelit;
  • powikłania po usunięciu płynu puchlinowego;
  • marskość wątroby w fazie dekompensacji;
  • wirusowa postać zapalenia wątroby;
  • nadciśnienie wrotne.

Należy zauważyć, że zespół wątrobowo-nerkowy w marskości wątroby jest scharakteryzowany jako najbardziej niekorzystna postać.

U dzieci zespół wątrobowo-nerkowy może być następstwem takich procesów patologicznych jak:

  • choroby krwi;
  • nowotwory złośliwe;
  • Choroba Wilsona-Konovalova;
  • układowe patologie autoimmunologiczne;
  • naruszenie drożności dróg żółciowych;
  • wirusowe zapalenie wątroby.

Ponadto konieczne jest określenie czynników predysponujących do rozwoju takiej groźnej choroby:

  • obecność w anamnezie chorób układu moczowo-płciowego;
  • aktywna terapia moczopędna;
  • uporczywe nadciśnienie tętnicze;
  • nadużywanie napojów alkoholowych i leków;
  • hiponatremia w anamnezie;
  • hiperkaliemia;
  • niezrównoważone odżywianie, pod warunkiem, że taka dieta jest prawie stała.

Bez względu na czynnik etiologiczny, zespół wątrobowo-nerkowy jest niezwykle niebezpieczny dla życia i charakteryzuje się wysokim ryzykiem śmierci, nawet jeśli podejmowane są w odpowiednim czasie działania terapeutyczne.

Patogeneza

Patogeneza polega na:

  • występuje ogólny wzrost naczyń na poziomie pozanerkowym (proces wazodilatacji);
  • ciśnienie krwi spada, ale nie jest to spowodowane funkcjonowaniem serca;
  • istnieje redystrybucja dopływu krwi do funkcjonowania innych narządów (mózgu, śledziony, itd.), ale wymagana ilość krwi nie wchodzi już do nerek;
  • na tle niewystarczającego zaopatrzenia w krew nerkową filtracja jest zmniejszona, a tętnice nerkowe są odruchowo kurczowe;
  • Zwiększona produkcja reniny rozpoczyna się, a ilość naturalnej produkcji wazodylatatora jest zmniejszona;
  • z powodu zmiany równowagi substancji naturalnych, już zaburzony przepływ krwi pogarsza się;
  • filtracja jest zmniejszona, aw konsekwencji wytwarzanie moczu: występuje całkowity bezmocz;
  • we krwi zaczynają gromadzić się substancje azotowe, co prowadzi do naruszenia równowagi elektrolitów.

Proces rozwoju choroby trwa tylko dwa tygodnie, ale w ostrej postaci najczęściej kończy się zgonem u 80% pacjentów wcześniej - średnio dziesiątego dnia.

Klasyfikacja

Z natury przebiegu zespół wątrobowo-nerkowy może być ostry lub przewlekły. Ostry lub pierwszy typ najczęściej rozwija się na tle alkoholowej marskości wątroby i charakteryzuje się wysoką śmiertelnością.

Jeśli chodzi o postać przewlekłą, tutaj obraz kliniczny rozwija się stopniowo, początkowy przebieg procesu patologicznego może być całkowicie bezobjawowy. Rokowanie w tym przypadku jest stosunkowo korzystne - pacjenci poddawani terminowej terapii substytucyjnej żyją do sześciu miesięcy. W transplantacji wątroby wskaźnik przeżycia wynosi 60%.

Symptomatologia

Ostra postać zespołu wątrobowo-nerkowego charakteryzuje się szybko rozwijającym się obrazem klinicznym i ostrym pogorszeniem stanu pacjenta. Postać przewlekła przebiega w bardziej utajonej postaci, a stan pacjenta pogarsza się stopniowo.

