5.1. Leczenie marskości wątroby za pomocą glukokortykoidów

Share Tweet Pin it

Glukokortykoidy, zgodnie z SD Podymova (1993), są przepisywane w aktywnym stadium wirusowego i autoimmunologicznego CP, jak również z wyraźnym hipersplenizmem.

Kiedy są kompensowane i Subcompensated glukokortykoidy CPU wywiera działanie przeciwzapalne, przeciw toksyczny im efekt munodepressantnoe na specyficzne receptory komórek immunokompe-tentnyh. Towarzyszy temu hamowanie syntezy prostaglandyn i innych mediatorów stanu zapalnego, jak również czynnika aktywacji limfocytów T wytwarzanych przez monocyty.

Najbardziej wskazane jest stosowanie prednizolonu, urazonu, metiprezy.

Podajemy metodę leczenia marskości wątroby za pomocą glukokortykoidów metodą SD Podymova (1993).

Dawkowanie zależy od indywidualnej tolerancji i aktywności procesu patologicznego.

Wyraźnie wyrażona aktywność przejawia się wzrostem w teście tymoli o więcej niż 2 razy, poziomem t-globuliny więcej niż 1 /2 razy i IgG - w 1> /2-2 razy w porównaniu z normą. Bez znaczącej dekompensacji aktywność aminotransferazy w surowicy wzrasta ponad 3-5-krotnie.

Umiarkowana aktywność prowadzi do zwiększenia w teście tymolu mniej niż 2 razy w porównaniu z normą, poziom γ-globulin i IgG jest zwiększony mniej niż 1U2razy. Bez dekompensacji aktywność aminotransferaz przekracza normę w IV2-2 razy.

Początkowa dzienna dawka prednizolonu w przypadku marskości z umiarkowaną aktywnością wynosi 15-20 mg, z wyraźną aktywnością - 20-25

mg. Maksymalną dawkę przepisuje się przez 3-4 tygodnie, aż do zaniku żółtaczki i zmniejszenia aktywności aminotransferaz o 2. Całą dawkę dzienną zaleca się po śniadaniu, ponieważ szczyt dziennego wydzielania glukokortykoidów występuje w godzinach porannych.

Dawka prednizolonu zmniejsza się powoli, nie więcej niż 2,5 mg co 10-14 dni pod kontrolą próbki tymolu, poziomu y-globulin i immunoglobulin w surowicy. Tylko przez l l /2-2 l /2 miesiące przechodzą do dawek podtrzymujących (7,5-10 mg). Czas trwania leczenia wynosi od 3 miesięcy do kilku lat.

Krótkie cykle prednizolonoterapii (20-40 dni) są wskazane w hiposernizmie.

Obecnie nie ma zgody co do dawek prednizolonu z aktywnym CP. Zlatkina R. A. (1994) szacuje, że wirusowe procesora średnim stopniu aktywności przy obecności markerów w surowicy HBV, HCV przedstawia przyporządkowanie prednizolonem w dawce 30 mg dziennie.

Pacjenci procesora niealkoholowe etiologii wysoki stopień aktywności, z szybko postępujący związanego z integrativ solnego fazie rozwoju HBV, HCV wymaga leczenia prednizolonem w wysokiej dawce dziennej - 40-60 mg lub powyżej (3. T Aprosina 1985; Czaja,. Summerskill, 1978).

W przypadku autoimmunologicznego CP leczenie prednizolonem rozpoczyna się od dawki 30-40 mg.

Nie ma także zgody co do tego, czy prednizolon należy podawać w centrum każdej etiologii. Oczywiście autoimmunizacyjne CP jest wskazaniem do leczenia glikokortykosteroidami. Jeśli chodzi o stosowność leczenia glikokortykoidami z powodu marskości etiologii wirusowej, niektórzy hepatolodzy wątpią. Loginov i J. E. Blok (1987) uważa, że ​​CPU wirusowe uzasadnione w niektórych przypadkach przyszła zarządzanie w zakresie przeznaczenia gluko-kortykosteroidy, biorąc pod uwagę możliwość spontanicznej remisji.

Prawdopodobnie należy wziąć pod uwagę, że przy wysokiej aktywności procesu patologicznego z kompensowaną i wyrównaną marskością wątroby wskazane jest wyznaczenie glikokortykosteroidów bez względu na etiologię choroby.

W przypadku niewyrównanej marskości wątroby o jakiejkolwiek etiologii nie zaleca się leczenia glikokortykosteroidami, szczególnie w fazie końcowej. Glyukokorti-Koidu w tej sytuacji, promować przystąpienie powikłań infekcyjnych i sepsy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, osteopo-Rose, a także zmniejszenie długości życia pacjentów.

Przeciwwskazania glukokortykoidy cukrzyca insulinozależna, nasilenia choroby wrzodowej, krwawienia z przewodu pokarmowego, aktywne formy gruźlica płuc, nadciśnienia z wysokim ciśnieniem krwi, skłonność do infekcji, chorób septycznych, przewlekłe zakażenia bakteryjne, wirusowe, pasożytnicze i układowych zakażeń grzybiczych, nowotworów w anamnezie, zaćma, psychozy endogenne.

Foreter (1979) również odnosi się do zespołu krwotocznego i wyraża wodobrzusze jako przeciwwskazania. Jednocześnie SN Golikow ES Ryss, YI-Fishzon Ryss (1993) pod uwagę, że w procesie objawów wysokiej obecności aktywności wodobrzusza prawie służy jako bariera dla bezwzględnego przeznaczonej prednizolon.

Leczenie przewlekłych chorób wątroby

Obecnie wciąż nie ma wiarygodnych i radykalnych metod leczenia przewlekłych chorób wątroby. A jednak jest możliwe, aby przewlekłe zapalenie wątroby osiągnąć długotrwałą stabilizację choroby, a często powrót do zdrowia. W pierwszych dwóch stadiach marskości wątroby możliwe jest osiągnięcie długotrwałej stabilizacji procesu i zadowalającego stanu pacjenta, a czasami zdolności do pracy; wreszcie, dzięki wspólnym wysiłkom terapeutów i chirurgów, można uniknąć rozwoju groźnych powikłań i znacząco wydłużyć czas życia pacjenta. Niezwykle ważna jest identyfikacja choroby we wczesnym stadium, ponieważ im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym bardziej prawdopodobne będzie wyzdrowienie. Wraz z tym, sukces terapii w dużej mierze zależy od wytrwałości i pedantrii lekarza i dyscypliny pacjenta.

Niezbędnym warunkiem skuteczności jest potrzeba stałej terapii: pacjent powinien być traktowany nie tylko aktywny, ale w nieaktywnej fazie choroby, osiągając najlepszą możliwą stabilizację długiego i stabilnego procesu marskości.

Schematycznie można rozróżnić następujące obszary leczenia: 1) eliminacja lub neutralizacja aktywnego czynnika hepatotropowego; 2) wpływ na główne mechanizmy progresji patologicznych zmian w wątrobie i innych układach organizmu; efekty te są ściśle związane z działaniami mającymi na celu utrzymanie i poprawę czynności wątroby, zachowanie i regenerację hepatocytów; 3) eliminacja i zapobieganie powikłaniom, takim jak krwawienie, wodobrzusze, encefalopatia portosystemowa, hipersplenizm.

Aktywność fizyczna w przewlekłym zapaleniu wątroby i marskości wątroby powinna być ograniczona. O ile istnieją oznaki aktywności tego procesu, pacjenci powinni leżeć w łóżku, a następnie stopniowo przechodzić do ruchu. Nawet po przejściu do stabilnego i skompensowanego stanu rozsądne jest zalecenie odpoczynku w środku dnia. Pacjenci z marskością wątroby nie powinni angażować się w czynności powodujące zmęczenie.

Leczenie dietetyczne przewlekłych chorób wątroby powinno być długie.

Przy stosunku białek, tłuszczów i węglowodanów jako 1: 1: 5 dzienna dawka powinna zawierać co najmniej 100 g białka i przynieść około 3000 kalorii (TI Loranskaya, 1962). Zapotrzebowanie na białka jest zaspokojone niskotłuszczowym gotowanym mięsem, rybą, twarogiem. Tłuszcze są korzystnie warzywami.

Gdy marskość wątroby powinna być ostrożna w wyznaczeniu dużej liczby białek. produktów ich rozkładu mogą dostać się do krwiobiegu, z pominięciem wątroby poprzez zewnątrz- i wewnątrzwątrobowych porto-głównej górnej zespolenia i spowodować śpiączkę i encefalopatii zawierający azot. Kiedy pierwsze objawy encefalopatii portosystemowej powinny natychmiast ograniczyć ilość białka w diecie do poziomu, na którym objawy zatrucia amoniakiem nie pojawią się.

Podawanie antybiotyków, które wpływają na florę bakteryjną jelita (oksytetracyklina, lewomycetyna itp.) Może znacznie poprawić tolerancję na białko.

Witaminy, które są częścią systemów enzymatycznych jako góry katalityczne, biorą czynny udział w procesach metabolicznych.

