Serologiczne znaczniki dekodowania infekcji

Share Tweet Pin it

Serologiczny test krwi - co to jest? Nieprzyzwoite procedury zawsze są przerażające i sprawiają, że podejrzewasz swoje najgorsze. Ale badania serologiczne są tylko badaniem aktywnych składników surowicy krwi i nie jest wcale konieczne podejrzenie choroby w uzyskaniu skierowania do tej analizy. Serologię krwi wykonuje się nie tylko z podejrzeniem o chorobę, ale także z celem zapobiegawczym: na przykład, przy zatrudnianiu wszyscy są zobowiązani do zaliczenia testów na obecność markerów zapalenia wątroby i HIV.

Badania serologiczne są prowadzone w celu zidentyfikowania istniejących chorób zakaźnych u danej osoby lub potwierdzenia jej nieobecności. Analiza opiera się na interakcji przeciwciał lub antygenów zawartych w surowicy z dodanym odczynnikiem. Reakcja aglutynacji, która powstała w wyniku interakcji, pozwala określić rodzaj patogenu i na jakim etapie znajduje się proces infekcyjny.

Badanie krwi przeprowadza się na 2 sposoby:

  1. Antygen jest dodawany do surowicy, co spowodowało chorobę zakaźną. Przeciwciała obecne we krwi dla czynnika sprawczego natychmiast wchodzą w reakcję chemiczną. W ten sposób można określić, jak silna jest odpowiedź immunologiczna organizmu, a także nasilenie procesu zakaźnego.
  2. Drugi sposób określa rodzaj patogenu. Po dodaniu do surowicy ludzkie przeciwciała wytwarzane przeciwko konkretnemu drobnoustrojowi chorobotwórczemu. Jeśli patogen znajduje się we krwi osoby, nastąpi aglutynacja.

Prawie równie dobrze, ludzka grupa krwi i rezus są określane, gdy składniki biomateriału pacjenta są zmieszane z surowicami z różnych grup.

Więc nie zdziw się, gdy lekarz poda wskazówki do testów: przeciwciała wyprodukowane przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu C, nie chronią organizmu przed innymi rodzajami zapalenia wątroby. To samo dzieje się z innymi infekcjami. Normę dekodowania danych uważa się za zerową zawartość przeciwciał lub antygenów.

Po zapoznaniu się z serologicznym testem krwi wielu pacjentów będzie chciało wiedzieć, jakie będzie dekodowanie.

Za pomocą otrzymanych danych możesz:

  • zidentyfikować patologiczny mikroorganizm we wczesnych stadiach procesu zakaźnego;
  • kontrolować rozwój choroby i stopień skuteczności procesu leczenia;
  • możliwość częstego pobierania próbek, dzięki finansowej dostępności odczynnika;
  • wynik można uzyskać w ciągu kilku godzin, co jest bardzo ważne w leczeniu szpitalnym;
  • Pacjent nie potrzebuje specjalnego przygotowania przed pobraniem biomateriału.

Badanie to ma na celu nie tylko wykrywanie infekcji: w ten sam sposób wykrywa się procesy onkologiczne, czynniki alergiczne, zaburzenia układu hormonalnego i niektóre inne dolegliwości.

Niewielką wadę tego sposobu można uznać za niekiedy uzyskiwany wynik fałszywie dodatni lub fałszywie ujemny. Może się tak zdarzyć w przypadku kobiet w ciąży lub jeśli pacjentka korzystała z niektórych potraw lub napojów poprzedniego dnia.

Jeżeli podczas wstępnej interpretacji danych zostanie znaleziony pozytywny wynik, badanie zawsze jest ponownie przypisywane w celu wyeliminowania błędu przy ustalaniu diagnozy.

Pomimo prostoty badań i faktu, że na wynik prawie nie mają wpływu czynniki zewnętrzne, jednak w celu uzyskania najbardziej wiarygodnych danych, technicy laboratoryjni zalecają przeprowadzenie małego przygotowania w przeddzień dostarczenia biomateriału:

  • pominąć w diecie tłustych i pikantnych potraw;
  • spożywać mniej słodyczy i nie pić słodkich napojów gazowanych;
  • odmówić picia alkoholu;
  • ograniczać wysiłek fizyczny (sportowcy powinni zrezygnować ze szkolenia, a ci, którzy pracują przy ciężkiej fizycznej pracy, mają czas wolny w pracy);
  • unikaj stresujących sytuacji.

Wszystkie powyższe czynniki mogą wpływać na dane deszyfrowania, a wynik może być fałszywie dodatni.

Ale, jak wspomniano wcześniej, po raz pierwszy wykryto pozytywną reakcję, szczególnie jeśli nie ma objawów towarzyszących ujawnionej chorobie, nie zawsze jest ona wskaźnikiem patologii.

Analiza serologiczna jest tylko nieznaną nazwą, w rzeczywistości badanie to przeprowadzono nie częściej niż u większości dzieci i dorosłych, ponieważ z jego pomocą można zidentyfikować patogen w czasie i monitorować skuteczność procesu terapeutycznego.

Znaczenie markerów w diagnostyce wirusowego zapalenia wątroby typu B.

Wirus zapalenia wątroby typu B (HBV) jest złożoną formacją z własnym płaszczem DNA i białkiem. Charakteryzuje się wysoką powtarzalnością, zdolnością do mutacji, integracją do ludzkiego genomu.

Połączenie antygenów, przeciwciał i wirusowego DNA tworzy system markerów serologicznych (surowicy), których wykrycie determinuje fazę przebiegu choroby, pomaga w analizie retrospektywnej i przewidywaniu wyniku, a także dynamicznie monitoruje rozwój infekcji.

W organizmie wirus rozpada się na części, jądro przenika do hepatocytów, gdzie zaczyna wytwarzać nowe DNA i białka, z których zbierane są całe wiriony.

DNA HBV krąży we krwi, części jego błon to antygeny. Po pewnym czasie odpowiedź immunologiczna organizmu jest tworzona zgodnie z zasadą "antygen-przeciwciało".

Antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B (antygen australijski) został po raz pierwszy zidentyfikowany w australijskich aboryginach, dla których otrzymał swoją nazwę. Jest to antygen powierzchniowy zewnętrznej powłoki białkowej wirusa zapalenia wątroby typu B. Ma kilka podtypów konwencjonalnie oznaczonych kodami ayw, ayr, adw, adrq, adrq + z pewnymi różnicami strukturalnymi.

To właśnie HBsAg odgrywa kluczową rolę w rozwoju i przebiegu choroby, zapewnia żywotność wirusa, jego hepatotropowość - wprowadzenie do komórek wątroby. Jego obecność wskazuje na zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B, a na podstawie jego przeciwciał buduje się obronę immunologiczną.

HBsAg pojawia się we krwi od połowy okresu inkubacji, zwykle 15-25 dni po zakażeniu. Od tego momentu infekcja staje się zaraźliwa, to znaczy może przenosić się z nosiciela na innych.

DNA wirusa w hepatocytach wytwarza tyle HBsAg, że jego liczba przekracza całe wiriony setki tysięcy razy. Część otoczki nowych wirusów jest zbierana, reszta białka wchodzi do krwioobiegu. Nasycenie może osiągnąć 500 μg / ml, co jest porównywalne z własnym białkiem serwatkowym organizmu.

Cały antygen prodromalny (żółtaczka) i żółtaczkowy krąży we krwi, a pod koniec ostrej fazy choroby, po 80-140 dniach od pierwszych objawów choroby, stopniowo zanika i znika. Istnienie antygenu dłuższego niż 180 dni wskazuje na powstawanie przewlekłej postaci zapalenia wątroby.

Odpowiedź immunologiczna - przeciwciała przeciwko HBs (anty-HBsAg) - pojawiają się po pewnym czasie po zniknięciu antygenu - od 1 do 6 miesięcy, częściej w ciągu 2-4 miesięcy. Okres pomiędzy zniknięciem antygenu a pojawieniem się przeciwciał nazywa się serologicznym oknem, zastąpieniem antygenów przez przeciwciała - serokonwersją. Jest to wyraźny wskaźnik końca ostrego okresu i początku wyzdrowienia z tworzeniem przez całe życie odporności na wirusa.