Ogólnie rzecz biorąc proces patologiczny charakteryzuje się następującymi objawami:

  • ogólne osłabienie;
  • zwiększone zmęczenie;
  • zmniejszony apetyt;
  • żółtaczka skóry;
  • obrzęk nóg i dłoni;
  • palpacja jest zauważalnie powiększona;
  • czerwone plamki na dłoniach ("dłonie wątrobowe");
  • małe wydzielanie moczu, aw bardziej złożonych przypadkach przy braku opróżnienia pęcherza;
  • obniżenie ciśnienia krwi;
  • zwiększenie objętości żołądka z powodu gromadzenia się w nim płynu - rozpoczyna się puchlina brzuszna;
  • zwiększona suchość skóry i błon śluzowych;
  • nudności, którym w niektórych przypadkach towarzyszą wymioty;
  • utrata apetytu;
  • powiększona śledziona;
  • wokół pępka, powiększone żyły są wyraźnie widoczne;
  • Ze względu na stres ściany brzucha może rozwinąć się przepuklina pępkowa.

Jeśli masz co najmniej kilka objawów z powyższego obrazu klinicznego, należy natychmiast zwrócić się o pomoc lekarską. W żadnym wypadku nie należy przyjmować żadnych leków ani tradycyjnej medycyny. Doprowadzi to do pogorszenia sytuacji i doprowadzi w każdym razie do zgonu.

Diagnostyka

Diagnoza przeprowadzana jest dwuetapowo. Przede wszystkim badanie fizyczne pacjenta z palpacją wątroby i śledziony, gromadzenie historii osobistej i określenie dokładnego obrazu klinicznego.

Dalsze środki diagnostyczne obejmują:

  • analiza moczu;
  • ogólne kliniczne badanie krwi;
  • biochemiczne badanie krwi;
  • dopplerografia naczyń nerkowych;
  • biopsja nerki (jeśli to konieczne);
  • Ultradźwięki układu moczowo-płciowego.

Może być również konieczne przeprowadzenie diagnostyki różnicowej następujących chorób:

Należy zauważyć, że jest to jedynie przybliżony program diagnostyczny. Dokładna lista analiz laboratoryjnych i instrumentalnych jest określana indywidualnie, w zależności od danych zebranych podczas wstępnego badania i aktualnego stanu pacjenta.

Leczenie

Leczenie zespołu wątrobowo-nerkowego oznacza tylko złożone, a nie zawsze zachowawcze środki. Jednak w każdym przypadku leczenie obejmuje przestrzeganie diety żywieniowej.

Przebieg terapii lekowej może obejmować następujące leki:

  • Albumina;
  • agoniści wazopresyny;
  • sympatykomimetyki;
  • analogi somatostatyny;
  • przeciwutleniacze;
  • preparaty do specyficznej terapii przeciwbakteryjnej.

Procedury hemodializy są również zalecane, ale tylko wtedy, gdy przyczyną syndromu nie jest marskość wątroby na etapie dekompensacji. W przeciwnym razie hemodializa może prowadzić do krwawienia z żołądka i niedociśnienia.

Leczenie chirurgiczne obejmuje tylko dwie metody:

  • transplantacja wątroby;
  • przetoki portosystemowe - przeżycie w takiej operacyjnej interwencji, średnio 2-4 miesiące.

Bez względu na to, jaki rodzaj leczenia zostanie wybrany, pacjent musi zawsze przestrzegać diety żywieniowej. W większości przypadków tabela żywieniowa numer 5 według Pevzner.

Zgodnie z dietą konieczne jest wyłączenie z diety takich produktów:

  • chleb świeży i żytni;
  • świeże wypieki;
  • tłuste ryby i mięso;
  • makaron, kaszka owsiana;
  • rośliny strączkowe i grzyby;
  • produkty uboczne;
  • konserwy, marynaty, sosy, przyprawy;
  • tłusty twaróg i ser;
  • kakao, kawa, mocna herbata;
  • wyroby cukiernicze, w tym czekolada;
  • żywność bogata w błonnik;
  • kwaśny owoc.

Menu pacjenta powinno opierać się na następujących pokarmach:

  • suflet i puree z ryb o niskiej zawartości tłuszczu;
  • zboża, z wyjątkiem proso, które są gotowane na mleku z wodą;
  • pierwsze potrawy na bulionie warzywnym;
  • niskotłuszczowe produkty mleczne;
  • warzywa, sosy mleczne;
  • nie więcej niż jedno jajo kurze dziennie;
  • miękkie, dojrzałe owoce bez skóry;
  • wczoraj suszony chleb z mąki drugiego gatunku;
  • niezdrowe ciasteczka;
  • słaba herbata, kompot, rosół dzikiej róży, świeży, ale niezagęszczony sok warzywny i owocowy.