W aktywnej fazie choroby przedstawiają zastosowanie kwasu askorbinowego oraz bioflawonoidy i prawie wszystkie witaminy B-kompleks Wildhirt (1965) i A. S. Loginov (1970) ocenili skuteczność bardzo jednoczesnego podawania dużych dawek witaminy B12 (500-1000ү) i kwasu foliowego.

Z objawami hypowitaminozy A i D (zwykle z oczywistymi naruszeniami wydzielania żółci), te witaminy powinny być również przepisywane. Ciężki zespół krwotoczny, hypoprotrombinemia służyć jako wskazanie do powołania witaminy K.

W nieaktywnej fazie choroby racjonalne jest przepisywanie wewnątrz kompleksu witamin z grupy B i kwasu askorbinowego. W tym celu można z powodzeniem stosować preparaty dobrze zbilansowanego kompleksu witaminowego, takie jak Undevit. Zalecamy comiesięczne cykle wstrzyknięć domięśniowych witamin B12 i B6 2-3 razy w roku.

Lipotropowe (cholinę, metioninę, lipokain) może dać pozytywne wyniki, w których nie ma stłuszczenie wątroby; ich użycie w przypadku braku takiego jest pozbawione znaczenia. Nawet przy infiltracji stłuszczonej wątroby należy ostrożnie stosować cholinę i metioninę. Cornatzer Saueg i (1950) wykazali, że podawanie choliny i metioniny, gdzie pokazano tylko pojedynczą dawkę 10 g cholina powoduje wzrost fosfolipidach krwi. Brak takiej reakcji wskazuje, że pacjent ma mechanizmy wymiany odporne na działanie lipotropów. Wprowadzenie choliny i metioniny w takich przypadkach jest nie tylko niepotrzebne, ale może prowadzić do tzw metioniny zatrucia. Należy zauważyć, że opisane uszkodzenie wątroby po zastosowaniu dużych dawek metioniny (Kinsell i wsp., 1948). Wielu badaczy uważa, że ​​nie ma potrzeby wprowadzania cholinę i metioninę, jak dobrze skomponowana dieta zawiera wystarczających ilości tych substancji oraz zapewnić niezbędną efekt lipotropowy. W związku z tym celem, choliny i metioniny pokazano w obecności stłuszczenie wątroby, jak również, gdy występuje ryzyko wystąpienia stłuszczenie wątroby (korelujące zniszczenia trzustki, cukrzycy, przy użyciu glukokortykoidy), jak i białek odbioru napotyka trudności. Dawkowanie choliny - 4-8 gramów dziennie, 3-4 przyjęcia.

Pozajelitowe podawanie hydrolizatów białkowych i innych preparatów białkowych, transfuzji krwi i jej osocza są rzadko konieczne u pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby. U pacjentów z marskością wątroby wskazania do ich powołania podyktowane są wieloma okolicznościami. Bezpośrednim wskazaniem do przetoczenia krwi w marskości jest masywna utrata krwi i żylaki przełyku i żołądka. Czasami, aby wypełnić utratę krwi, musisz wprowadzić bardzo duże (do 6 litrów) krwi. Często poprzez transfuzję krwi lub jej osocza możliwe jest zatrzymanie wzrostu niewydolności wątroby i poprawa stanu pacjenta w aktywnej fazie choroby.

Badania wykazały Dryagina KA (1959), I. Magyar (1962), Faloon i wsp. (1949), dotyczą nie jest czy zmniejszenie dezaminacji funkcji wątroby przeciwwskazania do podawania pozajelitowego białka, okazała się zbędne. Uważa się, że wyznaczenie preparatów białkowych, transfuzji krwi lub jej osocza, możliwe jest wyeliminowanie hipoproteinemii lub wyrównanie zaburzonego (z wodobrzusza) stosunku koloidowo-osmotycznego. Wprowadzenie albuminy, osocza i krwi może znaleźć zastosowanie w złożonym leczeniu danej choroby, szczególnie w obecności puchliny brzusznej. Dotyczy to pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, z uśpionymi żyłami, częstym pulsem; dla pacjentów poddawanych wielokrotnym ewakuacjom wodobrzusza; w przypadkach pozabiegowej marskości wątroby, w których pierwsze pojawienie się płynu puchlinowego wiąże się ze zmniejszeniem poziomu albuminy w surowicy; pacjentom z marskością wrotną przebiegającą z niewielkim lub średnim stopniem zmniejszenia białka serwatkowego (Shinaberger, Golambos, 1964). Preparaty białkowe, takie jak aminokwasy, aminopeptydy, hydroliza, nie wykazują pozytywnego działania po podaniu marskości wątroby. W przypadku wskazań do pozajelitowego podawania białka zaleca się przepisanie transfuzji krwi lub osocza. Wprowadzenie bezsolnej albuminy osocza ludzkiego często powoduje poważne powikłania (obrzęk płuc, wymioty, wstrząsy) (B. Laszlo, 1964). EM Tareyev (1962, 1970) uważa, że ​​transfuzja krwi jest całkowicie przeciwwskazana u pacjentów z preomatą i śpiączką. Oczywiście wyjątek należy wprowadzić w przypadkach, w których śpiączka rozwijała się po masywnym krwawieniu.

Zastosowanie glukokortykoidów jest uważane za jedną z metod leczenia patogenetycznego. Przesłanką dla zastosowania tych substancji jest ich zdolność do regulowania immunobiologicznych reaktywności, a zwłaszcza do hamowania tworzenia się przeciwciał w celu zmniejszenia odpowiedzi zapalnej, hamują collagenization (tworzenie tkanki łącznej), hamują wewnątrzwątrobowy bilestaz. Ponadto mają efekt tonizujący. Niektórzy badacze (NA Yudaev 1963; Feigelson, 1963; i XX-th Planeles AM Kharitonov, 1967. Blyuger AF i wsp, 1968) uważa, że ​​glikokortykosteroidy mają selektywne działanie anaboliczne na hepatocytach, ale ostrożnie przeprowadzone badania Mistilis, Schiff (1964), XX Mansurov et al. (1968) odrzucają to stanowisko.

Z doświadczeniem rośnie liczba badaczy stwierdza, że ​​glikokortykosteroidy przede wszystkim pozytywny wpływ na zdrowie pacjentów, ale nie miało istotnego wpływu na stan wątroby i nie ma zauważalnego wpływu na rokowanie choroby (EM Tara 1958 EM Tareyev i wsp., 1970, XX Mansurov i wsp., 1968, 3. A. Bondar, 1970, Copenhagen Study Group for Liver Diseases, 1969). Oprócz znanych komplikacji, które mogą wynikać z glukokortykoidów u pacjentów z stłuszczenie wątroby może wystąpić przewlekłą chorobą wątroby (Lindner, 1958 ;. X X Mansurov i inni, 1968), zwiększa prawdopodobieństwo zakrzepicy układu żylaków zmodyfikowane żyły wrotnej. W wyjątkowych przypadkach możliwa jest ciężka martwica krwotoczna miąższu wątroby (Bassler, 1962).

Ponadto obserwacje wielu badaczy (XX Mansurov et al, 1968;.. EV Krutskikh, 1968, 1969, itd.) I nasze własne doświadczenia wskazują, że ostrożny przy wyborze pacjentów do leczenia glikokortykosteroidami i dokładnie realizacji możliwe jest osiągnięcie pozytywne wyniki. Więc Harvald i Madsen (1961), przeprowadziła długotrwałego leczenia pacjentów z marskością prednizolonu wątroby, poinformował, że do końca 3 lat od leczonych pacjentów wciąż żyło 62%, a wśród pacjentów nie leczonych prednizonem - 21%.

Wydaje się dość rozsądna opinia Kyuhel O. (1963), jest zalecane, gdy stosowanie kortykosteroidów marskość wątroby dopiero po wyczerpaniu innych sposobów leczenia, zwłaszcza jeśli nie jest to poważna choroba i rokowanie choroby pacjenta stosunkowo korzystne.

Powołanie glukokortykoidów jest wskazane w następujących przypadkach:
1. Początkowe stadia przewlekłego zapalenia wątroby (przejście z ostrego zapalenia wątroby), gdy trwa aktywny proces (EM Tareyev i wsp., 1970).
2. Aktywne, przewlekłe postępujące zapalenie wątroby i marskość wątroby z nasilonych objawów reakcji autoimmunologicznych (wysoka gamma globulinemiya LE-dodatnich w krwi, zapalenie stawów, itd. G. Plazmokletochkovaya infiltracja wątroby i szpiku kostnego).

Badanie biochemii wątroby może znacznie ułatwić badanie racjonalności glikokortykosteroidów. W przypadkach, w których zmiany zapalne w tkance łącznej formacji wątroby panujących nad necrobiotic zmian miąższu, przy braku ciężkich zwłóknienia omawiane leki mogą powodować pozytywnie (Schoppera, Kreuzery, 1963; VG Smagin M. Tatarinov B M. Shulman, 1966, i XX Mansurov i wsp., 1968).

