Lymphadenopathy - co to jest?

Share Tweet Pin it

Limfonoduzy są małe, nie więcej niż fasola, narządy układu odpornościowego. Występują one w dużych ilościach w organizmie, będąc częścią układu limfatycznego. Limfa to płyn, który zbiera obce substancje w organizmie i przenosi je do węzłów chłonnych. Same węzły chłonne są naturalnymi filtrami ciała, w których skupia się ogromna liczba komórek układu odpornościowego - limfocytów. Celem limfocytów jest pozbycie się obcych substancji i mikroorganizmów (wirusów, bakterii) przenoszonych do węzłów chłonnych wraz z limfą.

Powiększenie węzłów chłonnych jest stanem, w którym powiększają się węzły chłonne. Takie patologiczne zmiany wskazują na poważną chorobę, która rozwija się w organizmie (często o charakterze onkologicznym). Aby dokonać trafnej diagnozy, wymagane są liczne testy laboratoryjne i instrumentalne. Limfadenopatia może tworzyć się w dowolnej części ciała i wpływa nawet na narządy wewnętrzne.

Zespół limfadenopatii może wskazywać na występowanie poważnych chorób u pacjenta, dlatego ten stan należy poświęcić specjalnej uwagi w diagnozie pacjenta.

Zwykle limfa przepływa swobodnie przez węzły chłonne, ale czasami zaczyna się w nich gromadzić, wraz z rosnącą liczbą komórek w układzie odpornościowym. W rezultacie węzeł chłonny jest obrzęknięty, czasami zwiększając się wiele razy.

Wzrost liczby węzłów chłonnych może być spowodowany wieloma przyczynami, wśród których:

  • Infekcja węzłów chłonnych;
  • Infekcja bakteryjna (najczęściej w chorobach drapania kota, brucelozy, kiły, gruźlicy itp.);
  • Klęska wirusów węzłów chłonnych różnych źródeł. Na przykład w przypadku zapalenia wątroby, zakażenia wirusem HIV, zakażenia wirusem cytomegalii itp.
  • Infekcja grzybicza (histoplazmoza, kokcydiomiaza, promienica);
  • Zakażenia pasożytnicze, na przykład, z toksoplazmozą, trypanosomatozą, lambliozą, filariozą, toksokarozy itp.
  • Infekcje chlamydiami (z wenerycznym powiększeniem limfranuloma);
  • Procesy nowotworowe i choroby ogólnoustrojowe tkanki łącznej;
  • Sarkoidoza, endokrynopatia, reumatoidalne zapalenie stawów;
  • Przerzuty w węzłach chłonnych w procesach nowotworowych;
  • Klęska węzłów chłonnych spowodowana zażywaniem narkotyków (choroba posurowicza itp.).

Symptomatologia

Oprócz patologicznych zmian w węzłach chłonnych można zaobserwować dodatkowe objawy. Natura ich manifestacji zależy od tego, co spowodowało rozwój takiej patologii. Ogólnie można wyróżnić takie objawy: wysypki na skórze;

  • podwyższona temperatura;
  • zwiększone pocenie (szczególnie w nocy);
  • napady gorączki;
  • zwiększona splenomegalia i powiększenie wątroby;
  • gwałtowna utrata wagi bez wyraźnego powodu.

W większości przypadków wzrost węzłów chłonnych jest markerem innych złożonych chorób.

Klasyfikacja

W zależności od charakteru manifestacji i lokalizacji choroby rozróżnia się następujące formy limfadenopatii:

Lokalna forma

Występuje w 70% przypadków i zwykle wiąże się z ograniczonym procesem infekcyjnym lub urazem.

Uogólniona limfadenopatia

Uogólniona limfadenopatia jest uważana za najbardziej złożoną postać choroby. W przeciwieństwie do miejscowych, które dotyczą tylko jednej grupy węzłów chłonnych, uogólniona limfadenopatia może wpływać na dowolną powierzchnię ludzkiego ciała. Uogólniona limfadenopatia ma następującą etiologię:

  • choroba alergiczna;
  • procesy autoimmunologiczne;
  • ostre stany zapalne i infekcyjne.

Jeśli powiększenie węzłów chłonnych obserwuje się w przewlekłej chorobie zakaźnej, sugeruje się uporczywą uogólnioną limfadenopatię. Najczęściej proces patologiczny wpływa na węzły w nienakładających się obszarach - w przednim i tylnym odcinku szyjnym, w okolicy pachowej i zaotrzewnowej. W niektórych przypadkach możliwe jest zwiększenie węzłów chłonnych w pachwinie i nadobojczyku. Najczęściej rozpoznaje się powiększenie węzłów chłonnych szyi. Limfadenopatia szyjna może wskazywać na dolegliwości spowodowane niewystarczającą lub nadmierną produkcją hormonów lub raka.

Reaktywna limfadenopatia

Reaktywna limfadenopatia jest odpowiedzią organizmu na choroby zakaźne. Może to mieć wpływ na dowolną liczbę węzłów chłonnych. Symptomatologia nie jest wyrażona, nie ma bolesnych odczuć.

Etapy rozwoju choroby

Zgodnie z okresem przedawkowania limfadenopatię można warunkowo podzielić na następujące grupy:

Ponadto, każda forma limfadenopatii może przyjmować zarówno guz, jak i postać nienowotworową. Jednak każdy z nich jest niebezpieczny dla ludzkiego życia.

Charakterystyczne umiejscowienie zmian

W ludzkim ciele ponad 600 węzłów chłonnych, więc proces patologiczny może rozwijać się w praktycznie każdym systemie ludzkiego ciała. Ale najczęściej zmiany są diagnozowane w następujących miejscach:

  • jama brzuszna;
  • gruczoły sutkowe;
  • obszar śródpiersia;
  • pachwinowy obszar;
  • światło;
  • obszar podszczytowy;
  • obszar pod pachami;
  • szyja.

Każdy z tych typów patologii wskazuje na chorobę podstawową. Często jest to choroba onkologiczna. Ustalenie dokładnych przyczyn powstania takiego procesu patologicznego może nastąpić dopiero po postawieniu pełnej diagnozy.

Powiększenie węzłów chłonnych jamy brzusznej

Wzrost węzłów w jamie brzusznej wskazuje na chorobę zakaźną lub zapalną. Rzadziej taki patologiczny proces działa jak marker choroby onkologicznej lub immunologicznej. Objawy w tym przypadku odpowiadają powyższym punktom. Lista może zostać dodana do dziecka przez takie objawy:

  • wzrost temperatury w nocy;
  • osłabienie i złe samopoczucie;
  • nudności.

Rozpoznanie, jeśli podejrzewa się uszkodzenie jamy brzusznej, rozpoczyna się od dostarczenia testów laboratoryjnych:

  • biochemiczna i ogólna analiza krwi;
  • ogólna analiza moczu.

Szczególną uwagę w diagnozie poświęca się anamnezie i wiekowi pacjenta, ponieważ niektóre dolegliwości są nieodłącznie związane z dzieckiem. Naczynia limfatyczne i węzły jamy brzusznej

Powiększenie węzłów chłonnych piersi

Wzrost węzłów chłonnych piersi może wskazywać na niebezpieczną chorobę onkologiczną, w tym raka. Dlatego w przypadku wystąpienia takich objawów należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. W tym przypadku warto zwrócić uwagę na charakter manifestacji guza. Jeśli wzrost w węzłach obserwuje się w górnej części gruczołu mlekowego, wówczas możliwe jest założenie łagodnej formacji. Jednak prawie każdy łagodny proces może przerodzić się w nowotwór złośliwy. Wzrost węzłów w dolnej części piersi może wskazywać na proces złośliwy. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Powiększenie węzłów chłonnych w regionie gruczołu mlekowego można obserwować wzrokowo. Z reguły wykształcenie jest zauważane przez samą kobietę. Bolesne odczucia nie są obserwowane. Jakakolwiek zewnętrzna edukacja w zakresie gruczołów sutkowych, zarówno kobiet, jak i mężczyzn, wymaga natychmiastowego zbadania przez lekarza specjalisty, aby wyjaśnić diagnozę i prawidłowe, terminowe leczenie. Im wcześniej choroba zostanie wykryta, tym bardziej prawdopodobny wynik będzie pozytywny. Zwłaszcza jeśli chodzi o patologiczne zmiany patologiczne.