Naruszenie tego dynamicznego scenariusza, brak serologicznego okna, zbyt szybkie pojawienie się przeciwciał przeciwko HBs jest niekorzystnym sygnałem. Istnieje niebezpieczeństwo reakcji hiperimmunizacyjnej, rozwoju błyskawicznej postaci choroby z ciężkimi zmianami w wątrobie i innych narządach. Jednoczesne wykrywanie markerów w surowicy po kilku miesiącach choroby wskazuje na przewlekłą postać zapalenia wątroby.

Wynik testu krwi na obecność HBsAg nie zawsze jest wiarygodny. Fałszywe negatywne odpowiedzi są możliwe z następujących powodów:

  • zbyt krótki okres między zakażeniem a badaniem - mniej niż 3 tygodnie;
  • rozbieżność podtypu antygenu z typem zestawu diagnostycznych immunoenzymów - białka antygenowe i przeciwciała są różne;
  • prawdopodobne zakażenie mieszaną infekcją - HIV, wirusowe zapalenie wątroby typu C.

Jeśli istnieje podejrzenie zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B i negatywne wyniki testu antygenu, przeprowadza się test PCR pod kątem obecności wirusowego DNA, innych markerów wirusa, a analizę powtarza się po pewnym czasie.

Istnieje pozytywny wynik testu na obecność HBsAg u osób bez wirusa zapalenia wątroby - tak zwanych zdrowych nosicieli wirusa. Niebezpieczeństwo przeniesienia zakażenia na inne osoby przy jednoczesnym utrzymaniu, pomimo braku objawów klinicznych, konieczności kontroli medycznej.

Przeciwciała przeciwko HBsAg są jedynymi ochronnymi elementami immunologicznymi, które całkowicie chronią organizm przed ponownym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu B.

Te właściwości anty-HBsAg są włączone w podstawową zasadę szczepień. Szczepionka zawiera rekombinowany (sztucznie pozyskiwany) antygen australijski sprzężony z wodorotlenkiem glinu. Po domięśniowym podaniu szczepionki, przeciwciała zaczynają być produkowane w ciągu dwóch tygodni, pełna odporność powinna być utworzona po potrójnym zaszczepieniu.

Poziom ochronny anty-HBsAg jest wyższy niż 100 mIU / ml. Z biegiem czasu, po 8-12 latach, stężenie anty-HBs może się zmniejszyć.

Negatywna lub słaba odpowiedź immunologiczna na podanie szczepionki jest możliwa, gdy poziom przeciwciała nie przekracza 99 mIU / ml. Istotną rolę odgrywa tu kilka czynników:

  • wiek mniejszy niż 2 lub więcej niż 60 lat;
  • obecność długotrwałych przewlekłych zakażeń;
  • słaba ogólna odporność;
  • niewystarczająca dawka szczepionki.

Te sytuacje, a także spadek wymaganego poziomu ochronnego przeciwciał, są powodem wprowadzenia w ciągu roku dodatkowej (dodatkowej) dawki szczepionki.

Antygen ten jest skoncentrowany tylko w hepatocytach, można go znaleźć tylko podczas badania materiału nakłucia wątroby, a powstałe w nim całkowite przeciwciała pojawiają się niemal od pierwszych dni choroby, kiedy nie ma jeszcze klinicznych objawów choroby.

Istnieją dwa rodzaje przeciwciał przeciwko HBcoreAg:

  1. immunoglobuliny Wzrost IgM w ostrej fazie zapalenia wątroby oraz w okresach zaostrzeń postaci przewlekłej, zanikających w remisji i po wyzdrowieniu. Całkowity czas HBcore-IgM we krwi wynosi od 6 do 12 miesięcy. Marker ten służy jako główny wskaźnik ostrego zapalenia wątroby typu B;
  2. Immunoglobuliny klasy G (HBcore-IgG) znajdują się na całe życie dla wszystkich, którzy kiedykolwiek mieli zapalenie wątroby typu B, ale nie mają właściwości ochronnych.

Wykrywanie tych przeciwciał pomaga diagnozować chorobę w okresie serologicznego okna przy braku markerów HBs.

Pozytywne wyniki badań na HBcore-IgM i HBcore-IgG mogą czasami być niewiarygodne - immunoglobuliny klasy M i G są wytwarzane w niektórych chorobach układu mięśniowo-szkieletowego.

Antygen powstaje w wyniku transformacji części HBcoreAg i jest charakterystyczny dla fazy aktywnej replikacji wirusa w komórkach wątroby. Ponadto pojawienie się tego markera sygnalizuje wzrost zakaźności krwi i rozładowania pacjenta. Przy korzystnym przebiegu ostrej postaci zapalenia wątroby stężenie HBeAg zmniejsza się w 20-40 dni po wystąpieniu choroby z równoczesnym wzrostem przeciwciał (anty-HBeAg), aż do całkowitego zastąpienia antygenów.

Serokonwersja, a zwłaszcza jej objawy, takie jak szybki wzrost stężenia przeciwciał - wskaźnik bliskiego wyzdrowienia, z wyłączeniem możliwości chronienia. Odwrotnie, słabe wskaźniki anty-HBeAg lub ich przedłużająca się nieobecność zwiększają ryzyko zainicjowania przewlekłej integracyjnej postaci zapalenia wątroby - włączenia genomu wirusa do DNA hepatocytów.

W przewlekłej postaci choroby obecność wysokiego stężenia HBeAg i kopii DNA wirusa wskazuje na zachowanie aktywnej replikowalności. Zmniejszenie miana antygenu i poziomu DNA (10 ^ 5 kopii / ml.

Po wyzdrowieniu anty-HBeAg pozostaje we krwi od sześciu miesięcy do pięciu lat.

Najskuteczniejsze metody badania krwi pod kątem obecności markerów serologicznych w zapaleniu wątroby typu B to analizy ELISA i PCR.

Analiza immunoenzymalna krwi - bardzo wrażliwa metoda informacyjna, pozwala zidentyfikować markery wirusowego zapalenia wątroby, praktycznie odtwarzając reakcję "antygen-przeciwciało" w laboratorium. Oczyszczoną próbkę surowicy łączy się z odczynnikiem zawierającym przeciwciało lub antygen. Otrzymany kompleks immunologiczny jest barwiony specjalną substancją podczas wykonywania wskazań enzymatycznych. Wynik jest badany optycznie.

Specyfika analizy pozwala uzyskać dokładny wynik nawet przy niskim stężeniu pierwiastka we krwi. ELISA, w przeciwieństwie do innych rodzajów badań, ujawnia anty-HBcoreAg nie w całości, ale HBcore-IgM i HBcore-IgG oddzielnie, co zwiększa zawartość informacji.

PCR (reakcja łańcuchowa polimerazy) jest wykorzystywana do wykrywania cząstek wirusowego DNA, jakościowej analizy ich obecności i ilościowego miana wirusa we krwi. W przypadku PCR obecność pojedynczej cząsteczki DNA w badanej próbce jest wystarczająca. Może być stosowany do wykrywania infekcji w okresie inkubacji - "widzi" wirusa z drugiego tygodnia infekcji. Wysoka czułość PCR pozwala uzyskać 100% wiarygodnych informacji do diagnozy. W przypadku pełnoprawnego dynamicznego monitorowania przebiegu choroby, diagnostyka PCR krwi powinna być przeprowadzana co najmniej co trzy miesiące.

We wszystkich przypadkach pobierana jest krew żylna do badań po wstępnym przygotowaniu, w tym 12-godzinny post, odmowa alkoholu i leków.

Wyniki testów na markery serologiczne, umiejętne odczytywanie ich cech jakościowych i ilościowych pomagają ustalić status zakażenia - jego obecność lub brak w organizmie, określić okres i formę choroby, przewidzieć jej dalszy rozwój.