W przypadkach, w których w miąższu przeważają procesy martwicze, często odzwierciedlone w wysokiej aktywności enzymów, nie wskazano leczenia glikokortykosteroidami.
3. Hipersplenizm lub oznaki ciężkiej hemolizy u pacjentów z marskością wątroby.
4. Marskość żółciowa. W takich przypadkach kortykosteroidy nie powodują znaczącej zmiany w przebiegu choroby. Jednak zmniejszenie dyspepsji, świądu i żółtaczki jest szybsze i częstsze w przypadku stosowania kortykosteroidów niż bez nich.
5. Czasami glukokortykoidy są stosowane do tłumienia aldosteronizmu u pacjentów z marskością wątroby z wodobrzuszem i obrzękiem.

Wzmaganie działania moczopędne uzyskuje się poprzez zwiększenie współczynnika przesączania kłębuszkowego, zmniejszone wytwarzanie mineralokortykoidów (za pomocą zahamowania wydzielania ACTH) i hormon antydiuretyczny (B. Laslo 1964).

Oprócz zwykłych przeciwwskazań do stosowania glikokortykosteroidów (choroby wrzodowej, cukrzycy, nadciśnienia tętniczego, infekcji, psychozy), stosowanie tej grupy leków należy unikać w przypadkach zaawansowanej niewydolności wątroby, z ciężkim nadciśnieniem wrotnym z żylakami.

Dawkowanie hormonów steroidowych określa się w zależności od indywidualnej tolerancji, stanu kory nadnerczy i stopnia zaawansowania choroby. Zwykle wystarczająca jest dzienna dawka 20-40 mg prednizolonu, w niektórych przypadkach może być zwiększona do 60-80 mg. Przy gwałtownym wzroście niewydolności wątroby uzasadnione jest stosowanie wyższych dawek. Glikokortykosteroidy są koniecznie brane pod uwagę w kontekście masywnej terapii witaminowej i dobrego nasycenia ciała potasem. Staranne stosowanie leków z tej grupy jest możliwe nawet w połączeniu z marskością wątroby i chorobą wrzodową. W takich przypadkach konieczne jest równoległe podawanie leków zobojętniających i przeciwwrzodowych, nawet w przypadku braku objawów zaostrzenia choroby wrzodowej. Czas trwania leków hormonalnych zależy od stanu pacjenta. Wraz z początkiem poprawy dawka leku stopniowo maleje, ale jego usunięcie jest pożądane dopiero po zniknięciu oznak aktywności choroby. Zmniejszenia dawki nie należy wykonywać szybciej niż 5 mg prednizolonu w ciągu 6-7 dni (lub 0,25 mg w 3-4 dni). Przy dobrej tolerancji i braku przejawów hipokortyzacji niewielką dawkę (5-10 mg dziennie) można długo zachować. Gdy napór przewlekłego zapalenia wątroby i marskość wątroby należy kontynuować przyjmowanie małych dawek steroidów przez kilka miesięcy, a czasem nawet kilka lat. W przypadku, ciągle postępujące przewlekłe zapalenie wątroby i marskość wątroby, przy ścisłym nadzorem lekarskim, metoda ta jest uzasadniona (Harvald Madsen, 1959, 1961 VG Smagin 1962, 1966; X X Mansurov, 1965).

W ostatnich latach, zgromadzone doświadczenia w leczeniu pacjentów z przewlekłym aktywnym zapaleniem wątroby, marskości wątroby i środków immunosupresyjnych oraz antymetabolitowego działania - 6 merkatopurinom, imuranom (azatiopryna). Leki te są pozbawione niektórych wad związanych z glukokortykoidami. Nie powodują owrzodzenia, podwyższonego ciśnienia krwi, cukrzycy. Jednocześnie ich stosowanie może powodować leukopenię, aplazję szpiku kostnego, zmniejszać oporność na infekcje, może prowadzić do zaburzeń czynności wątroby. Celem tych preparatów jest pokazany z przewlekłym aktywnym zapaleniem wątroby i marskości wątroby za pomocą ciężkich objawów zaburzeń immunologicznych i pierwotnej marskości żółciowej wątroby, zwłaszcza w tych przypadkach, w których możliwe jest stosowanie glukokortykoidy (z towarzyszącym cukrzycy, osteoporozy, owrzodzenia).

Początkowa dzienna dawka 6-merkaptopuryny lub azatiopryny opiera się na obliczeniu 1,5 mg na kilogram masy ciała pacjenta. Praktycznie wyznaczany od 75 do 200 mg, jeśli to możliwe, w połączeniu z małymi dawkami glukokortykoidów (5-10 mg prednizolonu). Po zmniejszeniu objawów aktywności choroby dzienna dawka spada do 20 mg, a w takiej dawce "podtrzymującej" leki można podawać przez kilka miesięcy lub lat (Mackay i wsp., 1964, Sherlock, 1968). Mackay i Whittingham (1968) w I na 15 pacjentów z czynnym przewlekłym zapaleniem wątroby leczonych azatiopryną od 1 do 3 lat zaobserwowali wyraźny pozytywny wynik. W dwóch przypadkach choroba pogorszyła się po wycofaniu dawki podtrzymującej, która była stosowana przez 3 lata. Terrasse i wsp. (1967) opisali wyraźną poprawę u 10 spośród 21 pacjentów z marskością wątroby wątroby, którzy stosowali ten lek. Podobne wyniki uzyskali inni badacze.

Przy obserwowanej remisji preparaty aminocholiny (delagil, plaquenil) mogą być stosowane jako środki wspomagające remisję. Według 3. G. Aprosina (1967), stosowanie plaquenilu w dawce 0,6 i prednizolonu 5 mg na dobę może utrzymać nieaktywną fazę choroby przez cały rok.

steroidy anaboliczne, takie jak metylotestosteron, metandrostenol, durabolil, retabolil przedstawiono Ostre hipoalbuminemią lub długotrwałego leczenia glikokortykoidami. Leczenie sterydami anabolicznymi należy wykonywać przez kilka miesięcy w stosunku do diety bogatej w białko i jednoczesnego podawania pankreatyny (Milting, 1965). Należy pamiętać, że hormony anaboliczne (sterydy podstawione C17) mogą indukować cholestazę wewnątrzwątrobową (Arias 1959, Foulk, 1963, 1968, Iber, 1968). Dlatego należy je leczyć ścisłą kontrolą stężenia bilirubiny i aktywności fosfatazy alkalicznej w surowicy krwi.

Wyraźna rola niedotlenienia (hipoksemicznego i krążenia) w uszkodzeniu komórki wątrobowej (VP Bezugli, 1968, Rossler, 1970) potwierdza terapię tlenową przewlekłego zapalenia wątroby i marskości wątroby. W tym celu stosuje się hiperboliczną terapię tlenową i śródmiąższowy zastrzyk tlenu przez sondę w postaci tak zwanej pianki tlenowej. VA Pilipenko (1967, 1968), VD Bratus 'i in. (1968) i wielu innych donosi o pozytywnym efekcie długotrwałej terapii tlenowej.

Dożylnie lub domięśniowo euffilina administracja zwiększa dopływ krwi tętniczej do wątroby (Loginov, 1969) pomaga diurezy u pacjentów z marskością wątroby.

Podejmowane są próby interwencji w zaburzeniach występujących w układzie komórkowych enzymów oksydacyjnych (patrz rozdział "Patogeneza"). W tym celu wykorzystuje się kokoksynazę, koenzym A, preparaty kwasu tioktanowego (tioktan-y), ATP. Nadal trudno jest ocenić praktyczne rezultaty ich zastosowania.

Wielu badaczy (Rausch, 1955; Robinson, 1966; Loginov et al, 1967, 1969,.. Yasinovka MA i inni, 1969) jest wysoce oceniano skuteczność terapeutyczną kwasu liponowego i amid kwasu liponowego. Preparaty są syntetyczne koenzym uczestniczy w dekarboksylacji kwasu pirogronowego, zwiększając aktywność oksydazy cytochromu i fosfatazy alkalicznej tkanki. Amid kwasu liponowego podaje się w dawce 25 mg 3 razy dziennie przez 25-30 dni. W przypadku ekspresji aktywności przewlekłego zapalenia wątroby (marskość wątroby), lek podaje się w połączeniu z glukokortykoidów w umiarkowanych dawkach (10-15 MJA prednizolonu dziennie). W leczeniu 100 pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby i marskością wątroby AS Loginov i IS Isakova (1969) nie zaobserwowali poprawy u 10 pacjentów.

W przypadkach ciężkiej niewydolności wątroby funkcjonalnej pozytywny efekt uzyskuje się szybsze zadanie L-glutaminy z 10,0 do 18,0 na dzień w pojedynczej dawce 2,0-3,0. Synteza glutaminy prowadzi do neutralizacji amoniaku, tworzenia grupy amidowej glutaminy. To ostatnie zapewnia szeroki udział glutaminy w wielu reakcjach biosyntetycznych, zwłaszcza w biosyntezie białek, i może służyć jako źródło tworzenia ATP.