Powiększenie węzłów chłonnych śródpiersia

Lymphadenopathy śródpiersia, według statystyk, zdiagnozowano u 45% pacjentów. Aby zrozumieć, czym jest patologia, konieczne jest wyjaśnienie, czym jest śródpiersie. Naczynia limfatyczne i węzły śródpiersia

Pośredniczki to anatomiczna przestrzeń, która tworzy się we wnęce klatki piersiowej. Od przodu śródpiersie jest zamknięte przez klatkę piersiową i za kręgosłupem. Po obu stronach tej formacji znajdują się jamy opłucnowe. Patologiczny wzrost liczby węzłów w tym obszarze podzielony jest na następujące grupy:

  • pierwotne powiększenie węzłów chłonnych;
  • nowotwory złośliwe;
  • porażka narządów znajdujących się w rejonie śródpiersia;
  • formacje pseudotumoralne.

Te ostatnie mogą być spowodowane wadami w rozwoju dużych naczyń, ciężkich chorób wirusowych i zakaźnych.

Limfadenopatia śródpiersia ma dobrze zdefiniowany obraz kliniczny. Podczas rozwoju tego patologicznego procesu obserwuje się następujące objawy:

  • ostre, intensywne bóle w okolicy klatki piersiowej, które dają szyję, ramię;
  • rozszerzone źrenice lub obwisanie gałki ocznej;
  • chrypka głosu (częściej obserwowana w przewlekłym stadium rozwoju);
  • bóle głowy, hałas w głowie;
  • ciężka drożność jedzenia.

W niektórych przypadkach może wystąpić sinica twarzy, obrzęk żył na szyi. Jeśli choroba ma przewlekły etap rozwoju, wówczas obraz kliniczny jest bardziej rozwinięty:

  • podwyższona temperatura;
  • słabość;
  • obrzęk kończyn;
  • zaburzenie rytmu serca.

Dziecko może stracić oddech i zwiększa się pocenie, szczególnie w nocy. Jeśli objawy takie wystąpią, wówczas należy natychmiast hospitalizować dziecko.

Powiększenie węzłów chłonnych płuc

Powiększone węzły chłonne płuc sygnalizują aktualną chorobę podstawową. Nie wyklucza się w tym przypadku powstawania przerzutów (rak płuc). Ale postawienie takiej diagnozy na własną rękę, według jedynie podstawowych znaków, nie jest w żadnym wypadku. Wraz ze wzrostem węzłów chłonnych płuc, podobny proces patologiczny może rozwinąć się w szyi i śródpiersiu. Obraz kliniczny jest następujący:

  • kaszel;
  • ból podczas połykania;
  • duszność;
  • wysoka gorączka, szczególnie w nocy;
  • ból w klatce piersiowej.

Klęska płuc może być spowodowana ciężkimi chorobami zakaźnymi - gruźlicą, sarkoidozą i traumą. Nie można również wykluczyć palenia i nadmiernego spożycia alkoholu.

Patologia podżołądkowa

Subagandibular limfadenopatia jest najczęściej diagnozowana u dzieci w wieku przedszkolnym i nastolatków. Jak pokazuje praktyka medyczna, w większości przypadków takie zmiany są tymczasowe i nie stanowią zagrożenia dla życia dziecka. Ale to nie oznacza, że ​​takich objawów nie należy poświęcać uwagi. Przyczyną powiększenia węzłów chłonnych może być niebezpieczna edukacja onkologiczna. Dlatego wizyta u terapeuty nie powinna być odkładana.

Limfadenopatia osiowa

Patologia pachowa (powiększenie węzłów chłonnych pachowych) może rozwinąć się nawet z powodu urazu dłoni lub choroby zakaźnej. Ale zapalenie pachowych węzłów chłonnych może wskazywać na zapalenie gruczołu mlekowego. Dlatego wizyta u terapeuty nie powinna być odkładana. Jak pokazują statystyki, wzrost liczby węzłów chłonnych w okolicy pachowej i gruczołach sutkowych jest pierwszą oznaką pojawienia się przerzutów w ciele piersi. Jeśli choroba zostanie wykryta w czasie, szanse na całkowite wyleczenie raka piersi znacznie wzrosną.

Diagnostyka

Metody diagnostyczne zależą od lokalizacji patologii. Aby wyznaczyć prawidłowy przebieg leczenia, trzeba nie tylko dokonać trafnej diagnozy, ale także zidentyfikować przyczynę progresji procesu patologicznego. Standardowa procedura obejmuje:

  • UAC i OAM;
  • obserwatorzy;
  • Ultradźwięki jamy brzusznej;
  • radiografia.

Ponieważ LAP jest rodzajem markera innej choroby, konieczne jest przede wszystkim zdiagnozowanie przyczyny rozwoju choroby.

Leczenie

Konieczne jest leczenie choroby, która spowodowała powiększenie węzłów chłonnych. Jeśli jest przerzutem nowotworowym lub pierwotnym procesem onkologicznym, wówczas przeprowadza się mianowanie onkologa, chemioterapię, radioterapię, zabieg chirurgiczny lub ich kombinację.

W procesach zapalnych z reguły przeprowadzaj:

  • przebieg antybiotykoterapii w tabletkach lub wstrzyknięciach (w przypadku infekcji bakteryjnej);
  • Leczenie przeciwgrzybicze (jeśli przyczyną zapalenia jest grzyb);
  • działanie przeciwwirusowe w infekcji wirusowej;
  • przeciwzapalne, przeciwbólowe (preparaty z grupy NLPZ - ketorol, analgin, ortofen, diklofenak, butadion, nurofen);
  • lokalne stosowanie antyseptyków (płukanie gardła, płukanie zatok nosa);
  • fizjoterapia (w onkologii jest przeciwwskazana) - UHF na obszarze powiększonych węzłów chłonnych;
  • wzmocnienie odporności;
  • gdy ropienie węzła chłonnego jest czasami wykonywane przez jego otwarcie i usunięcie ropnia.

Usunięcie migdałków odbywa się tylko wtedy, gdy wszystkie konserwatywne miary terapii są wyczerpane i nie przynoszą pozytywnego wyniku. Jest udowodnione, że oprócz funkcji bariery w sposób mikroby ciała migdałowatego odgrywają ważną rolę w dojrzewaniu jajników u dziewczynek. Ich wczesne usunięcie może prowadzić do opóźnienia dojrzewania. Później, w wieku dorosłym, kobiety te mogą mieć problemy z urodzeniem dziecka.

W przypadku chorób alergicznych, które spowodowały powiększenie węzłów chłonnych, przepisać leki przeciwhistaminowe, przeprowadzić eliminację (usunięcie) alergenu.

W przypadku zakażenia HIV ocenia się stan immunologiczny pacjenta (przeprowadzony przez określenie poziomu komórek CD4), w razie potrzeby (obniżając poziom komórek CD4 poniżej pewnego poziomu), prowadzi się terapię antyretrowirusową w celu stłumienia ludzkiego wirusa niedoboru odporności.

W przypadku urazów mechanicznych, które spowodowały powiększenie węzłów chłonnych, należy przepisać środki przeciwbólowe, w razie potrzeby odpocząć.

Zapobieganie

Ponieważ zapalenie węzłów chłonnych najczęściej rozwija się z przeziębieniem, wówczas ich zapobieganie wiąże się z twardnieniem organizmu, wzmocnieniem odporności, zapobieganiem przeziębieniom.