Napoje alkoholowe i surogaty są zabronione. Zgodność z taką dietą powinna być stała.

Prognoza

Niestety prognozy na taką chorobę są niekorzystne. Aby ograniczyć do minimum ryzyko śmierci, jest to możliwe tylko w przypadku transplantacji wątroby. Stosunkowo korzystne przewidywania mogą być jedynie w przewlekłej postaci zespołu wątrobowo-nerkowego.

Zapobieganie

Ponieważ syndrom ten działa jedynie jako powikłanie innych patologicznych procesów, zaleca się prowadzenie profilaktyki w odniesieniu do tych dolegliwości, które wchodzą na listę etiologiczną.

Jeśli uważasz, że masz Zespół wątrobowo-nerkowy a objawy charakterystyczne dla tej choroby, możesz pomóc lekarzom: gastroenterologowi, hepatologowi, terapeucie.

Sugerujemy również skorzystanie z naszej internetowej usługi diagnostycznej, która na podstawie objawów wybiera prawdopodobne choroby.

Amyloidoza nerek jest złożoną i niebezpieczną patologią, w której metabolizm białkowo-węglowodanowy jest zaburzony w tkankach nerkowych. W konsekwencji następuje synteza i akumulacja konkretnej substancji - amyloidu. Jest to związek białkowo-polisacharydowy, który w swoich podstawowych właściwościach jest podobny do skrobi. Normalnie białko to nie jest produkowane w organizmie, więc jego powstawanie jest nieprawidłowe dla człowieka i prowadzi do naruszenia czynności nerek.

Stwardniające zapalenie dróg żółciowych jest rzadką patologią wątroby, polegającą na zapaleniu i zablokowaniu przewodów wątrobowych zarówno w samym organie, jak i poza nim. Zwykle, gdy ludzie mówią o tej chorobie, mają na myśli pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, którego przyczyny nie zostały w pełni wyjaśnione. Ta patologia jest określana losowo, podczas wykonywania operacji chirurgicznych na narządzie. Ponadto choroba może być bezobjawowa przez długi czas, dlatego nawet jeśli wykrywane jest zapalenie przewodów i stwardnienie z blizną, objawy choroby u danej osoby mogą jeszcze się nie ujawnić. W tym samym czasie, nie otrzymując szybkiego leczenia, ludzie bardzo szybko spotykają się z poważnym stanem - niewydolnością wątroby.

Salmonelloza jest ostrą chorobą zakaźną, wywołaną działaniem bakterii Salmonella, która w rzeczywistości określa jej nazwę. Salmonelloza, której objawy nie występują u nosicieli tej infekcji, pomimo jej aktywnego rozmnażania, przenoszona jest głównie przez żywność skażoną salmonellą, a także przez zanieczyszczoną wodę. Głównymi objawami choroby w aktywnej postaci są objawy zatrucia i odwodnienia.

Jade w medycynie nazywa się całą grupą różnych chorób zapalnych nerek. Wszystkie mają inną etiologię, a także mechanizm rozwoju, objawy objawowe i patomorfologiczne. W tej grupie lekarze odnoszą się do lokalnych lub powszechnych procesów, w których proliferacja, częściowe lub całkowite zniszczenie tkanki nerkowej.

Bąblowica wątroby jest przewlekłą chorobą wywołaną przez robaki pasożytnicze, które mogą trwać dłużej niż sześć miesięcy. Jest to powstawanie torbieli na powierzchni wątroby. Klęska tego ciała jest ponad pięćdziesiąt procent wszystkich przypadków wykrycia bąblowicy. Istnieje kilka odmian choroby, od której zależy jej przebieg.

Przy pomocy ćwiczeń fizycznych i samokontroli większość ludzi może obejść się bez leczenia.


Pokrewne Artykuły Hepatitis