W celu zmniejszenia dystroficzne zmiany w hepatocytach i wątroby nieprawidłowości wyrównujące stosuje pozbawiony ekstraktów białkowych świeżej wątroby - ripazon, progepar, Syrepar, gepalon. Zakłada się, że leki te zawierają substancje czynne występujące w zdrowej wątrobie. Są podawane dożylnie i domięśniowo w ilości od 1 do 5 ml. Leczenie ekstraktami z wątroby jest wskazane w przewlekłym zapaleniu wątroby i marskości wątroby w fazie stosunkowo nieaktywnej. W aktywnej fazie choroby, z ciężką niewyrównaną marskością wątroby, leki te są przeciwwskazane.

Z góry przyjęta opinia o potrzebie powstrzymania się od chorób wątroby od antybiotyków powinna zostać odrzucona. Obawa przed rozregulowaniem witaminy może być zapewniona przez odpowiednią witaminizację pacjentów.

współistniejące zakażenia i związane z nimi objawów choroby z dróg żółciowych zmian zapalnych bezwzględnym wskazaniem do stosowania antybiotyków o szerokim spektrum działania - oksytetracykliny, chloramfenikol, monomycin, neomycyna i inne.

Sherlock (1968) zdecydowanie zaleca stosowanie tej grupy antybiotyków w leczeniu encefalopatii portosystemowej. US (SM Ryss i VG Smagin 1958) otrzymuje się dane wskazujące, że terapia antybiotykowa zwiększa czas względnej remisji u pacjentów z marskością wątroby. Wszystko to uzasadnia włączenie antybiotyków do kompleksowej terapii przewlekłego zapalenia wątroby i marskości wątroby.

Leczenie marskości wątroby

Marskość wątroby (CP) - polietiologic przewlekłą chorobą postępującą charakteryzuje się znacznym zmniejszeniem masy hepatocytów formowanie węzłów regeneracji miąższu widoczne restrukturyzacji reakcji ze zwłóknieniem miąższu wątroby i systemu naczyniowego.

Główny powody Procesory to:

• przewlekłe nadużywanie alkoholu;

• przenosi wirusowe (B, C, D) lub autoimmunologiczne zapalenie wątroby;

• genetycznie uwarunkowanej zaburzenia metaboliczne (niedobór antytrypsyny, galaktozemię, choroba składowania glikogenu gemohro-matoz, Konowałow, choroba Wilsona, wrodzonego krwotoczny teleangiektazja - choroby Rendu-Oslera);

• hepatotoksyczne działanie chemikaliów (4-hloty węgla dimetilnitrosolin i in.) I leki (tsitostati-ki, PASK, metylodopa, izoniazyd, iprazid i in.);

• przedłużone przekrwienie żylne w wątrobie z niewydolnością serca (marskość "serca");

• niedrożność zewnątrzwątrobowych dróg żółciowych (rozwija się wtórna marskość żółciowa).

Program terapeutyczny dotyczący marskości wątroby

1. Leczenie etiologiczne.

2. Schemat leczenia.

3. Lecznicze pożywienie.

4. Popraw metabolizm hepatocytów.

5. Zmniejszona aktywność procesu patologicznego i tłumienie auto
reakcje immunologiczne (leczenie patogenetyczne).

6. Hamowanie syntezy tkanki łącznej w wątrobie.

7. Leczenie zespołu edmatyczno-ascytycznego.

8. Leczenie krwawienia z żylaków przełyku i
żołądek.

9. Leczenie przewlekłej encefalopatii wątrobowej.

10. Leczenie zespołu nadwrażliwości.

11. Leczenie zespołu cholestazy.

12. Leczenie chirurgiczne.

1. Leczenie etiologiczne

Niestety, etiologiczne leczenie CP (tj. Wykluczenie czynnika etiologicznego) jest możliwe tylko w przypadku niektórych postaci CP

(Alkoholowe, „stagnacja”, „serca”, do pewnego stopnia - Virus), ale z daleko zaawansowane postacie nieskuteczne.

Zaprzestanie spożywania alkoholu znacząco poprawia stan wątroby za pomocą alkoholu CP. Eliminacja zastoinowej niewydolności serca znacznie zmniejsza objawy CP w wersji "serca". U pacjentów z wyrównaną wirusa wirusowego procesora faza replikacji odpowiedniej terapii przeciwwirusowej ( „leczenie wirusowego zapalenia wątroby”).

Dotyczy a-interferon-2a (ingron) podskórnie lub domięśniowo przez 1 milion jm 3 razy w tygodniu przez 4-6 miesięcy. Leczenie intronem pacjentów z marskością wątroby przyczynia się do zmniejszenia aktywności tego procesu, ale ostatecznie nie ustalono jeszcze jego wpływu na oczekiwaną długość życia pacjentów.

CPU terapia etiologicznym może poprawić funkcjonowanie wątroby i ogólny stan pacjenta, ale od dawna istniejący CPU z ciężkiego nadciśnienia wrotnego, znaczne upośledzenie funkcji wątroby rola leczenia przyczynowego jest niska.

2. Schemat leczenia

Na etapie kompensacji i poza zaostrzeń zaleca się uproszczony tryb pracy, przeciążenia fizyczne i nerwowe są zabronione, w środku dnia wymagany jest krótkotrwały odpoczynek, bardzo ważne jest przestrzeganie dni wolnych, korzystanie z urlopu. Gdy proces jest aktywny i zdekompensowany, łóżko do spania. W pozycji poziomej dochodzi do zwiększenia dopływu krwi do wątroby i przepływu krwi w jelitach, co przyczynia się do aktywacji procesów regeneracyjnych, zmniejsza się wtórna hiperal-enteroza, a wątrobowy przepływ krwi wzrasta.

Pacjent jest zabronione używanie alkoholu i narkotyków są wykluczone, mają negatywny wpływ na wątrobę i powoli neutralizuje (fenacetyną, przeciwdepresyjne, uspokajające, barbiturany, ryfampicyna, leki, itp.) Nie pokazano wyciągów z wątroby, fizjoterapeutycznych i termicznych zabiegów na wątrobie, balneologicznych metod leczenia, wody mineralnej, głodu terapeutycznego, żółciopędnej.

3. Zdrowa żywność

Pacjentów przypisano procesora zróżnicowane i zrównoważonej diety w liczbie Tabela 5. Wyświetlanie 4-5 posiłków dziennie dla lepszego odpływu żółci, regularnego krześle.

AF Bluger zaleca następujące diety: białka - 1-1,5 g na 1 kg masy ciała pacjenta, w tym 40-50 g pochodzenia zwierzęcego; tłuszcze - 1 g na 1 kg wagi, w tym 20-40 g zwierzęcia i 40-60 g pochodzenia roślinnego; węglowodany - 4-5 g na 1 kg wagi; 4-6 g soli (przy braku zespołu obrzękkowo-pęcherzykowego). Wartość energetyczna diety wynosi 2000-2800 kcal. Aby zapobiegać zaparciom w diecie powinny zawierać Sakhatov przeczyszczające i produkty nabiałowe (dzień kefir, ryazhenka acidophilus, mleko, masło i ser in.). Zlatkina R. A. (1994), wskazują, że korzystne działanie u pacjentów z marskością wątroby występuje dni czczo - jagody żywności (1,5 kg truskawek, malin 1,5-2 kg), owoce (jabłka, 1,5 kg), ser (400 g), mleko ( 4 filiżanki).

Wraz z rozwojem zawartości białka encefalopatia w żywności zmniejsza się ilość węglowodanów do hiperlipidemii i cukrzycy spadł do 180-200 g dziennie do usuwania węglowodanów legkovsasyvayuschihsya.

Funkcje żywienia w zespole z obrzękiem puchlinowym opisano poniżej.

Lista rekomendowanych produktów w ramach diety nr 5 w Ch. "Leczenie przewlekłego zapalenia wątroby" i "Leczenie przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego".

Pacjenci w stanie nieczynnym etapie wyrównaną marskością wątroby w terapii lekowej nie wymaga, program leczenia w tym przypadku jest ograniczona do zrównoważonej diety i reżimu leczenia.

4. Poprawa metabolizmu hepatocytów

Ta sekcja programu leczniczego jest wykonywana z kompensowanym i zdekompensowanym CP, jak również u pacjentów z kompensowanym CP z powiązanymi chorobami zakaźnymi, emocjonalnym przeciążeniem.

W celu poprawy metabolizmu hepatocytów:

Witaminoterapia - Zalecane jest w postaci zbilansowanych kompleksów multiwitaminowych: undevitis, decamévit, wyprostowany 1-2 tabletki 3 razy dziennie, duovite (kompleks 11 mikroelementów i 8 witamin) 2 tabletki 1 raz dziennie, oligovite 1 tabletka dziennie, forte 1-2 tabletki dziennie. Leczenie preparatami multiwitaminowymi odbywa się w ciągu 1-2 miesięcy z powtórzeniem przebiegu 2-3 razy w roku (szczególnie w okresie zimowo-wiosennym).

Leczenie riboksyną (Inozytol-F), - przygotowanie zwiększa syntezę białka w tkankach, w tym hepatocytów poprowadzonym 1-2 tabletki 0,2 g 3 razy dziennie przez 1-2 miesięcy.