Komplikacje

W przypadku przedwczesnego, opóźnionego leczenia mogą wystąpić następujące konsekwencje:

  • ropne wytapianie powiększonego węzła, tworzenie przetok, ropni;
  • krwawienie z powodu kiełkowania ściany naczynia;
  • zakrzepowe zapalenie żył w dotkniętym obszarze;
  • upośledzenie odpływu limfy prowadzące do limfostazy;
  • sepsa.

Dzięki terminowemu ustaleniu przyczyny limfadenopatii i odpowiedniemu leczeniu tej patologii możliwe jest pokonanie choroby i uniknięcie niepożądanych konsekwencji.

Pacjenci z węzłem chłonnym śródpiersia: diagnoza i rokowanie

Powiększenie węzłów chłonnych śródpiersia nie jest osobną dolegliwością, ale objawem przemawiającym za proces patologiczny, który rozwija się w ciele.

Może to być guz, infekcja lub zapalenie o charakterze układowym. W odpowiedzi na te stany, węzły chłonne zlokalizowane w miejscu śródpiersia stają się zaognione i spuchnięte.

Co to jest śródpiersie?

Przez termin "śródpiersia" lub "przestrzeń śródpiersia" rozumie się wolne miejsce położone w głębi klatki piersiowej. Z 4 stron on następujące formacje anatomiczne:

  1. z boków ubytków należących do opłucnej;
  2. przed strukturą kości - mostek;
  3. za kręgosłupem.

Anatomiści podzieleni są śródpiersia na:

Narządy śródpiersia są narządami, które wchodzą do przestrzeni śródpiersia:

  • grasica;
  • przełyk;
  • korzenie płucne;
  • formacje limfoidalne;
  • tchawica;
  • serce, torebka osierdzia;
  • wiązki nerwów;
  • naczynia krwionośne (limfatyczne, żylne i tętnicze).

Rodzaje węzłów chłonnych, które wchodzą do śródpiersia:

  • paratracheal;
  • głębokie szyjki macicy;
  • zdemoralizowany;
  • oskrzelowy;
  • aorta;
  • korzenie płuc;
  • te zarodkowe.

Ze względu na rozległą sieć limfatyczną limfa może przedostawać się nie tylko do narządów zlokalizowanych w klatce piersiowej, ale także do organów pobranych z otrzewnej i miednicy.

Etiologia

Lymphadenopathy jest odpowiedź węzła chłonnego w sprawie wprowadzenia czynnika patologicznego w postaci stanu zapalnego, aw przyszłości - zwiększenia.

Taką reakcję może wywołać:

  1. Choroby zakaźne. Tkanki limfoidalne są częścią układu odpornościowego, który reaguje na wnikanie różnych rodzajów infekcji do organizmu.
  2. Choroby onkologiczne nie tylko układu limfatycznego, ale także innych narządów i układów. W przypadku guzów charakterystyczne jest przerzutowanie, to znaczy zdolność do szybkiego rozprzestrzeniania się na ciele i wpływania na nowe struktury.
  3. Choroby ogólnoustrojowe (mononukleoza).
  4. Wstęp niektórych leki (sulfanilamidy).

Zapalenie węzłów chłonnych, w przeciwieństwie do limfadenopatii, jest niezależną chorobą, której towarzyszy proces zapalny w węzłach chłonnych z późniejszym ropieniem. Może wystąpić w połączeniu z limfadenopatią i jest ostateczną diagnozą, której nie można powiedzieć o limfadenopatii.

Więcej informacji o zapaleniu węzłów chłonnych i jego leczeniu można przeczytać tutaj.

Śródbłonkowa węzłów chłonnych śródpiersia najczęściej manifestuje się w takich patologiach:

  • rak przerzutowy;
  • chłoniak;
  • rak płuca o postaci bronchogennej;
  • rak otrzewnej;
  • rak nerki;
  • złośliwe nowotwory krtani i tarczycy;
  • rak piersi;
  • gruźlica;
  • mononukleoza;
  • sarkoidoza.
do treści ↑

Objawy i diagnoza

Lymadenopatia śródpiersia zachowuje się bezobjawowo, gdy choroba znajduje się na wczesnym etapie rozwoju. W przyszłości, gdy węzły chłonne będą naciskać na inne formacje anatomiczne, patologia objawia się:

  • ból w mostku;
  • kaszel, duszność (duszność);
  • chrypka w głowie;
  • problemy z połykaniem;
  • obrzęk twarzy, szyi, ramion;
  • utrata masy ciała;
  • podwyższona temperatura;
  • pocenie;
  • powiększona śledziona, wątroba.

Diagnoza będzie składała się z:

  • radiografia;
  • tomografia komputerowa narządów klatki piersiowej;
  • badanie ultrasonograficzne;
  • pobieranie krwi;
  • biopsja.
do treści ↑

Cechy wycieku w płucach

Cechą tej choroby jest rak płuc bardzo wcześnie rozpoczynają się przerzuty. Dzieje się tak, ponieważ płuca mają rozległą sieć naczyniową, która obejmuje zarówno małe, jak i duże naczynia. Ta struktura pozwala bardzo szybko rozprzestrzenić się złośliwemu nowotworowi.

Oprócz raka płuc, uszkodzenie układu limfatycznego występuje również w specjalny sposób w kilku etapach:

  1. Początkowo komórki nowotworowe docierają do węzłów chłonnych samego płuca i jego korzenia;
  2. to także kolej na węzły chłonne zlokalizowane w śródpiersiu.
do treści ↑

Formy choroby

Formy choroby dzielą się na:

  • lokalny (Dotyczy to 1 grupy węzłów chłonnych);
  • regionalne (kilka grup węzłów chłonnych jest dotkniętych obszarami sąsiadującymi ze sobą);
  • uogólniony (patologiczny proces rozciąga się na kilka grup węzłów chłonnych).

Śródpiersia limfadenatyczna zakwalifikuj się do następujących etapów:

  1. Ostre. Charakteryzuje się jaskrawymi objawami: obrzękiem, wysoką gorączką.
  2. Chroniczny. Nasilenie objawów na tym etapie wynosi prawie "0".

U dzieci układ limfatyczny jest niedoskonały i jest w trakcie stawania się. To wyjaśnia fakt, że wszystkie procesy patologiczne ciało dziecka reaguje boleśniej i szybciej, niż dorosły.

System limfatyczny u dziecka zawsze reaguje ostro na wszelkie szkodliwe zagrożenia (wirusy, bakterie) i wyraża się w:

  • wysoka gorączka i dreszcze;
  • ból głowy;
  • zwiększone węzły chłonne i ich bolesność.
do treści ↑

Leczenie

Terapia patologii jest wybierany indywidualnie w zależności od choroby, która spowodowała powiększenie węzłów chłonnych śródpiersia.

Warunki nie-onkologiczne leczy się za pomocą następujących grup leków:

  • przeciwwirusowe;
  • przeciwgrzybicze;
  • antybakteryjny;
  • przeciwpasożytniczy.

Jeśli przyczyną powiększonych węzłów chłonnych śródpiersia był rak, nie można obejść się bez konkretnego leczenia w postaci:

  • stosowanie immunosupresorów, hormonów glukokortykosteroidowych;
  • chemioterapia;
  • napromienianie;
  • interwencja chirurgiczna (wycięcie guza).
do treści ↑

Środki zapobiegawcze

Na czele profilaktyki węzłów chłonnych śródpiersia powinien być leczenie poważnych chorób (rak, gruźlica) i ich punktualna diagnoza.

Aby to zrobić, trzeba co roku odwiedzać lekarzy w celu przeprowadzenia badań profilaktycznych i poddać się fluorografii.

Nie zapomnij o zdrowym stylu życia:

  • uprawianie sportu;
  • racjonalne żywienie;
  • odrzucenie złych nawyków.