Cechy serologicznego badania krwi

Wykonuje się serologiczne badanie krwi, aby ustalić, czy dana osoba ma określone choroby zakaźne lub jest całkowicie zdrowa. Badania serologiczne przeprowadzane są w laboratorium po wydaniu deszyfracji. Badanie pozwala dowiedzieć się, jak daleko choroba minęła, aby określić stadium choroby. Definicja procedury i szczegółowy opis etapów analizy jest objęty Wikipedią.

Badanie krwi na obecność przeciwciał jest wskazane w przypadku wielu chorób. Chodzi o rzadkie i powszechne dolegliwości. Wiadomo, że przeciwciała i antygeny mogą wchodzić w interakcje. To jest ta funkcja, którą lekarze wykorzystują do robienia badań.

Jeśli dana osoba jest chora, powstają kompleksy ochronne. Lekarz, przeprowadzając badanie, dodaje antygen lub przeciwciało, a następnie obserwuje reakcję. W ten sposób staje się jasne, jaki rodzaj infekcji jest obecny w ciele. Następnie możesz bezpiecznie rozpocząć leczenie.

Serologiczne badanie krwi wykonuje się w następujący sposób. Lekarz bierze antygen będący przyczyną choroby, dodaje ją do surowicy. W wyniku manipulacji rozpoczyna się reakcja chemiczna. Lekarz ocenia i daje wynik.

Często zdarza się sytuacja, w której zdarzenia rozwijają się w przeciwny sposób. Chodzi o ustalenie, jaką chorobę ma dana osoba. Można to zrobić na podstawie dostępnych antygenów. Aby je zidentyfikować, lekarz pobiera przeciwciała i dodaje je do krwi.

Jeśli konieczne jest wiedzieć, jaki rodzaj krwi ma dana osoba, oni również biorą ten materiał. Lekarze zwracają szczególną uwagę na to, co jest koagulacją krwi. Być może badanie ujawni odchylenie od normy, a następnie, jeśli nie rozpocznie leczenia, konsekwencje mogą być godne pożałowania. Nie chodzi tylko o zakrzepicę, osoba ma zawał serca. Ponadto zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia udaru.

Jeśli chcesz przejść badania, pamiętaj, że powinno się to odbywać na czczo. Badanie krwi jest wykonywane w laboratoriach. Jak przebiega reakcja, lekarz określa użycie surowicy krwi. To dzięki niej można zrozumieć, jak oddziałują antygeny i przeciwciała. Uzyskane informacje pozwalają nam przedstawić pełny obraz. Lekarz, opierając się na wynikach badania, zaleci najskuteczniejsze leczenie. Dlatego, jeśli to możliwe, pamiętaj o przekazaniu materiału.

Przestrzegaj diety przynajmniej w dniu poprzedzającym dzień dostarczenia materiału. Nie jedz tłustych, słodkich jest również warte wykluczenia. Nie jedz za dużo jedzenia na raz. Alkohol jest całkowicie wyeliminowany. Ponadto nie wyczerpuj się wysiłkiem fizycznym. Ponieważ stres może powodować zniekształcenie wyników, unikaj go przed wykonaniem badania krwi.

Jeśli uważasz, że masz Giardię, amebę, to możesz skontaktować się z laboratorium. Badanie materiału pokaże, czy dana osoba jest chora na toksoplazmozę, przywr i wiele innych chorób. Przeciwciała będą sygnałem do rozpoczęcia leczenia.

Badanie to jest zalecane dla kobiet w ciąży z podejrzeniem patologii układu sercowo-naczyniowego. Żylaki, choroby autoimmunologiczne - wszystko to są wskazania do badania.

Ponadto badanie to:

  • po leczeniu;
  • przed i po operacji;
  • do oceny skuteczności leczenia.

W urologii i wenerologii najczęściej wykonuje się badania.

Jeśli wyniki pokazują, że nie ma przeciwciał, jest to bardzo dobre. Nie ma infekcji. Ale zdarza się to rzadko, zwłaszcza jeśli wcześniej wystąpiły wszystkie objawy wskazujące na obecność choroby. Z reguły analiza serologiczna często staje się ostatnim potwierdzeniem diagnozy.

Zwykle test krwi na przeciwciała wykonuje się dwa razy. Po pierwsze, po prostu ustal, czy jest infekcja. Po raz drugi test przeciwciała jest wykonywany w celu zrozumienia, jak dynamiczny jest proces. Jeśli liczba powiązań między przeciwciałami i antygenami wzrosła, wówczas występuje infekcja. Aby wybrać właściwe leczenie, lekarz powinien uzyskać więcej informacji. W tej sytuacji przeprowadzane są dodatkowe reakcje chemiczne. Możesz więc zrozumieć, z jaką chorobą musisz walczyć. Ponadto określa to stadium choroby.

Wynik testu krwi na przeciwciała może być tylko podwyższony. Normą jest wartość w znaku "zero". Z tego powodu nie można zmniejszyć wyniku.

Urolog, androlog Vykhino-Zhulebino, Lyubertsy

OKREŚLANIE POZIOMU ​​NIESKOMMARKERÓW

Zwiększ AFP (AFP: alfa-fetoproteina):

  • Wady rozwojowe ośrodkowego układu nerwowego (wzrost w drugim trymestrze ciąży) i anomalie chromosomowe płodu (z chorobą Downa, poziom AFP jest niższy w drugim trymestrze ciąży);
  • Pierwotny wątrobowokomórkowy nowotwór wątroby, guzy jajnika, kosmówki kosmówki, potworniaki, guzy jąder, przerzuty do wątroby, rak żołądka, rak jelit, rak pęcherzyka żółciowego, rak trzustki;
  • Inne choroby: wirusowe zapalenie wątroby, marskość wątroby, tyrozyna, przewlekła niewydolność nerek. W onkologii AFP jest niezawodny marker wątrobowokomórkowego raka wątroby, jego poziom zwiększył się u 90% pacjentów. AFP służy również do monitorowania pacjentów, skuteczności terapii, nawrót guza.

Determinanty antygenu specyficznego dla prostaty (PSA). :

  • Glikoproteina jest wytwarzana przez nabłonkowe komórki prostaty i wydzielana do płynu nasiennego. Wartość diagnostyczna w onkologii ma definicjęcałkowity PSA, wolny PSA i stosunek wolnego PSA do PSA ogółem. PSA może być podwyższona w przypadku raka płuc, raka odbytnicy i esicy, raka kory nadnerczy, raka piersi, raka wątrobowokomórkowego.

Zasady testu PSA:

  • Zaleca się pobranie biomateriału do badania na pusty żołądek. Sok, herbata, kawa (szczególnie z cukrem) - nie są dozwolone. Analiza powinna być przeprowadzona przed lub nie wcześniej niż po upływie 6-7 dni po biopsji prostaty, odbytu, badanie przez odbytnicę lub masaż prostaty, badanie USG przezodbytniczej, laseroterapii i cysto- kolonoskopii, a po każdym mechanicznego działania na prostatę. Ważne jest, aby wziąć pod uwagę, że wzrost poziomu PSA może nastąpić w ciągu 3 tygodni po biopsji, prostatektomii lub masażu prostaty. Aby uniknąć błędów, należy podać definicję ogólną. PSA powinno się przeprowadzać w jednej metodzie, najlepiej powinno być monitorowanie kontrolne stosując tę ​​samą metodę w jednym laboratorium.

CA-125 - glikoproteina należąca do klasy białek onkopalnych:

Czułość diagnostyczna CA 125 dla raka jajnika wynosi od 42% do 99%, w zależności od stadium choroby (stadium 2-4 jest bliskie 100%). Przyczyny wzrostu CA 125:

  • Rak jajnika, głównie typu surowiczego; raka śluzówki macicy, raka piersi, raka trzustki, raka żołądka, raka wątroby, gruczolakoraka płuc, raka jelita grubego i odbytu;
  • Inne choroby: wysiękowe zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, zapalenie otrzewnej, wodobrzusze różnej etiologii, ostre zapalenie trzustki, niewydolności nerek, zapalenie wątroby, marskość wątroby, zapalenie płuc, endometrioza, adenomioza, nowotwory jajnika oraz łagodny torbieli.