Leczenie kwasem liponowym i niezbędne. liponowego (kwas 6,8-ditiooktanovaya) - koenzymu, która uczestniczy w utleniającej de-karboksylacji kwasów kwas pirogronowy, a-ketokwasów, odgrywa ważną rolę w energii formowania, poprawia metabolizm lipi-rzędowe i węglowodany i stan funkcjonalny hepatocytów.

Essentiale do hepatocytów, stabilizator błon komórkowych zawierających istotne fosfolipidów tworzą błonę komórkową, nienasycone kwasy tłuszczowe i kompleksu witaminy (CH. „Leczenie przewlekłego zapalenia wątroby”).

Dawki kwasu liponowego i olejków eterycznych zależą od nasilenia niewydolności pośredniczonej przez wątrobę.

SD Podymova (1993) zaleca następujący sposób leczenia kwasem liponowym i niezbędnym. W podskompensowanym stanie kwasu cytrynowego, kwas liponowy (lipid) jest przepisywany wewnątrz po zjedzeniu do 0,025 g (1 tabletka) 4 razy dziennie. Przebieg leczenia wynosi 45-60 dni. Essentiale wyznacza 1-2 kapsułki (1 kapsułka zawiera 300 mg niezbędnych fosfolipidów) J razy dziennie przed posiłkami lub podczas posiłków przez 30-40 dni.

W zdekompensowanym stadium CP z encefalopatią, wodobrzuszem lub ciężkim zespołem krwotocznym dawka kwasu liponowego (tłuszczaki-da) wzrasta do 2-3 g na dzień. Przebieg leczenia wynosi 60-90 dni. Połknięcie łączy się z domięśniowym lub dożylnym wlewem 2-4 ml 2% roztworu kwasu liponowego przez 10-20 dni. W aktywnych i zdekompensowanych stadiach CP podstawowe elementy muszą być leczone połączonym pozajelitowym podawaniem leku i podawaniem kapsułek w środku. Essentiale przyjmować 2-3 kapsułki 3 razy dziennie

jednocześnie z dożylnym wstrzyknięciem kroplówki 10-20 ml (1 ampułka zawiera 1000 mg niezbędnych fosfolipidów) 2-3 razy dziennie na 5% roztwór glukozy. Przebieg leczenia skojarzonego trwa od 3 tygodni do 2 miesięcy. Gdy znikną objawy niewydolności wątroby, przyjmowane są tylko kapsułki. Całkowity czas leczenia wynosi 3-6 miesięcy. Niezbędne leczenie ma pozytywny wpływ na stan funkcjonalny hepatocytów, krążenie wewnątrz wątrobowe i dynamikę wodobrzusza. Może wystąpić nasilenie objawów zespołu cholestatycznego. W przypadku cholestazy Essentiale nie jest leczone.

Fosforan pirydoksalu - koenzymalna forma witaminy B.6, uczestniczy w dekarboksylacji i reaminacji aminokwasów, znacznie poprawia metabolizm lipidów. Doustnie 2 tabletki 0,02 g 3 razy dziennie po posiłku lub domięśniowo lub dożylnie, 0,01 g 1-3 razy na dobę. Czas trwania leczenia wynosi od 10 do 30 dni.

Kokarkskshaza- koenzymalna forma witaminy B.ь uczestniczy w procesach metabolizmu węglowodanów, w karboksylacji i dekarboksylacji a-ketokwasów. Podaje się domięśniowo 50-100 mg raz dziennie przez 15 dni.

Flavinat (nukleotyd flawinadeniny) - koenzym, który powstaje w organizmie z ryboflawiny, bierze udział w procesach oksydacyjno-redukcyjnych, wymianie aminokwasów, lipidów, węglowodanów. Wprowadź domięśniowo do 0,002 g 1-3 razy dziennie przez 10-30 dni. Kurs leczenia można powtarzać 2-3 razy w roku.

Cobamoid - koenzym witaminy Bn, bierze udział w wielu reakcjach biochemicznych, które zapewniają żywotną aktywność organizmu (w przenoszeniu grup metylowych, w syntezie kwasów nukleinowych, białka, w wymianie aminokwasów, węglowodanów, lipidów). W przypadku CP, cobamid jest stosowany domięśniowo jako środek anaboliczny przy 250-500 mcg raz dziennie, przebieg leczenia wynosi 10-15 iniekcji, po 1-3 dniach.

Witamina E - naturalny przeciwutleniacz, aktywnie hamuje wolne rodniki utleniania lipidów, zmniejsza gromadzenie się produktów peroksydacji lipidów, a tym samym zmniejsza ich szkodliwe działanie na wątrobę. Jest przyjmowany w kapsułkach 0,2 ml 50% roztworu (1 kapsułka) 2-3 razy dziennie przez 1 miesiąc lub domięśniowo wstrzykuje 1-2 ml 10% roztworu raz dziennie.

Terapia tratfuzyjna. Wraz z rozwojem niewydolności wątroby, wyrażone cholestatyczne zespołach prekomatosnoe stan terapii detoksykacji są realizowane za pomocą dożylnego wlewu kroplowego 300-400 ml gemodeza (w ilości 5-12 transfuzji), 500 ml 5% glukozy w dniu (50-100 mg Cocarboxy-). W ciężkim hipoalbuminemią wylano roztworów albuminy (150 ml 10% roztworu 1 dożylnie raz na 2-3 dni, 4-5 iniekcji). Gdy białko niewydolność wątroby, wyrażone utrata masy ciała, objawy zatrucia pokazano na drodze dożylnego wlewu kroplowego roztworów aminokwasów. - poliaminy infezola, neoalvezina itd. Jednakże, w ciężkiej niewydolności wątroby, wiele osób uważa hepatolodzy przeciwwskazane podawanie tych leków. Wynika to z tego, że zawierają one aminokwasów aromatycznych, fenyloalaniny, tyrozyny, tryptofanu, poziomu we krwi, niewydolność wątroby, gdy znacznie wzrasta. Nagromadzenie nadmiaru aminokwasu przyczynia się do gromadzenia się w ośrodkowym układzie nerwowym fałszywych neuroprzekaźników oktopaminy, żelazo

niletyloamina, tyramina, fenyloetanoloamina i serotonina, które prowadzą do zahamowania układu nerwowego, rozwoju encefalopatii.

Po detoksyfikacji pacjenci z CP otrzymują również kroplówkę dożylną izotonicznego roztworu chlorku sodu, roztwór Ringera.

Leczenie zespołu złego wchłaniania, przewlekłości i przywrócenie prawidłowej flory jelitowej - Jest to bardzo ważne, ponieważ normalizacja fermentacji jelitowej wyeliminowanie dysbioza jelit znacząco zmniejszyć wpływ toksyn jelita do wątroby (CH. „Leczenie zespołach złego wchłaniania i trawienia” i sek. „Leczenie przewlekłego zapalenia jelit”). Należy podkreślić, że preparaty enzymatyczne preferowane są te, które nie zawierają kwasów żółciowych żółci (pankreatyna triferment, mezim Forte).

5. Leczenie patogenetyczne

Do leczenia patogenetycznego stosuje się glukokortykoidy i niehormonalne leki immunosupresyjne. Mają działanie przeciwzapalne i hamują reakcje autoimmunologiczne.

W chwili obecnej uformowano pogląd, że glikokortykosteroidy i niehormonalne leki immunosupresyjne powinny być przepisywane tylko ze względu na stopień aktywności procesu patologicznego. Pacjenci z wyrównaną lub nierekompensowaną nieaktywną lub z minimalną aktywnością CP nie wykazują glikokortykosteroidów i leków immunosupresyjnych. Leczenie tych pacjentów jest ograniczone tylko przez wdrożenie pierwszych czterech sekcji programu leczenia opisanego powyżej.

5.1. Leczenie marskości wątroby za pomocą glukokortykoidów

Glukokortykoidy, zgodnie z SD Podymova (1993), są przepisywane w aktywnym stadium wirusowego i autoimmunologicznego CP, jak również z wyraźnym hipersplenizmem.

Kiedy są kompensowane i Subcompensated glukokortykoidy CPU wywiera działanie przeciwzapalne, przeciw toksyczny im efekt munodepressantnoe na specyficzne receptory komórek immunokompe-tentnyh. Towarzyszy temu hamowanie syntezy prostaglandyn i innych mediatorów stanu zapalnego, jak również czynnika aktywacji limfocytów T wytwarzanych przez monocyty.

Najbardziej wskazane jest stosowanie prednizolonu, urazonu, metiprezy.

Podajemy metodę leczenia marskości wątroby za pomocą glukokortykoidów metodą SD Podymova (1993).

Dawkowanie zależy od indywidualnej tolerancji i aktywności procesu patologicznego.

Wyraźnie wyrażona aktywność przejawia się wzrostem w teście tymoli o więcej niż 2 razy, poziomem t-globuliny więcej niż 1 '/2 razy i IgG - w 1> /2-2 razy w porównaniu z normą. Bez znaczącej dekompensacji aktywność aminotransferazy w surowicy wzrasta ponad 3-5-krotnie.

Umiarkowana aktywność prowadzi do zwiększenia w teście tymolu mniej niż 2 razy w porównaniu z normą, poziom γ-globulin i IgG jest zwiększony mniej niż 1U2razy. Bez dekompensacji aktywność aminotransferaz przekracza normę w IV2-2 razy.