Nie zwlekaj z leczeniem swoich przewlekłych chorób w długim polu - nie czekaj na komplikacje!

Limfadenopatia limfatyczna

Lymphadenopathy - powiększone węzły chłonne, często obserwowane przy wystarczająco poważnych chorobach. Należy odwołać się do szczegółowej diagnozy, aby ustalić przyczynę.

Dlaczego manifestuje się wewnątrzklatkowa limfadenopatia?

Częstą przyczyną wzrostu węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej są:

  • uszkodzenie tkanki;
  • proces zakaźny;
  • efekt uboczny długotrwałego stosowania niektórych środków farmakologicznych;
  • porażka drobnoustrojów grzybowych;
  • infekcje wirusowe;
  • onkologia.

Na przykład, limfadenopatię z komórek wątrobowych płuc można zauważyć w obecności zapalenia płuc, procesu onkologicznego.

Jak rozwija się powiększenie węzłów chłonnych w węzłach chłonnych?

Patologia jest podzielona na 3 typy:

  • Ostry, niedawno ujawniony, rozwijał się szybko;
  • Chroniczne, związane z obecnością nieleczonej choroby;
  • powtarzający się.

Każda z wymienionych form stanowi poważne zagrożenie dla życia. Na przykład wzrost węzłów chłonnych śródpiersia jest często spowodowany anomaliami w rozwoju dużych naczyń krwionośnych.

Pierwsze oznaki niedokrwiennej limfadenopatii

Objawy są związane z przyczyną patologii. Dlatego obraz kliniczny może się różnić.

W przypadku powiększenia węzłów chłonnych śródpiersia obserwuje się następujące objawy:

  • silny ból w tym obszarze;
  • zatonięcie gałki ocznej, rozszerzony źrenica;
  • ból głowy;
  • słaba przepuszczalność żywności;
  • w fazie chronicznej możliwa jest chrypka.

Powiększeniu węzłów chłonnych płuc w następstwie limfadenopatii towarzyszy:

  • duszność;
  • ciepło;
  • bolesne przełykanie;
  • kaszel;
  • zespół bólowy w strefie klatki piersiowej.

Aby nie rozpocząć patologii, należy odwiedzić placówkę medyczną, w której stworzą optymalny schemat leczenia.

Powiększenie węzłów chłonnych: zwiększenie węzłów chłonnych w płucach

Powiększenie węzłów chłonnych płuc nie jest z natury chorobą odrębną - jest stanem patologicznym charakteryzującym się znacznym powiększeniem węzłów chłonnych zlokalizowanych w opłucnej. Może powodować wiele przyczyn, z których każda wymaga osobnego traktowania.

Interesujące jest to, że czasami lekarze nie mogą ustalić, dlaczego węzły chłonne są powiększone, a następnie diagnozą jest "powiększenie węzłów chłonnych płuc nieznanego pochodzenia".

Możliwe przyczyny

Wielkość węzłów chłonnych u różnych osób mogą być bardzo różne: jest czysto indywidualna i zależy nie tylko od płci i wieku osoby, ale również od tego, gdzie mieszka, gdzie pracuje jako paszy. W medycynie uważa się, że węzły, które nie przekraczają półtora centymetra długości lub szerokości, są normą dla osoby dorosłej.

Można je zwiększyć za pomocą czynników, które można podzielić na dwie duże grupy:

  • Charakter guza. Zapalenie węzłów chłonnych w płucach występuje albo w wyniku zmiany złośliwego guza bezpośrednio w układzie limfatycznym, albo w wyniku przerzutów do niego.
  • Charakter nienowotworowy. Występuje z powodu infekcji lub długotrwałego leczenia.

Każda opcja wymaga odrębnego leczenia i charakteryzuje się określonymi objawami. Wszystkie powinny być rozpatrywane osobno.

Obrzęk

Nowotwór złośliwy jest pierwszą rzeczą, o której lekarz pomyśli, gdy zobaczy osobę, która ma powiększone węzły chłonne w płucach i która nie ma oznak choroby zakaźnej. I są prawdopodobnie trzy główne opcje.

  • Chłoniak. Tak zwane liczne choroby onkologiczne, które można również nazwać "rakiem układu limfatycznego". Wszystkie charakteryzują się obecnością jednego dużego guza, z którego rozsiane są przerzuty i dotknięte komórki. Wszystkim tym towarzyszy wzrost temperatury, wyraźne osłabienie, bóle głowy, bóle mięśni i stawów. Powiększają się węzły chłonne, pacjent ma bolesny suchy kaszel, któremu towarzyszy ból w klatce piersiowej, duszność podczas próby angażowania się w aktywność fizyczną. W miarę postępu limfadenopatii płuc pacjent zaczyna skarżyć się na ból serca i trudności w oddychaniu. Wynik zależy od etapu, na którym rozpoczęto leczenie - ale większość pacjentów po rozpoznaniu żyła przez co najmniej pięć lat. Interesujące jest, że istnieje ponad trzydzieści chorób, zjednoczonych w grupie "chłoniaków".
  • Białaczka limfatyczna. Przez długi czas rak ten, wpływający na układ szpiku kostnego, krwi i układu limfatycznego, był uważany za chorobę dzieci, ponieważ dotykał głównie dzieci od dwóch do czterech lat. Ale ostatnio coraz częściej znajduje się u dorosłych. Przejawia się w limfadenopatii, w tym w płucach, osłabieniu, utracie apetytu, aw konsekwencji w wadze. Wraz z postępem choroby u pacjenta rozwija się niedokrwistość, serce zaczyna boleć i występują trudności z oddychaniem. Pacjenci bez leczenia żyją nie dłużej niż trzy lata, a leczenie może przeżyć więcej niż dziesięć lat - wszystko zależy od indywidualnych cech.
  • Uszkodzenie przerzutowe. Powstaje w wyniku postępu złośliwej formacji zlokalizowanej w pobliżu płuc. Często limfadenopatia pojawia się w wyniku raka płuc, przełyku, żołądka, okrężnicy lub gruczołów mlecznych. Gdy jest to, że wnikają przerzutów węzłów chłonnych, oznacza to, że nowotwór znajduje się już w trzecim lub czwartym etapie, a tym samym będzie być trudny do leczenia, a rokowanie jest korzystne.

W przypadku, gdy powiększenie węzłów chłonnych jest spowodowane przez złośliwy nowotwór w ciele, stosuje się następujące metody leczenia:

  • Immunoterapia. Zwiększa odporność i pozwala ciału na aktywną walkę.
  • Radioterapia. Niszczy komórki rakowe za pomocą promieniowania. Jest używany z ostrożnością, ponieważ negatywnie wpływa na ciało jako całość.
  • Operacja chirurgiczna. Odbiera organizmowi guz i dotknięte części.
  • Leczenie objawowe. Pomaga radzić sobie z objawami.

Jeśli rak ustąpi, adenopatia wnęki ustąpi. Najważniejszą rzeczą jest zwrócenie uwagi na chorobę na czas i rozpoczęcie leczenia tak wcześnie, jak to możliwe.

Choroby zakaźne

Zakażenie jest najczęstszą przyczyną, dla której istnieją węzły chłonne w powierchni węzłów chłonnych płuc. Może to być spowodowane dużą różnorodnością patogenów, które wpływają na sposób jej manifestacji i optymistyczną prognozę.

Adenopatia płuc występuje, gdy pacjent:

  • Gruźlica. Rosja jest uważana za kraj, w którym nie powiodła się gruźlica, dlatego łatwo jest ją złapać bez wizyty w przychodni i bez celowego kontaktu z pacjentami. Do limfadenopatii płuc dochodzi wiele jej postaci: od pierwotnej, która bezpośrednio wpływa na płuca, do postaci pośrednich, które wpływają na wzrok węzłów chłonnych. Charakteryzuje się bólem gruźlicy, rozdzierającym mokrym kaszlem, gorączką - pozostałe objawy zależą od konkretnej postaci.