Antygen nowotworowo-embrionalny (CEA):

Jest to czuły marker hematogennych przerzutów raków adenogenicznych. Szczególnie wysoki poziom CEA obserwuje się w przypadku przerzutów w kościach, wątrobie i płucach. Wykrywanie nowotworów narządów przewodu pokarmowego jest wyższe przy użyciu 3: REA, CA 19-9, CA 72-4. Przyczyny wzrostu CEA:

  • Guzy adenogenne: rak jelita grubego, rak żołądka, rak sutka, rak trzustki, rak endometrium, rak prostaty, rak jajnika, gruczolakorak szyjki macicy i płuc;
  • Inne choroby: zapalenie wątroby, marskość wątroby, zapalenie płuc, gruźlicę, zapalenie oskrzeli, rozedma płuc, mukowiscydoza, zapalenie trzustki, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, choroba Crohna, choroby autoimmunologiczne.

Enolaza specyficzna dla neuronu (NSE, NSE) - enzym zaangażowany w procesy glikolizy. Wzrost:

  • Nerwiak zarodkowy, rdzeniak zarodkowy, siatkówczak, guz chromochłonny, drobnokomórkowy rak płuca, rakowiak, rak nerki, nasieniak;
  • Łagodne choroby płuc, wątroby, niewydolność nerek.

CA 15-3 - Związany antygen, należący do klasy białek onkofalicznych. CA 15-3 jest markerem z wyboru dla raka piersi. Powody zwiększenia CA 15-3:

  • Rak piersi, rak jajnika, rak wątroby, rak endometrium. W niektórych przypadkach poziom markera nowotworowego rośnie wraz ze złośliwymi chorobami krwi i mięsakami. W przypadku gruczołu mlekowego, antygen CA 15-3 jest swoistym i zależnym od etapu wyborem OM. W 80% przypadków wykrywa się podwyższony poziom tego samego guza w gruczole sutkowym. OM jest również stosowany do monitorowania pacjentów i skuteczności leczenia raka piersi, jak również rokowania choroby;
  • Inne choroby (rzadko): mastopatia i łagodne guzy piersi, zapalenie wątroby, sarkoidoza, gruźlica, zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, zakażenie HIV.

CA 19-9 - należy do klasy oncofetal OM. Przyczyny wzrostu CA 19-9:

  • Rak trzustki, rak pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych, rak żołądka, rak przełyku, rak jajnika, rak jelita grubego, pierwotny rak wątroby, przerzuty raka do wątroby;
  • Inne choroby: zapalenie wątroby, marskość wątroby, kamica żółciowa, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, mukowiscydoza, endometrioza, nowotwory łagodne (mięśniaki macicy).

BADANIA HORMONALNE

DIAGNOSTYKA LABORATORYJNA Z DŁUŻNIKIEM TARCZYCY

Hormon stymulujący tarczycę (TSH, TSH, TSH) - glikoproteina syntetyzowana w części gruczołowej przysadki, ma wpływ na tarczycę, stymuluje wzrost syntezy tyroksyny (T4), trójjodotyroniną (T3) i wydzielenie ich w krwiobiegu.

Zwiększone stężenie TSH:

  • Pierwotna niedoczynność tarczycy;
  • Podostre zapalenie tarczycy;
  • Zapalenie tarczycy Hashimoto;
  • Guz przysadki;
  • Endemiczny wola;
  • Stan po terapii jodowej;
  • Rak tarczycy;
  • Ektopowe wydzielanie w guzach płuc, piersi.

Zmniejszenie stężenia TSH:

  • Pierwotna nadczynność tarczycy;
  • Niewydolność podwzgórze-przysadka;
  • Guz, uraz, martwica przysadki mózgowej;
  • Syndrom Itenko-Cushing;
  • Dopuszczenie hormonów tarczycy, kwasu acetylosalicylowego, kortykosteroidów, podawanie heparyny.

Bezpłatny T4 Jest główną frakcją krążącej aktywnej tyroksyny we krwi. Treść St. T4 nie zależy od poziomu, TSH i innych białek, które mogą się zmieniać w różnych stanach patologicznych. Pozwala to na użycie S. 4 jako bezpośredniego markera funkcji tarczycy.

Zwiększenie stężenia T4:

  • Nadczynność tarczycy;
  • Ostre zapalenie tarczycy;
  • Leczenie L-tyroksyną;
  • Ciąża;
  • Otyłość;
  • Dopuszczenie estrogenów, heroiny itp.

Zmniejszenie stężenia T4:

  • Niedoczynność tarczycy;
  • Rak tarczycy;
  • resekcja tarczycy;
  • Syndrom Itenko-Cushing;
  • Zwiększona utrata białka z moczem lub przez przewód pokarmowy;
  • Znaczny niedobór jodu;
  • Przyjmowanie kortykosteroidów, sulfonamidów itp.

Przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycy (A-TPO) - główny marker chorób autoimmunologicznych tarczycy.

Wskazania do stosowania:

  • Zapalenie tarczycy Hashimoto;
  • Choroba Gravesa;
  • Przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy.

3-Thyroglobulin (TG) - prekursor hormonów tarczycy T3 i T4, pełni funkcję akumulacji hormonów tarczycy.

Zwiększenie stężenia TG:

  • Endemiczny wola;
  • Nadczynność tarczycy;
  • Podostre zapalenie tarczycy;
  • Nowotwory, przerzuty raka tarczycy;
  • Brak jodu, leczenie radioaktywnym jodem.

Zmniejszenie stężenia TG:

  • Przedawkowanie z hormonami tarczycy.

OCENA STANU HORMONALNEGO SYSTEMU REPRODUKCYJNEGO.

Hormon folikulotropowy (FSH) - kontroluje wzrost i dojrzewanie pęcherzyków jajnikowych. U mężczyzn kontroluje wzrost i funkcję kanalików nasiennych.

Zwiększone stężenie FSH:

  • Semioma;
  • Pierwotna niedoczynność gonad;
  • Zespół Klinefeltera;
  • Syndrome Shershevsky - Turner;
  • Ektopowe nowotwory;
  • Wczesna faza nadczynności przysadki;
  • Przyjmowanie lewodopy i innych;
  • Kastracja;
  • Menopauza spowodowana dysfunkcją jajników.

Zmniejszenie stężenia FSH:

  • Pierwotna niedoczynność tarczycy przysadki;
  • Dopuszczenie estrogenów, progesteronu, fenotiazyny.

Hormon luteinizujący (LH) - Lutropina stymuluje syntezę estrogenów i progesteronu. U mężczyzn stymuluje syntezę testosteronu w komórkach jąder Leydiga.

Zwiększenie stężenia LH:

  • Dysfunkcja przysadki;
  • Pierwotna niedoczynność gonad;
  • Brak miesiączki;
  • Zespół Stein-Levental;
  • Dopuszczenie spironolaktonu, klomifenu itp.

Zmniejszone stężenie LH:

  • Naruszenie przysadki lub podwzgórza;
  • Atrofia gonad u mężczyzn po zapaleniu jąder, śwince, rzeżączce, brucelozie;
  • Zespół Cullmana;
  • Opóźniony wzrost i dojrzewanie;
  • Progesteron, estrogen itp.

Prolaktyna - hormon przedniego płata przysadki mózgowej, stymuluje wzrost i rozwój gruczołów sutkowych.

Zwiększenie stężenia prolaktyny:

  • Prolaktynowe guzy przysadki mózgowej;
  • Naruszenie menstruacji i niepłodności u kobiet;
  • Impotencja u mężczyzn;
  • Niedoczynność tarczycy;
  • Półpasiec;
  • Urazy, interwencje chirurgiczne, niewydolność nerek;
  • Dopuszczenie estrogenów, opiatów, środków antykoncepcyjnych itp.