Początkowa dzienna dawka prednizolonu w przypadku marskości z umiarkowaną aktywnością wynosi 15-20 mg, z wyraźną aktywnością - 20-25

mg. Maksymalną dawkę przepisuje się przez 3-4 tygodnie, aż do zaniku żółtaczki i zmniejszenia aktywności aminotransferaz o 2. Całą dawkę dzienną zaleca się po śniadaniu, ponieważ szczyt dziennego wydzielania glukokortykoidów występuje w godzinach porannych.

Dawka prednizolonu zmniejsza się powoli, nie więcej niż 2,5 mg co 10-14 dni pod kontrolą próbki tymolu, poziomu y-globulin i immunoglobulin w surowicy. Tylko przez l l /2-2 l /2 miesiące przechodzą do dawek podtrzymujących (7,5-10 mg). Czas trwania leczenia wynosi od 3 miesięcy do kilku lat.

Krótkie cykle prednizolonoterapii (20-40 dni) są wskazane w hiposernizmie.

Obecnie nie ma zgody co do dawek prednizolonu z aktywnym CP. Zlatkina R. A. (1994) szacuje, że wirusowe procesora średnim stopniu aktywności przy obecności markerów w surowicy HBV, HCV przedstawia przyporządkowanie prednizolonem w dawce 30 mg dziennie.

Pacjenci procesora niealkoholowe etiologii wysoki stopień aktywności, z szybko postępujący związanego z integrativ solnego fazie rozwoju HBV, HCV wymaga leczenia prednizolonem w wysokiej dawce dziennej - 40-60 mg lub powyżej (3. G. Aprosina 1985; Czaja Summerskill, 1978).

W przypadku autoimmunologicznego CP leczenie prednizolonem rozpoczyna się od dawki 30-40 mg.

Nie ma także zgody co do tego, czy prednizolon należy podawać w centrum każdej etiologii. Oczywiście autoimmunizacyjne CP jest wskazaniem do leczenia glikokortykosteroidami. Jeśli chodzi o stosowność leczenia glikokortykoidami z powodu marskości etiologii wirusowej, niektórzy hepatolodzy wątpią. Loginov i J. E. Blok (1987) uważa, że ​​CPU wirusowe uzasadnione w niektórych przypadkach przyszła zarządzanie w zakresie przeznaczenia gluko-kortykosteroidy, biorąc pod uwagę możliwość spontanicznej remisji.

Prawdopodobnie należy wziąć pod uwagę, że przy wysokiej aktywności procesu patologicznego z kompensowaną i wyrównaną marskością wątroby wskazane jest wyznaczenie glikokortykosteroidów bez względu na etiologię choroby.

W przypadku niewyrównanej marskości wątroby o jakiejkolwiek etiologii nie zaleca się leczenia glikokortykosteroidami, szczególnie w fazie końcowej. Glukokorty stosowane w tej sytuacji przyczyniają się do wzajemnego połączenia powikłań infekcyjnych i sepsy, owrzodzenia przewodu pokarmowego, osteoporozy i zmniejszenia oczekiwanej długości życia pacjentów.

Przeciwwskazania glukokortykoidy cukrzyca insulinozależna, nasilenia choroby wrzodowej, krwawienia z przewodu pokarmowego, aktywne formy gruźlica płuc, nadciśnienia z wysokim ciśnieniem krwi, skłonność do infekcji, chorób septycznych, przewlekłe zakażenia bakteryjne, wirusowe, pasożytnicze i układowych zakażeń grzybiczych, nowotworów w anamnezie, zaćma, psychozy endogenne.

Foreter (1979) również odnosi się do zespołu krwotocznego i wyraża wodobrzusze jako przeciwwskazania. Jednocześnie SN Golikow ES Ryss, YI-Fishzon Ryss (1993) pod uwagę, że w procesie objawów wysokiej obecności aktywności wodobrzusza prawie służy jako bariera dla bezwzględnego przeznaczonej prednizolon.

5.2. Leczenie marskości wątroby z deligilem

Delagil jest wskazany z umiarkowaną aktywnością marskości, jak również z wyraźną aktywnością, jeśli istnieją przeciwwskazania do powołania glikokortykosteroidów. Przypisz delagil w dawce 0,37-0,5 g na dzień (1 '/2-2 tabletki). Kryteria biochemiczne i immunologiczne z malejącą dawką leku są takie same jak dla prednizolonu.

Leczenie skojarzone z prednizolonem (5-15 mg) i delagilem (0,25-0,5 g) jest uzasadnione. Taka terapia ma korzystniejszy wpływ na parametry biochemiczne i pozwala na utrzymanie długoterminowej terapii podtrzymującej bez powikłań.

Mechanizm działania Delagili i skutki uboczne opisano w rozdz. "Leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów."

5.3. Leczenie azatiopryną

Niehormonalny środek immunosupresyjny azathioprine (imarant) działa przeciwzapalnie i immunosupresyjnie. Azatioprynę stosuje się tylko we wczesnej fazie aktywnej marskości wątroby w skojarzeniu z prednizolonem ("Leczenie przewlekłego aktywnego zapalenia wątroby"). Azatiopryna jest hepatotoksyczne i przygnębiające szpiku kostnego hematopoezy lek i powinien być stosowany tylko wtedy, gdy konieczne jest zmniejszenie dawki prednizonu. Skutki uboczne azathioprine (imarant) w Ch. "Leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów."

6. Hamowanie syntezy połączenia
tkanki w wątrobie

Nadmiar syntezy tkanki łącznej w wątrobie jest najważniejszym czynnikiem patogenetycznym w CP. Aby zahamować nadmierną syntezę kolagenu w wątrobie w ostatnich latach, kolchicyna. Zwiększa aktywność układu cyklazy adenylanowej w błonie hepatocytów i wzmaga procesy destrukcji kolagenu. Lek jest przepisywany w dawce dziennej 1 mg na dzień 5 dni w tygodniu przez 1-5 lat. Pimstone i French (1984) opisali skuteczne długotrwałe leczenie pacjentów z alkoholem kolchicyną przez 14,5 miesiąca. Poprawiono ogólny stan pacjentów, zmniejszono kliniczne objawy nadciśnienia wrotnego. Jednak kwestia skuteczności kolchicyny w CP nie została jeszcze w pełni rozwiązana.

7. Leczenie zespołu obrzękowo-osprzętowego

Pacjenci z wodobrzuszem są przypisani do leżenia w łóżku, co zmniejsza zjawisko wtórnego hiperaldosteronizmu. Dzienna jest określane codziennie diureza, dzienna ilość odbieranego płynu, ciśnienie krwi, częstość tętna, masy ciała pacjenta, w celu przeprowadzenia badań laboratoryjnych działanie elektrolitu i stężenie albumin mocznika i kreatyniny we krwi.

7.1. Dieta z wodobrzuszem

Ilość białka w codziennej diecie wynosi do 1 g na 1 kg masy ciała pacjenta (tj. 70-80 g), w tym 40-50 g białka zwierzęcego

nacja; węglowodany - 300-400 g; tłuszcz - 80-90 g. Wartość energetyczna diety - 1600-2000 r. Zawartość soli w diecie wynosi 0,5-2 g na dzień (w zależności od ciężkości zespołu obrzęku naczynioruchowego). Recommended Dietary 0,5 l substytut mleka (bez przeciwwskazań) jaja (mleko zawiera 15 g białka i 250 mg wodorotlenku sodu i jednego jaja zawiera 65 mg sodu). Ilość płynu pod nieobecność niewydolności nerek wynosi około 1,5 litra na dzień.

Diureza powinna być utrzymywana na poziomie co najmniej 0,5-1 L na dzień. Z bardzo wyraźnymi wodobrzusze, obrzęk może być udzielona soli bezpłatny numer Tabela 7. Jeżeli w ciągu tygodnia od leżenia w łóżku i wolnego od soli diety wyjściu codziennie moczu mniej niż 0,5 litra dziennie, a pacjent traci mniej niż 2 kg masy ciała, należy rozpocząć leczenie diuretykami.

7.2. Terapia moczopędna

Początkowo zaleca się przepisywanie antagonistów aldosteronu, które blokują pola receptorów wewnątrzkomórkowych dla aldosteronu w nabłonku kanału nerki. Antagoniści aldosteronu (veroshpiron, 9 / l i poniżej) wykonuje się transfuzję erytrocytów i masy płytek krwi. W przypadku braku efektu z powyższych metod leczenia z wyraźnym hypersplenism produkowane syndromy krwotoczne i hemolityczne splenektomia lub embolizacja tętnicy śledzionowej.

11. Leczenie zespołu cholestazy

Jest to opisane w Ch. "Leczenie pierwotnej marskości żółciowej."