Interesujące jest to, że gruźlica jest uleczalna, ale wymaga aktywnej terapii: do leczenia stosuje się specjalne antybiotyki, środki przeciwzapalne, mukolityczne. Dużo uwagi poświęca się poprawie odporności - najlepszą opcją dla pacjenta będzie sanatorium, w którym będzie mógł chodzić na świeżym powietrzu, zrelaksować się i przylgnąć do reżimu.

  • Wirusowe zapalenie wątroby. Najczęściej jest to zapalenie wątroby typu C, które choć wpływa na wątrobę, charakteryzuje się procesem zapalnym, który atakuje całe ciało. Najczęściej występuje z minimalnymi określonymi objawami: pacjent ma śródpiersia powiększenie płuc, kaszel, osłabienie i zmęczenie. Czasami boli mnie głowa. W rezultacie pacjent przyjmuje chorobę przeziębienia i nosi ją na nogach. Tylko dziesiąta część wykazuje oznaki żółtaczki, a za nimi również marskość wątroby.

Interesujące jest to, że forma, w której obserwuje się oznaki żółtaczki, jest najłatwiejsza do wyleczenia, ponieważ jest śledzona jako pierwsza. Dzięki bezobjawowemu przepływowi pacjent może zrozumieć, że coś się dzieje, już na etapie marskości.

  • Sarkoidoza. Charakteryzuje się powstawaniem lekkiego lokalnego zapalenia - granulki. W pojawi się pierwszy etap bardzo spuchnięte węzły chłonne po objawy pojawiają się: temperatura wzrasta do trzydziestu siedmiu i pięciu, jest zmęczenie i osłabienie, pacjent cierpi na suchy kaszel i ból w klatce piersiowej, miał bóle głowy i utrata apetytu.
  • HIV. Jest to spowodowane ludzkim wirusem niedoboru odporności, a konsekwencje można opisać jako trwały, stały spadek odporności. W tym przypadku powiększenie węzłów chłonnych płuc jest jednym z etapów przechodzenia większości zakażonych pacjentów.

Interesujące jest to, że jeśli pacjent nie ma nowotworów złośliwych i żadnych chorób zakaźnych, lekarz zacznie podejrzewać, że jest nosicielem wirusa HIV i przeprowadza niezbędne badania. Możesz żyć z HIV, ale nie leczy.

Powiększenie węzłów chłonnych płuc jest stanem, który towarzyszy większości głęboko przenikliwych zmian zakaźnych. Towarzyszy zapaleniu płuc, różyczce, brucelozie, opryszczce i innym chorobom. Do dokładnego określenia konieczna jest dokładna diagnoza.

Utrata leków

Niektóre grupy leków wymagających długotrwałego podawania mogą indukować odpowiedź immunologiczną, która w szczególności objawia się i limfadenopatia płucna. Wśród nich:

  • Antybiotyki. Jednym z wielu skutków ubocznych antybiotyków jest to, że są one w stanie wywołać limfadenopatię płuc. Dlatego mianowani są z taką ostrożnością, szczególnie ludzie, których ciało jest już osłabione.
  • Działanie przeciwnadciśnieniowe. Zażyj leki tej grupy z nadciśnieniem, aby ją zmniejszyć. Wśród ich działań niepożądanych jest powiększenie węzłów chłonnych.
  • Antymetabolity. Przygotowania tej grupy są konieczne, aby spowolnić lub całkowicie zatrzymać określone procesy biochemiczne. Są one stosowane, gdy pacjent ma złośliwy guz we wczesnym stadium.
  • Przeciwdrgawkowe. Są one stosowane w różnych sytuacjach, aby zapobiec przejściu prostego skurczu do skurczu - niektóre z nich są stosowane w leczeniu padaczki. Mają wiele skutków ubocznych i limfadenopatię płuc - jedną z nich.

Wzrasta liczba węzłów chłonnych z powodu leków jako standardu w chorobach płuc: suchy kaszel, łagodna duszność, możliwa jest zmiana barwy głosu. Jeśli nie zauważyć w tym czasie pacjent może wystąpić ból serca lub zaburzenia przewodu pokarmowego - jeśli węzły wzrośnie na tyle, aby rozpocząć zniszczyć nie tylko światło, ale również do innych narządów.

Jeśli podczas badania profilaktycznego u pacjenta przyjmującego trwale przepisany lek, lekarz zauważył powiększenie węzłów chłonnych w okolicy tchawicy, musi go zmienić na inny.

Dlatego tak ważne jest, nawet po otrzymaniu wizyty lekarskiej, aby od czasu do czasu odwiedzać lekarza - będzie on w stanie sprawdzić i śledzić początek patologicznego procesu zanim pojawią się objawy.

Diagnostyka

Najtrudniejsze, jeśli pacjent ma powiększenie węzłów chłonnych - w korzeniu prawego płuca, u nasady lewej strony, w opłucnej - jest ustalenie, co dokładnie jest spowodowane. Istnieje wiele opcji, dlatego diagnoza powinna być ostrożna i dokładna. Zwykle obejmuje metody, które nie wymagają żadnego wyposażenia:

  • Anamneza. Lekarz pyta pacjenta, czy ma jakiekolwiek objawy, a jeśli tak, to jak długo. Czy ma alergie, czy podobne choroby występowały u krewnych? W określonym momencie demon jest chory i jak bardzo jest chory.
  • Palpacja i badanie. Jeśli choroba zaszła daleko, możesz zobaczyć asymetrię klatki piersiowej i wyczuć wystające węzły chłonne.

Instrumentalne metody przeprowadzane w szafach ze specjalnym wyposażeniem:

  • RTG. Wykonany jest w dwóch wersjach - z przodu iz boku. Pozwala zobaczyć, w jaki sposób znajdują się węzły chłonne i ile przekraczają normalny rozmiar.
  • Tomografia. Pozwala to na uzyskanie dokładniejszej reprezentacji niż na zdjęciu rentgenowskim, ponadto można zobaczyć nie tylko same węzły, ale także, w jaki sposób limfadenopatia płuc wpływa na tkanki.
  • Fibrobronoskopia i fibrogastronoskopia. W przełyku lub tchawicy wprowadza się specjalny aparat, który pozwala lekarzowi ocenić stan nabłonka od wewnątrz, z maksymalnym przybliżeniem. Pozwala rozróżnić uszkodzenia oskrzeli od uszkodzeń przewodu pokarmowego. Zabieg uważany jest za nieprzyjemny, ale jest niezwykle pouczający - a wszystkie dolegliwości mijają w ciągu kilku minut.

Badania laboratoryjne, które wymagają pobierania próbek cząstek ciała przez kilka dni i pozwalają na ich zbadanie w najbardziej szczegółowy sposób:

  • Ogólne badania moczu, krwi i stolca. Pozwól, aby uformować pojęcie stanu organizmu i zidentyfikować obecność w nim procesu zapalnego.
  • Analizy dotyczące określonych zakażeń: HIV, zapalenie wątroby, kiła i inne. Pozwól ustalić, czy w krwi pacjenta znajduje się czynnik zakaźny.
  • Analizy dotyczące gruźlicy. Pozwól się dowiedzieć, czy w krwi pacjenta znajduje się prątek gruźlicy.
  • Biopsja. Pozwala to, za pomocą analizy tkanek z węzła chłonnego, ustalić, czy istnieją w nim specyficzne komórki rakowe, które wskazują na obecność guza.

Najbardziej nieprzyjemne jest to, że limfadenopatia śródpiersia płuc jest chorobą, która może być całkowicie bezobjawowa. Najlepszą radą, jak tego uniknąć, jest regularne odwiedzanie lekarza w celu przeprowadzenia badania profilaktycznego przynajmniej raz w roku.

Wtedy choroba zostanie wykryta na czas, a leczenie będzie szczególnie skuteczne.