Zmniejszenie stężenia prolaktyny:

  • Usunięcie przysadki;
  • Terapia promieniami X;
  • Dopuszczenie tyroksyny, hiperglikemia.

Estradiol - Używane do oceny funkcji jajników.

Zwiększenie stężenia estradiolu:

  • Ginekomastia;
  • Krwawienie z macicy podczas menopauzy;
  • Guzy produkujące estrogen;
  • Marskość wątroby;
  • Feminizacja dzieci;
  • Dopuszczenie estrogenów, gonadotropin.

Zmniejszenie stężenia estradiolu:

  • Zespół Turnera;
  • Pierwotny i wtórny hipogonadyzm.

Progesteron - żeński hormon płciowy.

Zwiększenie stężenia progesteronu:

  • Ciąża;
  • Nowotwory nadnerczy i jąder;
  • Guzy i torbiele jajników;
  • Płoza pęcherzykowa;
  • Choroba nabłonka jajnika;
  • Odbiór progesteronu itp.

Zmniejszenie stężenia progesteronu:

  • Zagrożenie poronieniem;
  • Syndrom braku miesiączkowania - brak miesiączki;
  • Przyjmowanie estradiolu, doustnych środków antykoncepcyjnych itp.

Testosteron - główny męski hormon płciowy wytwarzany w jądrach.

Zwiększone stężenie testosteronu:

  • Nowotwory nadnerczy;
  • Guzy pozagonadalne u mężczyzn;
  • Zespół Stein-Levental;
  • Feminizacyjny zespół jąder;
  • Przedwczesne dojrzewanie chłopców;
  • Odbieranie barbituranów, estrogenów, gonadotropin itp.

Zmniejszenie stężenia testosteronu:

  • Zespół Klinefeltera;
  • Pierwotny i wtórny hipogonadyzm;
  • Wnętrostwo;
  • Dystrofia miotoniczna;
  • Recepcyjny deksametazon itp.

LABORATORIUM OCENA FUNKCJI ADRENALI.

Kortyzol - główny hormon nadnerczy.

Zwiększone poziomy kortyzolu:

  • Hormonalnie aktywny guz nadnerczy;
  • Syndrom Itenko-Cushing;
  • Nowotwór produkujący ACTH;
  • Cukrzyca;
  • Burns;
  • Ostry ból;
  • Elektrostymulacja;
  • Śpiączka insulinowa;
  • Choroby zakaźne;
  • Ciąża;
  • Terapia estrogenowa.

Zmniejszony poziom kortyzolu:

  • Choroba Addisona;
  • Zespół adrenogenitalny;
  • Niedoczynność przysadki;
  • Przyjmowanie deksametazonu, lewodopy, kwasu etakrynowego.

DIAGNOSTYKA LABORATORYJNA ŻELAZA PARATHYTOVIDYCZNEGO.

Parathormon - jest syntetyzowany w gruczołach przytarczycznych i jest głównym regulatorem wapnia i fosforu w organizmie.

Zwiększa stężenie parathormonu we krwi:

  • Z rozrostem i guzami przytarczyc;
  • Z ektopowym wydzielaniem hormonu.

Poziom parathormonu zmniejsza się:

  • Uszkodzenia chirurgiczne;
  • Niedoczynność przytarczyc; gdy krążenie krwi w gruczole jest osłabione;
  • Odporność tkanek na parathormon.

DIAGNOZA CUKRZYCA CUKRU.

Insulina - powstaje w komórkach P wysepek trzustki Langerhansa. Jedną z najważniejszych funkcji insuliny jest obniżenie poziomu glukozy we krwi.

Wzrost poziomu insuliny we krwi obserwuje się, gdy:

  • Nowotwory trzustki;
  • Normalna ciąża;
  • Akromegalia;
  • Syndrom Itenko-Cushing.

Obniżenie poziomu insuliny we krwi obserwuje się, gdy:

  • Cukrzyca z przewlekłą hiperglikemią.

C-peptyd - charakteryzuje syntetyczną funkcję komórek (3 komórek wysepek Langerhansa trzustki u pacjentów z cukrzycą.

IMMUNOGRAM.

Odporność humoralna:

  • Ig E, Ig A, Ig G, Ig M;
  • współczynnik dopełnienia C3;
  • współczynnik dopełnienia C4;
  • liczba fagocytarna (FH);
  • wskaźnik fagocytarny (FI);
  • test lizosomalny kationowy (LCT).

Odporność komórkowa:

  • CD3 (limfocyty T);
  • CD19 (limfocyty B);
  • CD16 + 56 (komórki EC);
  • CD4 (T-pomocnicy);
  • CD8 (supresory T / cytotoksyczne);
  • CD4 / CD8;
  • Aktywowane limfocyty T CD3 + HLA-DR +.

DIAGNOZA CHORÓB AUTOIMMUNE.

Przeciwciała przeciwko cyklicznemu peptydowi cytruliny (anty-CCP) - Przeciwciała SSR mają wielką wartość diagnostycznych i prognostycznych u chorych na reumatoidalne zapalenie stawów, przeciwciała do SSR wykryto u wielu pacjentów we wczesnym stadium RZS, nawet w klinicznie zdrowych pacjentów, gdy objawy choroby nie są jeszcze dostępne.

Przeciwciała przeciwko cytoplazmatycznym antygenom granulocytów obojętnochłonnych (ANCA - MPO) - potrafi zdiagnozować mikroskopowe zapalenie tętnic, guzkowe zapalenie wielostawowe, zespół Chergi - Straussa.

Przeciwciała przeciwko cytoplazmatycznym antygenom granulocytów obojętnochłonnych (ANCA - PR 3) - są używane do diagnozowania ziarniniaka Wegenera.

Oznaczanie przeciwciał w strukturach jądrowych (ANA) - jest metodą przesiewową do diagnozy różnych chorób autoimmunologicznych.

Wskazania do stosowania:

  • Reumatoidalne zapalenie stawów;
  • Przewlekła choroba wątroby;
  • Choroby tkanki łącznej;
  • Twardzina.

Definicja przeciwciał antymitochondrialnych (AMA) - pozwala zdiagnozować marskość żółciową wątroby, zespół overlora z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby.

Rozpoznanie zespołu antyfosfolipidowego.

Zespół antyfosfolipidowy - dziedziczne lub nabyte skłonność do zakrzepicy, przy której powstawanie przeciwciał fosfolipidy błon komórkowych - do kardiolipiny, fosfatydyloseryna, fosfatydyloinozytol, fosfatydylocholiny i innych.

Wskazania do stosowania:

  • Powszechne poronienia;
  • Zakrzepica żył głębokich, naczyń wieńcowych i mózgowych;
  • PE;
  • Urazy itp.

ALLERGODIAGNOSIS.

Reakcja degranulacji komórek tucznych (RDTC).

Oznaczenie całkowitej IgE ma ogromne znaczenie dla diagnozy atopowych chorób alergicznych.

Przyczyny zwiększenia całkowitej IgE:

  • Helminthiases;
  • Toksoplazmoza;
  • Alergiczny nieżyt nosa;
  • Katar sienny;
  • Pokrzywka;
  • Atopowa astma oskrzelowa;
  • E-Hyper-Ig;
  • Ig E-szpiczak;
  • Hipoplazja i aplazja grasicy;
  • Lecznicze, pokarmowe i inne rodzaje alergii.

Przyczyny spadku całkowitej IgE:

  • Ataksja;
  • Hipogammaglobulinemia; przeciw alergenowi.
  • Telangiektazja.

Oznaczenie całkowitej Ig E jest ważne dla diagnozy atopowych chorób alergicznych.

Definicja alergenów leczniczych:

  • analgin;
  • doksycyklina;
  • cyprofloksacyna;
  • metronidazol;
  • artykaina / ultrafina;
  • lidokaina / ksylokaina.