12. Leczenie chirurgiczne

Wskazania do chirurgicznego leczenia marskości wątroby:

ciężkie nadciśnienie wrotne z żylakami u pacjentów z krwawieniem;

wyraźne nadciśnienie wrotne z żylakami przełyku bez krwawienia, jeśli wykryto ostro poszerzoną żyłę wieńcową żołądka;

hipersplenizm wskazujący historię przełyku krwawienie lub zagrożenie rozwoju (kontrastowe żołądka żyły wieńcowej, zwłaszcza na dużym splenoportogramme średnicy połączeniu z nadciśnieniem wysokiej wrotnej);

hipersplenizm z krytyczną pancytopenią, której nie można leczyć metodami konserwatywnymi, w tym prednizolonem.

Zwykle stosuje się różne rodzaje zespoleń portoszczelnych: krezkę krezkową, zespolenie splenowo-nerkowe w połączeniu z wycięciem śledziony lub bez niego.

Pacjenci z ciężkim CPU hipersplenizmu i w odniesieniu do krwawienia, przełyku, żołądka lub zagrożenia nachodzi splenorenal zespolenie wykonane lub splenektomia porów tokavalny zespolenie w połączeniu z arterializacji wątroby przez jednoczesne mieszanie splenoumbilikalnogo tętniczo zespolenia.

Przy mniej wyraźnym hypersplenizmie zespolenie śledzionowe jest stosowane bez usuwania śledziony w połączeniu z opatrunkiem

śledziona tętnica. CPU Pacjenci z żylaków w przełyku i historii krwawienie, ale wodobrzusze jest mniej traumatyczne operacji - stosowanie splenorenal zespoleniem zachowując śledzionę.

Przy obfitym krwawieniu z żył przełyku, który nie zatrzymuje się konserwatywnie, natychmiast wytwarza się gastrologię z żyłami oddziału serca żołądka i przeszyty przełyk.

Splenektomia przeprowadza się ostro wyrażonych hipersplenizmem krwotocznym i hemolizy zespołach, jak również form pozawątrobowych nadciśnienia wrotnego.

Aby wzmocnić regenerację wątrrotycznej i marskości wątroby, wykonuje się częściową resekcję. Operacja ta jest wykonywana w początkowej fazie CP z umiarkowanym nadciśnieniem wrotnym lub jest wykonywana dodatkowo wraz z nałożeniem zespolenia portokowego lub splenorealnego z ciężkim nadciśnieniem wrotnym.

Przeciwwskazania do chirurgicznego leczenia marskości wątroby

• ciężka niewydolność wątroby z objawami encefalopatii wątrobowej;

• obecność aktywnego procesu zapalnego w wątrobie według badań klinicznych, biochemicznych i morfologicznych;

• wiek powyżej 55 lat.

W przypadku marskości wątroby wykonuje się również przeszczep wątroby. Wskazania do transplantacji wątroby

Marskość wątroby w stadium końcowym;

• marskość z powodu wrodzonych zaburzeń metabolicznych;

• Zespół Badda-Chiariego; rak marskości.

Obecnie na całym świecie wyprodukowano ponad 1000 przeszczepów wątroby. Najdłuższa oczekiwana długość życia pacjentów, którzy przeszli transplantację wątroby dla CP wynosi 8 lat. Przeciwwskazania do przeszczepienia wątroby:

• aktywny proces zakaźny poza wątrobą;

• współistniejące choroby onkologiczne lub przerzuty nowotworów wątroby;

• Poważne uszkodzenie układu sercowo-naczyniowego i płuc;

aktywna replikacja wirusa zapalenia wątroby typu D (zagrożenie zakażeniem przeszczepu i niska skuteczność terapii przeciwwirusowej w zapaleniu wątroby typu D).

Kompleksowe podejście w leczeniu lekarskim marskości wątroby

Marskość wątroby powoduje rozległe uszkodzenia jej tkanek, podczas których komórki ciała zostają zastąpione przez tkankę łączną. Traci część swoich funkcji, które z czasem nie dochodzą do siebie, co prowadzi do zatrucia organizmu szkodliwymi substancjami, które dostają się do krwi.

Przyczyną choroby jest nadużywanie alkoholu lub postępujące zapalenie wątroby, w tym wirusowe. Skuteczne leczenie patologii może być skomplikowane, w tym różne metody terapeutyczne, ścisła dieta i wiele innych ograniczeń. Efekt można osiągnąć tylko za pomocą specjalnych środków. Preparaty do leczenia marskości wątroby są reprezentowane przez trzy grupy:

  • hepatoprotektory;
  • diuretyki;
  • preparaty hormonalne.

W leczeniu choroby wyznacza się pierwszy, drugi i trzeci. Ich kombinacja i kolejność odbioru zależy od stanu pacjenta i indywidualnych cech. Większość środków zaradczych jest silna i, jeśli zostaną niewłaściwie użyte, może spowodować brak równowagi w pracy nie tylko układu trawiennego, ale całego organizmu. Dlatego ich odbiór zapewnia konsultację z lekarzem i przejście kompleksowej diagnozy. Każdy z tych rodzajów leków należy rozpatrywać osobno.

Hepatoprotectors

Przygotowania tej grupy są wyznaczane na samym początku kuracji w celu zainicjowania pierwotnych procesów regeneracyjnych w wątrobie i spowolnienia destrukcyjnego wpływu na elementy, które ją uszkadzają. Hepatoprotektory są głównie pochodzenia roślinnego i mają minimalne skutki uboczne. Z ich pomocą można przywrócić niektóre funkcje wątroby, które zostały utracone w procesie marskości. Takie leki zwiększają oporność hepatocytów na szkodliwe substancje i pomagają w stabilizacji błon komórkowych. Podczas pierwszego tygodnia przyjmowania wątroba zaczyna oczyszczać się z gromadzonych w niej toksyn i przywraca zdolność filtrowania krwi. Hepatoprotektory są reprezentowane w aptekach przez kilka rodzajów leków.

1) Sylimaryna. Produkowane w postaci torebek z proszkiem, który należy rozpuścić w ciepłej przegotowanej wodzie. Przebieg leczenia polega na użyciu dwóch lub trzech pakietów dziennie przez dwadzieścia minut po jedzeniu. Sylimaryna może zwiększać produkcję białek strukturalnych, które są częścią tkanki wątroby. Ponadto substancje czynne leku spowalniają proces rozpadu tkanek organowych, powodując nieszkodliwe wolne rodniki tlenu w jego strukturze. Jednocześnie wchłanianie szkodliwych toksyn przez hepatocyty spowalnia i przy długotrwałym podawaniu praktycznie zmniejsza się do zera.

Sylimaryna jest stosowana jako profilaktyczna dla osób pracujących w szkodliwej produkcji i usuwa sole metali ciężkich z wątroby. W przypadku marskości może być stosowana jako niezależne narzędzie lub jako część kompleksowej terapii. Lek sprawdził się w medycynie ze względu na skuteczność wydalania toksyn alkoholowych z wątroby. Ma minimalne skutki uboczne i jest wydawany w aptekach bez recepty.

2) Essentiale Fort. Jak wynika z samej nazwy, preparat składa się głównie z esencji roślin, które mają korzystny wpływ na wątrobę. Zawiera również witaminy:

  • tiamina;
  • ryboflawina;
  • pirydoksyna;
  • cyjanokobalamina;
  • octan alfa-tokoferolu.

Wszystkie należą do kategorii fosfolipidów i biorą najbardziej aktywny udział w przemianach metabolicznych i produktywnych wątroby. Ich całkowita ilość w jednej kapsułce nie przekracza 300 miligramów. Przebieg leczenia oznacza przyjmowanie jednej kapsułki z posiłkami cztery razy dziennie. Nie trzeba myć ich wodą.

Oprócz proszku w kapsułkach, Essentiale Fort jest również dostępny w postaci roztworu w ampułkach przeznaczonych do podawania dożylnego. Jedna taka ampułka zawiera ilość aktywnych składników równoważnych jednej kapsułce. Rozwiązanie stosuje się w przypadkach, gdy pacjent ma problemy z pracą przewodu pokarmowego.

Essentiale forte może być stosowany w leczeniu marskości dowolnego stadium i jest hepatoprotektorem aktywnego działania, który normalizuje metabolizm lipidów i białek w wątrobie. Lek ułatwia usuwanie nagromadzonych toksyn z organizmu. Ponadto Essentiale forte o przedłużonym przyjęciu przyspiesza proces regeneracji hepatocytów, a tym samym przywraca część utraconych funkcji wątroby.

3) Ademethionine. Dostępne w postaci saszetek w proszku. Zazwyczaj przebieg leczenia polega na tym, że ich zawartość rozpuszcza się w ciepłej wodzie i przyjmuje po posiłkach. Maksymalne działanie leku pojawia się w ciągu 1-2 godzin po zażyciu, po czym jego składniki zaczynają być wydalane z organizmu z moczem.

Składnik aktywny Ademethionine to substancja chemiczna metionina, która bierze udział w syntezie tauryny, glutaminy i cysteiny. Związki te mogą w krótkim czasie usunąć toksyny z wątroby i szybko przywrócić jej działanie. Bardzo często Ademetionin jest przepisywany do przyjęcia wraz z lekami moczopędnymi, które usuwają z organizmu płyn powstały podczas działania metioniny na wątrobę. W kompleksie środki te są najbardziej skuteczne i praktycznie nie mają przeciwwskazań do zastosowania. Wyjątkiem w tym znaczeniu są jedynie ograniczenia związane z zakazem stosowania Ademetionin przez kobiety w ciąży i dzieci w wieku poniżej 16 lat.