Lymphadenopathy

Lymphadenopathy - jest wzrostem wielkości, a także zmianą kształtu jednej lub całej grupy węzłów chłonnych o różnej genezie. W większości epizodów limfadenopatia jest jedynie objawem choroby podstawowej, ale bez jakościowych badań diagnostycznych i pełnego przebiegu leczenia patologia ta może zostać przekształcona w inne, zagrażające życiu, stany i poważne komplikacje.

Przyczyny limfadenopatii

Ze względu na to, że węzeł limfatyczny, a na głównym kolektorze systemu limfatycznego, działa jako „Rzecznika” ludzkiego ciała poprzez penetrację i proliferację różnych czynników zakaźnych, wszelkie patologiczne zmiany jego struktury, jak i zaburzenia funkcji wskazywania rozwój masy lub ograniczonej zapalenia. W ten sposób, wszystkie rodzaje chorób zakaźnych, wcześniej czy później spowodować zmiany w układzie limfatycznym, a mianowicie tworzenie warunków rozwoju objawów zapalnych w strukturze węzła limfatycznego.

Bez względu na rodzaj lub typ czynnika zapalnego wprowadzony korpus (zakażenia pasożytami patogeny określonych zakażenia, zakażenia wirusowe, a nawet odtwarzania grzyby), a także mechanizm rozwoju zmian zapalnych w strukturę węzłów chłonnych w takich przypadkach jest taka sama.

Lekarze dowolnego specjalności należy zdawać sobie sprawę, że zastosowanie długiego przebiegu antybiotyku i przeciwgrzybicze leczenia może być prowokatorem rozwój uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, w których objawy są niezależnie wyrównane po odstawieniu leku po kategoriach farmakologicznych: penicyliny grupy przeciwbakteryjne i cefalosporyny, ich pochodnych chinidyny.

Klęska grup trzewnych węzłów chłonnych najczęściej obserwuje się w szczególnej kategorii pacjentów cierpiących na przerzutową postać onkopatologii.

Objawy limfadenopatii

Niektóre formy węzłów chłonnych występuje w różnym stopniu intensywności i mogą mieć konkretne symptomy, które są zależne od reaktywności pacjenta i obecność choroby podstawowej, co było główną przyczyną występowania zmian patologicznych w węzłach chłonnych.

Należy pamiętać, że w niektórych przypadkach utrata jednego węzła chłonnego (lokalny węzłów chłonnych) mogą mieć jaśniejszy i poważne objawy niż zmiany w grupie kolektorów chłonnych (uogólnione powiększenie węzłów chłonnych). Najtrudniej uruchamia tak zwane reaktywny typ węzłów chłonnych, w których ciężkość pacjenta zależy od ciężkości zespołu alkoholowego zapalenia.

Ostrym okresie powiększenie węzłów chłonnych w tej sytuacji towarzyszy rozwój objawów, takich jak gorączkowym typu gorączka, pocenie się, ciężką przemian z dreszczami, miejscowy ból i ograniczoną spłukiwania skóry w szacowanej lokalizacji węzłów chłonnych. Przyłączenie hepatosplenomegalii wskazuje na pogorszenie stanu pacjenta. Zakładając, że całkowity brak środków leczniczych stosowanych w danej sytuacji obserwuje się topnienia tkanki węzłów chłonnych i proliferację komórek zapalnych krwiobiegu, co powoduje rozwój posocznicy uogólnionego.

W większości przypadków, nawet przy głównym obiektywnym badaniu pacjenta z jedną lub inną postacią limfadenopatii, doświadczony specjalista może określić główne kryteria kliniczne, które pozwolą ocenić obecność zmian w układzie węzłów chłonnych.

W celu ustalenia, czy zmiany w podstawowych grup węzłów chłonnych palpacyjne lekarz wykonuje nie tylko na tym terenie, ale także innych części ciała, które przypuszczalnie znajduje kolektory chłonnych. Na przykład, ponieważ w miejscu, a powierzchniowe węzły chłonne grupy, dla utworzenia wstępnej diagnozy „pachwinowy adenopatią” wystarczająco wymacanie pachwiny i ściskania, a w szczególności występ pachwinowego pierścieni. Klęskę trzewiowych grup węzłów chłonnych można wizualizować i ustalić jedynie za pomocą stosowanych instrumentalnych metod diagnostycznych.

Przede wszystkim, termin „limfadenopatia” oznacza zmianę rozmiarów węzłów chłonnych, która często zmienia się w kierunku zwiększenia parametrów, a w zakresie oceny wielkości urządzeń należy wziąć pod uwagę, że jego normalne parametry mogą się zmieniać w szerokich granicach, w zależności od położenia. Więc normalny rozmiar węzła chłonnego pachwinowego zostanie zwiększony dla grupy szyjnej węzłów chłonnych.

W przypadku, gdy pacjent odczuwa niewygodny ból podczas ściskania tkanek miękkich znajdujących się w pobliżu węzła chłonnego, należy przyjąć charakter zapalny zmiany. Ponadto objawy limfadenopatii o podłożu zapalnym to zaczerwienienie, zwiększona objętość i miejscowy wzrost temperatury skóry i tkanek miękkich w projekcji lokalizacji węzła chłonnego.

Istotne w diagnostyce różnicowej chorób, które prowokowały rozwój limfadenopatii, jest definicja konsystencji, budowa węzła chłonnego i jego przesunięcie w stosunku do otaczających tkanek. Zatem, jeżeli pacjent ma gęstą węzłów chłonnych lub chłonnych konglomerat zwiększona gęstość nieruchomy palpacyjnego faworyzuje rozwój procesów nowotworowych lub obecność określonego stanu zapalnego (choroba gruźlica).

Ponadto konieczne jest uwzględnienie lokalizacji dotkniętych węzłów chłonnych, ponieważ w przypadku większości chorób charakterystyczne jest ograniczone uszkodzenie jednej z grup. Na przykład, choroby zapalne jamy ustnej w większości przypadków są ograniczone do uszkodzenia grup szyjnych węzłów chłonnych.

Ze względu na fakt, że nawet takie same kształty węzłów chłonnych może nastąpić w różny sposób w każdym indywidualnym przypadku, w praktyce medycznej, specyficzny algorytm badania chorych z patologią grupy węzłów. Badanie to polega na ogólnych i szczegółowych metod laboratoryjnych (analiza krwi w celu określenia zmiany zapalne, oznaczanie miana specyficznych markerów raka) i różne techniki obrazowania belki (normalnej i kontrastowych do radiografii, USG, tomografii komputerowej).

Limfadenopatia szyjna

Najbardziej rozpowszechnioną formą zapalenia węzłów chłonnych, powiększenie węzłów chłonnych jest węzłów chłonnych szyjnych, co jest w dużej mierze dużo pediatrów, ponieważ towarzyszy do głównych chorób zakaźnych wieku dziecięcego. Te miejscowe zmiany zapalne zwykle w jamie ustnej lub gruczołów ślinowych, w związku z tym, bliskości szyjki grup węzłów chłonnych umożliwia szybkie połączenie biernej węzłów chłonnych. Ten typ limfadenopatii rzadko wymaga specyficznej terapii, a same zmiany w węzłach chłonnych są wyrównane po wyeliminowaniu przyczyny choroby.

Pacjenci z kategorii dorosłych są mniej dotknięci tą patologią i jeśli mają zmiany w grupach szyjnych węzłów chłonnych, należy założyć genezę limfadenopatii. W związku z tym, przy pierwotnym leczeniu pacjenta z limfadenopatią szyjną, konieczne jest pełne, instrumentalne badanie nie tylko obszaru dotkniętego chorobą, ale także innych narządów i układów, aby wykluczyć nowotwory złośliwe.