Mieszanki:

  • pył domowy;
  • nabłonek psów;
  • futro z kotów;
  • chwasty;
  • Artemisia vulgaris;
  • banan;
  • pokrzywa, dwupienna;
  • słonecznik.

Pleśnie grzybów:

  • Pinicillium notatum;
  • Cladosporium herbarum;
  • Aspergillus fumidatus;
  • Candida albicans;
  • Altemaria tenuis.

Drzewa:

OZNACZANIE PRZECIWCIAŁOM H.Pylori

Marker potwierdzający zakażenie Helicobacter pylori.

Wskazania do stosowania:

  • Wrzód żołądka i / lub 12-jelito;
  • Dyspepsja niewrzodowa;
  • Refluks żołądkowo-przełykowy;
  • Zanikowe zapalenie żołądka;
  • Rak żołądka u bliskich krewnych;
  • Badania profilaktyczne;
  • Ocena skuteczności terapii eradykacyjnej;
  • Niemożliwość przeprowadzenia inwazyjnych metod diagnostycznych (endoskopia);
  • Nowo zdiagnozowana infekcja Helicobacter w kohabitacji osób lub krewnych.

OGÓLNA ANALIZA KRWI

  • (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, wskaźniki erytrocytów, leukocyty, płytki krwi, wzór leukocytów, ESR).
    Zmiany składu jakościowego i ilościowego krwi obwodowej są ważne dla diagnozy zaburzeń w narządach hematopoezy i kroverazrusheniya (niedokrwistość), infekcji, zatrucie, rozwój reakcji odpornościowych i innych patologicznych stanów organizmu.
    Pobieranie krwi: Krew pobiera się rano na pusty żołądek lub po lekkim śniadaniu, przed wysiłkiem fizycznym, procedurami medycznymi lub procedurami diagnostycznymi.
    Badania prowadzone są na nowoczesnych aparatach hematologicznych: SYSMEX XS-800i, MIKROS, nihon kohden

LICZENIE RETYKULOCYTÓW

Zwiększenie lub zmniejszenie liczby retikulocytów obserwuje się w niedokrwistości, zatruciach, metostazach nowotworowych. Liczba retikulocytów odzwierciedla aktywność erytropoetyczną szpiku kostnego.

OBLICZANIE MIOGLOGRAMU (badanie składu komórkowego szpiku kostnego).


Szpik kostny jest głównym narządem hematopoezy jednak mielogramie odzwierciedla procesy różnicowanie, proliferację i dojrzewanie komórek zarodkowych elementów krwi, z których głównym są granulocytowe, erytroidalnych i płytek kapusty. Badanie składu komórkowego szpiku kostnego ma wielką wartość diagnostyczną i służy jako ważne uzupełnienie innych badań dla prawidłowej diagnozy.

Interpretacja wyników badania szpiku kostnego musi być wykonana w porównaniu z obrazem krwi obwodowej !!

CHOROBA ORGANÓW UKŁADU KRZYŻOWEGO

  • Ogólna analiza moczu:
    Mocz jest stosowany w diagnostyce nerek i pęcherza moczowego oraz innych narządów. Badanie moczu może wykryć choroby na wczesnym etapie, podać informacje na temat lokalizacji, formy i stadium procesu patologicznego, a czasem diagnozować.
  • analiza moczu przez Nechiporenko:
    ilościowe zliczanie leukocytów, erytrocytów, cylindrów, pozwala ujawnić ukryte formy chorób układu moczowego
  • analiza (próbka) moczu w Zimnitskiy:
    Test opiera się na badaniu gęstości względnej poszczególnych porcji moczu uwalnianych podczas arbitralnego oddawania moczu w ciągu dnia.

CHOROBY UKŁADU UKŁADOWEGO

Badania koprologiczne (ogólna analiza stolca):

Umożliwia zbadania zdolności trawienia w przewodzie pokarmowym (zespół niewystarczający do żucia, niewystarczającą zespół trzustki trawienia, zespół z zespołem niewystarczające wydzielanie zaburzeń trawienia w jelicie cienkim, okrężnicy) do zbadania kałem jaj robaków jelitowych, cysty Giardia.

BADANIA NA POMOCNIKACH

  • wykrywanie jaj metodą gęstego rozmazu (metoda Kato);
  • Badanie na temat enterobiozy za pomocą taśmy klejącej.

BADANIA NA PROSTEJ

  • badanie krwi na obecność malarycznego plasmodium;
  • Badanie gęstej kropli i wymazu (pobieranie krwi z palca).

BADANIE CEREBRASPINAL LIQUID (LIQUOR)

Badanie przeprowadza się w warunkach ustalonych zgodnie ze wskazaniami.

BADANIE WOLNOŚCI (ANALIZA SANIMOWA)

  • analiza plemników.
    badanie plemników umożliwia ocenę zdolności reprodukcyjnej mężczyzn;
  • badanie wydzielania gruczołu krokowego.
    Zmiany w składzie wydzielania gruczołu krokowego wpływają nie tylko na prawidłową liczbę plemników, ale także na chorobę wewnętrznych narządów płciowych.

CHOROBY SYSTEMYCZNE POŁĄCZENIA TKANKI

  • LE - komórki (do wykrywania choroby tocznia rumieniowatego układowego).
    Komórki LE występują u 70-80% pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym.

BADANIA EKSTREMALNYCH PŁYNÓW

Badanie prowadzone jest w warunkach stacjonarnych zgodnie ze wskazaniem.

DOCHODZENIE PŁYNU SYNOVAL

Badanie prowadzone jest w warunkach stacjonarnych zgodnie ze wskazaniem.

PROTEIN WIDMO ORGANIZMU.

  • białko całkowite, albumina, frakcje białkowe.

Na poziom białka w organizmie wpływa natura odżywiania, czynność nerek i wątroby, zaburzenia metaboliczne. Znacznie więcej informacji dostarcza badanie frakcji białkowych: albuminy, alfa1-globuliny, alfa2-globuliny, beta-globuliny i gamma-globuliny. Wzrost ich zawartości odzwierciedla intensywność stresujących i zapalnych procesów w różnych chorobach, zaburzenie metabolizmu lipidów, choroby układu immunologicznego.

Pełni funkcję wiązania i transportu żelaza, zapobiegając toksycznym działaniem żelaza i zapobiegając jego utracie przez nerki. Zwiększenie poziomu transferyny obserwuje się przy niedoborze żelaza, ciąży, nefrosisie tłuszczowej, podawaniu estrogenu. Obniżenie poziomu transferyny jest związane z jej wrodzonym niedoborem, spożyciem testosteronu, ostrymi chorobami zapalnymi i niezakaźnymi.

  • mikroalbumina w moczu

wczesnym objawem rozwoju nefropatii cukrzycowej, której towarzyszy nieodwracalne uszkodzenie nerek i która jest główną przyczyną zgonu u pacjentów z cukrzycą insulinozależną. Dlatego oznaczanie albuminy w moczu w stadium uszkodzenia kłębuszków nerkowych ma wielkie znaczenie diagnostyczne, o ile te zmiany są minimalne i odwracalne.

Jest to główne białko, które gromadzi żelazo. Zgodnie z jego zawartością w osoczu krwi możliwe jest osądzenie zapasów żelaza w ciele. Niskie wartości ferrytyny - jest to pierwszy wskaźnik zmniejszenia zapasów żelaza w organizmie.

CRP (białko C-reaktywne)

Stany zapalne, infekcje bakteryjne, wielokrotny uraz, zawał mięśnia serca, gorączka reumatyczna, układowy toczeń rumieniowaty, zakaźne zapalenie stawów i inne schorzenia, którym towarzyszy ostrym wzrostem stężenia CRP w kroviquot. Stale wysokie stężenia CRP wskazują na niekorzystne rokowanie choroby. W związku z tym monitorowanie zawartości CRP we krwi pomaga w podejmowaniu szybkich działań medycznych.