4) Liv-52. Produkowane w formie tabletek, które należy przyjmować dwa razy trzy razy dziennie. Maksymalny efekt ich odbioru osiąga się, gdy pacjent odrzuca złe nawyki, nadmierną aktywność i przestrzeganie ścisłej diety. Liv-52 spowalnia procesy destrukcyjne zachodzące w wątrobie z marskością wątroby i częściowo przywraca jej funkcje.

Pozytywny efekt leku można scharakteryzować przez zwiększenie produkcji aktywnych komórek wątroby, które mogą w pełni uczestniczyć w procesach metabolicznych. Również Liv-52 częściowo blokuje wirusowe i toksyczne działanie na wątrobę w trakcie choroby. Ponadto długotrwałe stosowanie leku przyczynia się do normalizacji przewodu pokarmowego i rozwiązuje problem braku apetytu pacjenta. Liv-52 ma komponenty roślinne z minimalnym włączeniem nieszkodliwych chemikaliów. Jest stosowany jako środek do zwalczania skutków marskości i może być podawany kobietom w ciąży i osobom w podeszłym wieku.

5) Silibor. Produkowane w formie tabletek zawierających wyciąg z określonej rośliny - ostu mlecznego, szeroko stosowane w medycynie ludowej do zwalczania chorób wątroby. Takiemu hepatoprotektorowi przyjmuje się jedną tabletkę po posiłku. Nieszkodliwość leku i jego prawie całkowity brak skutków ubocznych sprawiają, że można go stosować przez wiele miesięcy bez szkody dla zdrowia. Ekstrakty z ostropestu są przedstawione w tabletkach w postaci takich flawonoidów:

Silibor ugruntował swoją pozycję jako środek zwalczania wirusowych odmian marskości i może wyeliminować wpływ alkoholu na wątrobę. W trakcie leczenia, trwającego od trzech miesięcy lub dłużej, lek zwiększa właściwości ochronne wątroby i pomaga usuwać z niej toksyny. Ponadto działa jak tarcza, pomagając chronić organizm przed negatywnymi skutkami czynników zewnętrznych (zła ekologia, infekcje, zatrucie itp.).

Diuretyki

Diuretyki (diuretyki) są stosowane w leczeniu wszystkich odmian i stadiów marskości wątroby. Ich działanie na organizm polega na usuwaniu nadmiaru płynu przez nerki, co jest niezbędne w takiej patologii jak wodobrzusze. Marskości często towarzyszy stagnacja limfy i wzrost produkcji hormonu aldosteronu, który wywołuje nagromadzenie płynu w tkankach i narządach. Usuwanie jej nadmiaru z ciała w leczeniu chorób wątroby jest koniecznością, w przeciwnym razie terapia nie może przynieść rezultatów. Dlatego nie można przeceniać roli leków moczopędnych w procesie medycznym i zwykle przepisuje się je wszystkim pacjentom, u których zdiagnozowano "marskość wątroby". Leki moczopędne są reprezentowane w aptekach o takich nazwach:

1) Furosemid. Należy do kategorii silnych leków moczopędnych i jest dostępny w postaci tabletek i roztworów. Dzięki nieudolnemu stosowaniu lek ten może nie tylko poważnie zaszkodzić zdrowiu, ale także prowadzić do śmierci z powodu odwodnienia. Jego dawkowanie i częstotliwość przyjęć powinny być uzgodnione ze specjalistą.

Efekt pojawia się w pół godziny po zażyciu tabletek i trwa od pięciu do sześciu godzin. Wraz z wprowadzeniem roztworu efekt leku zaczyna się szybciej, ale pod względem czasu trwania daje się tabletkom półtora do dwóch razy. Furosemid wspomaga ekspansję obwodowych naczyń krwionośnych i zapewnia nieskrępowany przepływ płynu z tkanek i narządów. Produkt ma wiele przeciwwskazań i skutków ubocznych, z powodu których nie można go przypisać do każdego pacjenta.

2) Veroshpiron. Produkowane w formie tabletek, które powinny być brane pojedynczo trzy razy dziennie przez cztery tygodnie. Dotyczy preparatów o przedłużonym działaniu, a ich efekt pojawia się dopiero po dwóch do trzech dni po rozpoczęciu przyjmowania. To tylko 10-15 godzin, zanim zostanie wydalony przez nerki.

Veroshpiron jest antagonistą hormonu aldosteronu, który bierze udział w procesach akumulacji płynu w tkankach i narządach. Ten diuretyk należy podawać ostrożnie, ponieważ może to prowadzić do odwodnienia organizmu w krótkim czasie. Podczas leczenia marskości wątroby lek Veroshpiron jest przepisywany w skojarzeniu z innymi lekami. W trakcie korzystania z niego pacjent powinien monitorować ilość pijanego i wydzielanego płynu, aby zapobiec możliwym konsekwencjom.

3) Hypotiazyd. Prezentowany w aptekach w postaci tabletek o szerokim zakresie działania na organizm. Oprócz działania moczopędnego zapewnia usuwanie jonów sodu i chloru. Ten środek moczopędny może obniżyć ciśnienie krwi po podaniu, dlatego może być stosowany tylko w przypadku odmowy pracy.

Z reguły efekt po podaniu Hypotiazydu występuje w ciągu 1-2 godzin i trwa nie dłużej niż 4-5 godzin. Lek ma niewielką liczbę przeciwwskazań i może być przepisany do przyjęcia w połączeniu z innymi środkami do kontrolowania marskości.

Preparaty hormonalne

Preparaty hormonalne do marskości wątroby są przepisywane w przypadkach, gdy przyczyną choroby są zaburzenia autoimmunologiczne. Leki te mogą tłumić odporność i zmniejszać aktywność i wytwarzanie przeciwciał, które niszczą hepatocyty. Przyjmowanie leków hormonalnych w leczeniu marskości żółciowej trwa od pięciu miesięcy do kilku lat, do tego stopnia, że ​​po postawieniu diagnozy pacjent musi brać je przez resztę życia. Niestety takie leki mają tylko tymczasowy efekt, a po przerwaniu ich stosowania stan pacjenta może powrócić do punktu wyjścia. Niemniej jednak obecnie nie ma alternatyw dla tych leków w leczeniu marskości. Najczęstsze leki hormonalne stosowane w leczeniu marskości wątroby:

1) Prednizolon. Dostępne w postaci tabletek, w postaci roztworu w ampułkach. Pacjentów poddawanych leczeniu w szpitalu wstrzykuje się dożylnie. Gdy wchodzi do krwioobiegu, zmniejsza aktywność przeciwciał, które błędnie niszczą komórki wątroby, przejmując je dla obcych. Prednizolon jest stosowany w leczeniu autoimmunologicznej marskości wątroby i może być przepisywany tylko za zgodą lekarza. Aby zwiększyć efekt, pacjent musi co do zasady przestrzegać ścisłej diety i chronić się przed stresem i stresem fizycznym.

2) Hydrokortyzon. Jest produkowany tylko w postaci roztworów wstrzykiwanych do krwi dożylnie lub domięśniowo. W przeciwieństwie do prednizolonu, taki hormonalny środek nie tylko zmniejsza agresję ze strony odporności, ale także przyspiesza proces hematopoezy. Przebieg leczenia z jego użyciem trwa nie dłużej niż pięć miesięcy. Przeszkodą w jego powołaniu może być nietolerancja indywidualna pacjenta. Hydrokortyzon jest przeciwwskazany do stosowania w obecności procesów zapalnych w żołądku i dwunastnicy, ponieważ może to prowadzić do krwawienia.

Oprócz działania terapeutycznego hydrokortyzon zmniejsza ryzyko reakcji alergicznych na składniki innych leków wchodzących w skład terapii. Ma minimalną liczbę przeciwwskazań i może być podawana kobietom w ciąży i osobom w podeszłym wieku. Zabronione jest używanie przez pacjentów cierpiących na gruźlicę i cukrzycę.

Wniosek

Do tej pory, usuwanie leków ma wystarczającą ilość środków, aby wyleczyć marskość wątroby. Łącząc je, możesz osiągnąć widoczny efekt w krótkim czasie. Niestety, wiele silnych leków ma wiele przeciwwskazań i skutków ubocznych i nie może być przypisane do każdego pacjenta. Niemniej jednak, leki, które są zabronione do użycia, prawie zawsze można zastąpić analogami.

Przed rozpoczęciem leczenia marskości wątroby pacjent musi przejść ankietę i uzyskać fachową poradę. Samoleczenie w takich sytuacjach jest niedopuszczalne, a każda rozsądna osoba powinna podejść do rozwiązania problemu z maksymalną odpowiedzialnością. W leczeniu marskości jest możliwe tylko pod nadzorem lekarzy, gotowi w dowolnym momencie, aby dokonać korekty w procesie medycznym.


Pokrewne Artykuły Hepatitis