Klęska tej lub tej grupy węzłów chłonnych szyjnych może stać się ważną diagnostyczną i prognostyczną oznaką różnych stanów patologicznych w ciele. Tak więc wzrostowi w tylnej grupie szyjnej węzłów chłonnych towarzyszą ogniska zakaźne zlokalizowane w skórze głowy, a także toksoplazmoza i różyczka. Infekcji powiek i spojówki najczęściej towarzyszy wzrost wielkości przednich węzłów chłonnych szyjnych. A przy istniejących zmianach we wszystkich grupach węzłów chłonnych należy przyjąć, że pacjent ma chłoniaka.

Infekcja gruźlicy charakteryzuje się szybkim postępującym wzrostem węzłów chłonnych szyjki macicy z następczym ropieniem. Grupa nadobojczykowych węzłów chłonnych i rzadko wpływ na pojawienie się węzłów chłonnych powinny być uważane jako niekorzystne znak prognostyczny (przerzuty nowotworowe, gdy pierwotne organy lokalizacja paleniskiem klatki piersiowej). Nabłonek węzła chłonnego jest dotknięty sarkoidozą i kiłą wtórną, przy czym wzrost węzłów jest obustronnie symetryczny. Jednostronna klęska jego najczęściej towarzyszy zakażonym zmianom na skórze kończyny górnej.

Limfadenopatia osiowa

Powiększenie węzłów chłonnych pachowych w przeważającej większości przypadków ma charakter zapalny. Jego rozwój jest wywołany przez przyjmowanie niespecyficznych czynników zakaźnych przez uszkodzoną skórę z przepływem limfy.

W sytuacji, gdy pacjent ma objawy zwiększenie rozmiaru lub zmianę kształtu pachowych węzłów chłonnych z istniejącej choroby piersi onkologii, mammologists w swojej praktyce stosują termin „pachowych powiększeniem węzłów chłonnych.”

Niedawno światowa społeczność chirurgów zauważyła stały wzrost częstości występowania obwodowej postaci limfadenopatii wśród pacjentów w różnym wieku, rasy i płci. Przede wszystkim taki dynamiczny rozwój limfadenopatii tłumaczy się wpływem antropogenicznym, niekorzystną sytuacją ekologiczną i zmienioną infekcją mieszaną. Priorytetowymi grupami drobnoustrojów, które są częstymi prowokatorami rozwoju zmian zapalnych w grupach pachowych węzłów chłonnych są mikroorganizmy pyogenne kategorii coccovian.

Ze względu na fakt, że grupa pachowych węzłów chłonnych, a także powierzchnia dostępna dla interwencji chirurgicznej, w celu uniknięcia komplikacji limfopatii charakter zapalny w postaci topienia węzłów chłonnych i właściwości formujących posocznicy, w większości przypadków leczenie chirurgiczne pachowych węzłów chłonnych.

Świadczenie operacyjne w tym przypadku polega na otwarciu i odpowiednim złagodzeniu ogniska ropnego stanu zapalnego z późniejszym odwodnieniem. Szczególną uwagę należy zwrócić na wystarczający czas dostępu operacyjnego, umożliwiający całkowite usunięcie obszarów ropnej fuzji z otaczającą niezmienioną tkanką tłuszczową. Podczas operacji pacjentowi zaleca się wstrzyknąć pierwszą dawkę cefalosporyny bezpośrednio do zmienionego węzła chłonnego, a następnie pozajelitowy kurs leczenia przeciwbakteryjnego, który w tej sytuacji jest profilaktyczny.

Po operacji leki muszą być wykorzystywane w celu rozwiązania choroby podstawowej (zakażenia wirusowe famciklowir w dawce 0,25 mg 3 razy / dzień, doustnie, flukonazol w dawce 200 mg na infekcje grzybicze, toksoplazmoza limfadenopatia fansidar 2 tabletek 1 raz na tydzień). Duże znaczenie w okresie rekonwalescencji pacjentów należy odporność, a zatem głównym leczenie musi być połączone ze środkami o działaniu immunomodulującym (Roncoleukin w dziennej dawce 2 mg doustnie).

Powiększenie węzłów chłonnych śródpiersia

Powiększenie węzłów chłonnych często towarzyszy przebiegowi ciężkich specyficznych postaci miąższu płucnego o podłożu zapalnym, wśród których najczęstszą patologią jest gruźlica.

Należy pamiętać, że większość pacjentów, którzy często chorują na choroby dróg oddechowych i wirusowe, powikłane przez przyłączenie zakażenia bakteryjnego, ma przejściową limfadenopatię płucną. W związku z tym ten stan patologiczny jest diagnozowany niezwykle rzadko.

Najczęstszą przyczyną klasycznego wariantu limfadenopatii śródpiersia są choroby nowotworowe w strukturach należących do jednego lub drugiego oddziału śródpiersia. Niestety, objawy kliniczne tej postaci limfadenopatii zaczynają objawiać się w późnym stadium choroby i polegać na pojawieniu się silnego zespołu bólowego spowodowanego przez rozprzestrzenianie się substratu nowotworowego w strukturach tkanki nerwowej. Najczęściej ból jest jednostronny z typowym napromieniowaniem bólu w okolicy barku i górnej części pleców. Pojawienie się bólu w projekcji kości i tkanek miękkich w dowolnym miejscu powinno doprowadzić lekarza do pojawienia się odległych przerzutów u pacjenta.

Ponadto typowe objawy kliniczne są węzłów chłonnych śródpiersia kategoria tak zwanych „objawów uciskowych”, które są obserwowane w znacznym wzrostem wielkości guzów śródpiersia. Ze względu na fakt, że w niektórych z działu śródpiersia oprócz władz jest kompresja wiązki nerwowo-naczyniowe dużych naczyń belki nieuchronnie prowokuje rozwój zaburzeń hemodynamicznych (nadciśnienia żylnego, zaburzenia rytmu aktywności serca, bóle głowy i wyrażonej zawroty sam akrozianoz i rozproszonego sinica skóry).

W sytuacji, w której powiększenie węzłów chłonnych śródpiersia mieć ciśnienia uciskowego na tchawicę i światła oskrzeli, pacjent zaczyna wykazywać objawy wskazujące na zaburzenia oddechowe (kaszel, spastyczne duszność, zwiększając duszność). Skarga pacjenta na trudny akt połykania, stałe odczuwanie "guza w gardle" świadczy o rozwoju kompresyjnego efektu limfadenopatii na przełyku.

Złośliwe guzy śródpiersia formach, a mianowicie Hodgkina limforetikulosarkoma i towarzyszy rozwój limfadenopatia śródpiersia charakteryzującej rozwoju u ludzi wszystkich niespecyficznych objawów raka (szybka utrata masy ciała, ciężkie osłabienie i zmniejszenie zdolności do pracy, nadmierne pocenie się).

W sytuacji, w której pacjent ma objawy kliniczne wskazujące na obecność śródpiersia węzłów chłonnych w celu potwierdzenia diagnozy i określić przyczynę tego zespołu, jest konieczne do przeprowadzenia analizy metodą rentgenowskie pacjenta i, w razie potrzeby, weryfikację rozpoznania - biopsji nakłucia VATS.

Zaotrzewnowa limfadenopatia

Ta forma szkody pozaotrzewnowych grup węzłów chłonnych często oznaką istniejących patognomonicznych pacjentów zmian nowotworowych różnych lokalizacji, aby detekcja powiększony pozaotrzewnowych węzłów chłonnych pacjenta, jest podstawą dla dokładnej kontroli bezpieczeństwa przy użyciu specyficznych środków diagnostycznych.

Główne objawy limfadenopatii zaotrzewnowych węzłów chłonnych to krótkotrwała gorączka, napadowe intensywne bóle w jamie brzusznej, które nie mają wyraźnego umiejscowienia, biegunka. Najczęściej węzły chłonne przestrzeni zaotrzewnowej są dotknięte w przypadku zmiany nowotworowej z lokalizacją w narządach dowolnej części przewodu pokarmowego, nerek i rzadziej guzami jąder.