  • CRP-hs (bardzo wrażliwe na białka C-reaktywne)

Interesuje nas przewidywanie ryzyka wystąpienia dalszych incydentów sercowo-naczyniowych i chorób naczyń obwodowych.

  • czynnik reumatoidalny

Jest obecny we krwi z reumatoidalnym zapaleniem stawów i jest stosowany do kontrolowania postępu tej choroby. Może występować w wysokich mianach dla różnych chorób autoimmunologicznych, nie o charakterze reumatoidalnym.

Obniżenie stężenia ceruloplazminy wykryto w przypadku choroby Konovalova-Wilsona, zespołu nerczycowego i niedoboru miedzi. Wzrost tego białka we krwi odnotowano w nadczynności tarczycy, ostra białaczka, marskość wątroby.

ENZYMY

  • AsAT (aminotransferaza asparaginianowa), AlAT (aminotransferaza alaninowa)


(razem są one zwykle nazywane "aminotransferazami"). Zwiększona aktywność ASAT odzwierciedla uszkodzenia tkanki mięśnia sercowego (zawał mięśnia sercowego); ALT - uszkodzenie komórek wątroby (ostre i przewlekłe zapalenie wątroby, rak wątroby).

  • fosfataza jest alkaliczna.

Enzym jest uwalniany do krwioobiegu po uszkodzeniu komórki i dróg oddechowych uważa się specyficzny wskaźnik dla tego typu chorób (żółtaczka, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego), a także poziom wzrostu aktywności w zmianach chorobowych kości (kostniakomięsak, demineralizacja kości, choroba Pageta, krzywicy). Aktywność fosfatazy alkalicznej zmniejsza się wraz ze spadkiem czynności tarczycy.

  • GGT (gamma-glutamylotransferaza).

Aktywność enzymatyczna wzrasta wraz z toksycznym uszkodzeniem wątroby, gwałtownie reaguje na zatrucie alkoholowe i jest specyficznym wskaźnikiem diagnozy alkoholowego zaburzenia czynności wątroby. aktywność enzymu wzrasta również w chorobach dróg żółciowych.

Wzrost aktywności amylazy ma największe znaczenie w rozpoznawaniu chorób trzustki: ostre zapalenie trzustki, zaostrzenie przewlekłego zapalenia trzustki. Ograniczenie tego ujawnia się w chorobach wątroby.

  • LDH (dehydrogenaza mleczanowa)

Znaczący wzrost w przypadku zawału mięśnia sercowego, niedostatecznej funkcji układu sercowo-naczyniowego i płucnego, wzrost jego aktywności jest bardzo typowy dla ostrej fazy zakaźnego zapalenia wątroby.

  • CKK (kinaza kreatynowa)

Dzięki większej konsystencji wzrasta we wczesnym okresie zawału mięśnia sercowego, a także w pokonaniu tkanki mięśniowej: urazu, dystrofii mięśniowej, napięcia mięśniowego (bieganie); zmniejsza się z tyreotoksykozą

  • ChE (cholinesteraza)

CHE służy jako test do oceny stanu czynnościowego wątroby w procesach zapalnych w nim. Zmniejszenie aktywności enzymu obserwuje się przy stagnacji w wątrobie, żółtaczce mechanicznej, kamicy żółciowej, zapaleniu dróg żółciowych. Zwiększona aktywność CHE w ciężkiej chorobie nerek.

Enzym trzustki, poziom wzrasta głównie w zapaleniu trzustki, guzach trzustki.

ZNACZNIKI SZKÓD MITRONICZNYCH

  • mioglobina, threponin I, MB-KK

markery uszkodzenia mięśnia sercowego (wczesne markery zawału mięśnia sercowego)

WSKAŹNIKI WYMIANY PIGMENTU

W zakaźne lub toksyczne łamania uszkodzenia komórek wątroby występuje w poszczególnych łączy bilirubiny metabolizm, której towarzyszy wzrost jego stężenia w surowicy krwi. Wysokie stężenia bilirubiny hamują procesy zużycia tlenu, co prowadzi do uszkodzenia tkanek. Toksyczny wpływ wysokiego stężenia bilirubiny przejawia ośrodkowy układ nerwowy, wygląd ognisk martwicy narządów miąższowych, tłumienie komórek odpowiedź immunologiczną, rozwój anemii i innych.

NIEKONKURENOWE SKŁADNIKI KRWI NITRYCZNYCH

  • kreatynina, mocznik

Mocznik powstaje w wątrobie, z ciężkim uszkodzeniem tego ciała, jego stężenie we krwi może zostać zmniejszone. Mocznik i kreatynina są wydalane z organizmu przez nerki. Ich nagromadzenie we krwi odzwierciedla naruszenie nerek funkcji wydalniczy, niewydolność nerek, sugeruje diagnostycznie bardzo ważną klirens kreatyniny (test Rehberg) ocena filtracji nerek.

  • kwas moczowy

Badanie zawartości kwasu moczowego jest szczególnie interesujące w diagnostyce dny moczanowej (odkładanie się soli kwasu moczowego w stawach i innych tkankach), jej poziom wzrasta we krwi i moczu. Zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi obserwuje się z naruszeniem funkcji wydalniczej nerek u pacjentów z kłębuszkowym zapaleniem nerek.

WSKAŹNIKI WYMIANY WĘGLA

Oznaczanie poziomu glukozy we krwi jest główną metodą diagnozy i kontroli cukrzycy Aby przetestować ukrytą postać cukrzycy, należy zastosować test tolerancji glukozy. Zwiększenie stężenia glukozy może prowadzić do stanów związanych z ciężkim uszkodzeniem wątroby, aktywacją funkcji tarczycy, przysadki, nadnerczy, guza mózgu.

  • HBA1c (hemoglobina glikowana)

HbA1c pozwala retrospektywnie ocenić poziom hiperglikemii (podwyższone poziomy glukozy) u chorych na cukrzycę i daje korelację z nasileniem hiperglikemii u pacjentów z cukrzycą.

Służy do monitorowania leczenia cukrzycy. Nawet przy krótkotrwałym wzroście stężenia glukozy zawartość fruktozaminy we krwi wzrasta i trwa około 3 tygodni.

WSKAŹNIKI WYMIANY LIPIDÓW

wysoka zawartość cholesterolu we krwi - jeden z najważniejszych objawów miażdżycy, jej poziom rośnie wraz z chorobą niedokrwienną serca, żółtaczką mechaniczną, uszkodzeniem nerek, cukrzycą. Stężenie cholesterolu zmniejsza się w przypadku nowotworów złośliwych, gruźlicy, niedokrwistości, uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.


Ważny wskaźnik w diagnostyce zaburzeń metabolizmu lipidów

  • LDL (lipoproteiny o niskiej gęstości)

Są to aterogenne lipoproteiny, które transportują cholesterol z wątroby do komórek tkankowych, gromadząc się w nich stymulują tworzenie blaszek cholesterolu. Wzrost LDL jest bezpośrednio związany z ryzykiem rozwoju chorób miażdżycowych, zawału mięśnia sercowego i zaburzeń mózgowo-naczyniowych.

  • HDL (lipoproteiny o dużej gęstości)

Są to antyagenogenne lipoproteiny, które transportują cholesterol z komórek ścian naczyń. komórek tkanek obwodowych, a tym samym sprzyjają wydalaniu cholesterolu z organizmu. Wszystkie długie wątroby mają wysoką zawartość HDL we krwi.

  • APO A1 (apolipoproteina A1)

Jest głównym składnikiem HDL. Określenie jego stężenia we krwi określa stopień ryzyka rozwoju choroby niedokrwiennej serca. Wysoka zawartość APO A1 hamuje rozwój miażdżycy.

Jest głównym składnikiem HDL. Jest uważany za jeden z najbardziej wiarygodnych markerów już istniejących lub rozwijających się miażdżycy.

  • profil lipidowy

Badania złożonych cholesterolu, triglicerydów, LDL, HDL, VLDL, wskaźnik miażdżycorodny, apo B, Apo A1 stosunek uzgodnienia B APO A1 pozwala na oszacowanie nie tylko ryzyko miażdżycy i jej powikłań, ale również w celu określenia zmiany w metabolizmie lipidów w wielu innych stanach patologicznych.

WSKAŹNIKI WYMIANY MINERALNEJ

  • Potas, sód, chlor, wapń, magnez, fosfor

W równowagi elektrolitowej organizmu nie jest izolowana naruszenia metabolizm elektrolitu bez dzielenia inne zaburzenia elektrolitowe. Tak więc, w przewlekłej niewydolności nerek obserwuje się szereg charakterystycznych zaburzeń elektrolitów (zwiększenie stężenia potasu, fosforu, magnezu, zmniejszenie stężenia jonów wapnia) są różne formy choroby kości, z awaryjnych występujących zaburzeń tarczycy metabolizmu wapnia i fosforu.

Niedobór żelaza lub jego nadwyżka we krwi są głównymi naruszeniami metabolizmu żelaza. Zmieniony metabolizm żelaza związanego z szeregiem chorób, przede wszystkim różnego typu niedokrwistości (niedobór żelaza, hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, związane z zapaleniem, ropne septyczny, zakażenie)

  • OZHSS (zdolność wiązania żelaza)

jest wskaźnikiem całkowitej ilości żelaza, która jest zdolna do wiązania białek. Spadek OJSS wynika z hemochromatozy, ostrego zatrucia preparatami żelaza, aktywnej marskości wątroby. Wzrost jest związany z niedokrwistością z niedoboru żelaza.

we krwi znajduje się w kompleksie z ceruloplazminą. Miedź bierze udział w procesach hematopoezy, ma działanie insulino-podobne, zmniejsza się wraz ze spadkiem funkcji tarczycy, z chorobą Konovalova-Wilsona. Zwiększa się w przypadku chorób wątroby (zapalenie wątroby, marskość wątroby, żółtaczka mechaniczna), chorób zakaźnych.

Układ hemostazy (koagulogram)

  • APTT (czas częściowej tromboplastyny ​​po aktywacji)

Jest on używany do diagnozy hemofilii i do wykrywania antykoagulantów toczniowych. Test stosuje się przy wyborze leczenia przeciwzakrzepowego i do monitorowania leczenia. Przedłużenie APTTV wskazuje na niedobór czynników krzepnięcia i zagrożenie krwawieniem; skrócenie APTT - przy aktywacji procesu i ryzyku zakrzepicy.

  • PV (czas protrombinowy)

Test jest jednym z podstawowych podstawowych testów stosowanych w codziennej praktyce do diagnozy chorób zakrzepowo-zatorowych i krwotocznych w leczeniu pośrednich antykoagulantów. zmniejszenie aktywności czynników kompleksu protrombiny obserwuje się w chorobach wątroby, z rozedmą płuc, w aktywnej fazie reumatyzmu. Zwiększone czynniki aktywności odnotowano u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym, z ciężką miażdżycą tętnic, zakrzepowym zapaleniem żył.

  • INR (międzynarodowe znormalizowane podejście)

Wyniki badania Wyniki oceny protrombinowy umożliwia monitorowanie skuteczności i bezpieczeństwa doustnymi lekami, które są przypisane do leczenia i profilaktyki żylnej układowego zatorowej, zator płuc, choroby zakrzepowo-zatorowej podczas mechanicznego sztucznymi zastawkami serca, chorób reumatycznych chorób serca.

  • TT (czas trombinowy)

Wydłużenie czasu trombiny obserwuje się przy przedawkowaniu heparyny, z zespołem DIC, szpiczakiem, chorobą Waldenstroma. Skrócenie telewizji wskazuje na ryzyko rozwoju zakrzepicy.

Jednocześnie jest białkiem ostrej fazy (zwiększa się w przypadku zapalenia płuc, zawału mięśnia sercowego, reumatyzmu) i jest ważnym czynnikiem krzepnięcia krwi.

Markery diagnostyczne wielu stanów patologicznych układu krzepnięcia krwi. ich definiowania jest powszechnie stosowany w diagnostyce zakrzepicy żył głębokich, zatorowość płucna, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, raka i chorób zapalnych, migotanie przedsionków, dużych stłuczeń i urazów, miażdżycy naczyń, jest cennym wskaźnikiem adekwatności diagnostyce i terapii w łożysku dziecięcej.

  • AT-III (antytrombina)

Inhibitor aktywnych czynników krzepnięcia. Wraz z wyczerpaniem tego antykoagulantu w organizmie, znacznie wzrasta stopień ryzyka zakrzepowego. wykonuje mało skuteczną terapię heparyną.

PCR DIAGNOSTYKA SEKSUALNYCH ZAKAŻEŃ TRANSMISJI

  • wykrywanie DNA Chlamydia (Chlamydia trachomatis);
  • wykrywanie DNA mykoplazminy hominis (Mycoplasma hominis);
  • wykrywanie DNA mikoplazmy na genitaliach (Mycoplasma genitalium);
  • wykrywanie DNA ureaplasma (Ureaplasma urealiticum);
  • wykrycie DNA gardnerella (Gardnerella vaginalis).

Infekcje pierwotniakowe:

  • wykrywanie DNA Trichomonas (Trichomonas vaginalis).

Infekcje grzybicze:

  • Identyfikacja DNA Candida (Candida albicans).

Infekcje te są przyczyną wielu chorób u dorosłych i noworodków. U mężczyzn patogeny te są przyczyną zapalenia cewki moczowej, zapalenia najądrza, zapalenia gruczołu krokowego, zapalenia stawów, niepłodności. Kobiety mogą powodować zapalenie szyjki macicy, zapalenie cewki moczowej, endometriozę, zapalenie jajowodów, niepłodność, przedwczesne porody.

Wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV):

  • wykrycie DNA wirusa brodawczaka ludzkiego o wysokim ryzyku onkogennym (HPV 16,18,31,33,35,39,45,52,58,59,67).

Są to wirusy, o wysokim ryzyku rakotwórczym, odpowiedzialne za raka błony śluzowej szyjki macicy, sromu, penisa, odbytu.

PCR DIAGNOSTYKA INFEKCJI WIRUSOWYCH

Herpesvirusy:

  • wykrywanie DNA wirusa cytomegalii (CMV);
  • wykrywanie DNA wirusa opryszczki pospolitej (typy HSV 1-2);
  • wykrycie DNA wirusa Epsteina-Barra (EBV).


Infekcje te dotyczą osoby w każdym wieku. Diagnostyka laboratoryjna oparta jest na metodach wykrywania DNA tych patogenów w ciąży jest bardzo ważne, ponieważ infekcje wewnątrzmaciczne powodować wad wrodzonych płodu i noworodka.

Wirus cytomegalii - to najczęściej zakażenia wewnątrzmacicznego i jest jedną z przyczyn poronień, a także istnieje możliwość zakażenia płodu i może być przyczyną żółtaczki, zespół krwotoczny, powikłań neurologicznych.

Typ 1 i 2 wirusa opryszczki pospolitej powodować choroby zakaźne u osób o różnym stopniu ostrości - od charakterystycznych wysypek na skórze i śluzówce po zapalenie mózgu. Kobiety w ciąży zakażone opryszczką narządów płciowych mają wysokie prawdopodobieństwo spontanicznych poronień i infekcji noworodka podczas przechodzenia przez kanał rodny.

Wirus Epstein-Barr powoduje 90-95% zakaźnej mononukleozy, pozostałe przypadki są związane z cytomegalowirusem, HIV, różyczką, chłoniakiem z limfocytów B.

Są to wirusy, o wysokim ryzyku rakotwórczym, odpowiedzialne za raka błony śluzowej szyjki macicy, sromu, penisa, odbytu.


Pokrewne Artykuły Hepatitis