W niektórych sytuacjach pierwotnym objawem limfadenopatii zaotrzewnowej jest zespół intensywnego bólu pleców spowodowany kompresją zakończeń nerwowych. Najbardziej wiarygodnym sposobem diagnozowania tej kategorii limfadenopatii jest obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego za pomocą kontrastu.

Limfadenopatia u dzieci

Obecnie znacznie pediatryczny, przypadki powiększenia węzłów chłonnych w różnych grupach wiekowych pacjentów, z wcześniejszymi zmianami w węzłach chłonnych w większości mają charakter zapalny, aw ostatniej dekadzie nie jest rzadkością jest węzłów chłonnych procesy paranowotworowych że wywodzi się głównie z niekorzystnych warunków środowiskowych.

Należy odróżnić takie pojęcia jak „węzłów chłonnych”, która nie jest niczym innym niż zmienionego węzła chłonnego zapalnego i „powiększenie węzłów chłonnych”, który jest półproduktem diagnozowana dopiero wiarygodne przyczyny establishment zwiększenie węzłów chłonnych (szkarlatynę, mononukleoza zakaźna, Chlamydia).

Należy pamiętać, że zanim dziecko osiągnie wiek 12 lat, układ limfatyczny uważany jest za niedojrzały, chociaż początek jego powstania przypada na wczesny okres domaciczny. Taka funkcjonalna niedojrzałość struktur układu limfatycznego tłumaczy wysoką częstość występowania limfadenopatii obserwowaną u pacjentów w wieku dziecięcym.

Podczas badania noworodka wykrycie wszelkich wyczuwalnych węzłów chłonnych wskazuje na wzrost węzłów chłonnych, ponieważ w tym okresie wieku węzły chłonne zwykle nie są dostępne do badania palpacyjnego. Pierwszy rok życia dziecka uważany jest za krytyczny, ponieważ w tym wieku następuje reaktywny wzrost głównych węzłów chłonnych szyi, potylicy i pachwin. W bardziej dojrzałym wieku kryterium prawidłowego funkcjonowania układu limfatycznego, które obserwuje się u większości zdrowych dzieci po trzech latach, jest badanie palpacyjne nie więcej niż trzech grup powierzchownych węzłów chłonnych.

Jeśli weźmiemy pod uwagę strukturę etiopatogenetyczny formy uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, które są bardziej lub mniej często obserwowane w pediatrii, pozycja zajmowana przez odpornościowego prowadzące biernej węzłów chłonnych wynikającej z różnych chorób zakaźnych. Równie często w dzieciństwie limfadenopatia występuje w wyniku istniejących przewlekłych chorób rozrostowych (niedobór odporności) i ogólnoustrojowych patologii tkanki łącznej. Na szczęście limfadenopatia specyficzny charakter guza wynosi nie więcej niż 10% ogólnej liczby chorób, ale w odpowiednim czasie wczesne rozpoznanie tego typu zmian ma ogromne znaczenie dla przewidywania pacjenta odzysku. Bardzo rzadko u dzieci obserwowano powiększenie węzłów chłonnych z ciężką reakcją alergiczną i inwazją robaków.

Rozwój objawów szyjnych węzłów chłonnych bardziej powszechne u dzieci limfatiko-hipoplastyczna typu układzie, i w szyjnego węzła limfatycznego grupy zmian zawsze towarzyszy rozwoju zmian zapalnych w jamie ustnej, a także coraz grasicy i śledziony. Reaktywny typ limfadenopatii grup szyjnych węzłów chłonnych jest często manifestacją zmian zapalnych w dziąsłach u dzieci z ząbkowaniem. W celu określenia przewidywanej ciągłe źródło zakażenia której środki przeciwzapalne, przybył do tego lub innego węzła chłonnego regionalnym, to należy wziąć pod uwagę normalny kierunek przepływu płynu limfatycznego z określonego obszaru anatomicznego.

W sytuacji, gdy dziecko po upływie jednego miesiąca życia nie jest trwałe uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, w połączeniu z gorączką, zapalenie skóry, wspólnej kandydozy jamy ustnej i przewlekłej biegunki, musimy założyć istnienie tego AIDS pacjent.

Klęska węzłów chłonnych za pomocą procesów paraneoplastycznych może występować jako pierwotny nowotwór układu limfatycznego lub jako rozwój wtórnych przerzutów. Złośliwym rodzajem procesu nowotworowego, zlokalizowanego w układzie limfatycznym, który panuje w dzieciństwie, jest mięsak limfatyczny, który przede wszystkim atakuje śródpiersia i krezkowe węzły chłonne.

Leczenie limfadenopatii

Ilość koniecznych i patogenetycznie uzasadnionych miar medycznych zależy od wielu czynników (wiek pacjenta, obecność współistniejących objawów zakażenia, ocena ciężkości pacjenta). Najważniejszym czynnikiem przy wyborze taktyki leczenia pacjenta z limfadenopatią jest jakościowa diagnoza choroby podstawowej, która służyła jako prowokator zmian w określonej grupie węzłów chłonnych. Tak więc główną gałęzią konserwatywnego leczenia limfadenopatii jest empiryczne leczenie etiopatogenetyczne.

Tak więc, jeśli powiększenie węzłów chłonnych, towarzyszy infekcji tkanki węzłów chłonnych i otaczających tkanek miękkich, etiologicznym podstawą leczenia będzie przeciwbakteryjne. Początkowo, aż do rozpoznania typu patogennych flory metody oznaczania wrażliwości na danej kategorii środków przeciwdrobnoustrojowych punkcikowate otrzymanej biopsji węzłów chłonnych powinny być preferowane antybiotyk cefalosporynę (Medakson 1000000 U1 razy dziennie domięśniowo) i fluorochinolony (lewofloksacyna 1 g dożylnie). Czas trwania leczenia zależy od reaktywności pacjenta, a prędkość wyrównywania objawów klinicznych i normalizację głównych kryteriów reakcji zapalnej w teście krwi.

W przypadku węzłów chłonnych jest przejawem specyficznego charakteru choroby ogólnoustrojowe zakaźnych (tularemię, kiła), przeciwbakteryjne schemat lek powinien w znacznym stopniu określona przez podstawowej patologii.

Ze względu na fakt, że tkanka limfatyczna jest skłonność do szybkiego rozprzestrzeniania się zmian zapalnych w jakiejkolwiek formie powiększenie węzłów chłonnych należy uważać na miejscowym leczeniu tej choroby (ocieplenie aplikacja kompresy, alkoholem). Zastosowanie manipulacji danych, w genezie nowotworu limfadenopatii całkowicie przeciwwskazane, ponieważ stwarzają warunki do rozprzestrzenienia się komórek nowotworowych. Jedyną możliwą lokalną metoda leczenia jest leczenie samą skórą w miejscu danego węzła chłonnego poprzez antyseptyczne maści (zastosowanie maści Wiśniewski, 2 razy dziennie). Nie należy jednak spodziewać się pełnego zwrotu z izolowanym stosowania maści bez jednoczesnego leczenia antybiotykami.

W przypadku, gdy pacjent z węzłów chłonnych ograniczony wprowadzone zmiany nowotworowej geneza w biopsji węzłów chłonnych metody, zaleca się stosowanie chemioterapii.

W przypadku zmiany węzła chłonnego z ropną zawartością, pacjent wykazuje zastosowanie chirurgicznego leczenia limfadenopatii, przeprowadzanego zgodnie z kilkoma podstawowymi technikami. Głównym celem leczenia chirurgicznego jest otwarcie węzła chłonnego, usunięcie treści ropnej i utworzenie drenażu w celu wypływu wydzieliny.

Aby stymulować własne mechanizmy obronne organizmu, zaleca się stosowanie leków immunomodulujących jako dodatkowego leczenia (glutoksym 5 mg domięśniowo przez 10 dni).


Pokrewne Artykuły Hepatitis